Με το ζερβό...

Η Αθήνα απέκτησε πλατεία

2011-06-07T17:19:00.002+03:00

Η Αθήνα απέκτησε πλατεία. Μια πλατεία κανονική. Σαν αυτές των μικρότερων πόλεων. Συναντάς πια εκεί γνώριμα πρόσωπα. Βλέπεις γνωστούς και γνωστές. Χαιρετάς και σε χαιρετάνε. Συζητάς με τον δίπλα σου στο παγκάκι. Πότε για χαβαλέ, πότε για όλα αυτά τα πράγματα που καθορίζουν την ίδια σου τη ζωή. Η πλατεία αυτή φυσικά είναι το Σύνταγμα.

Αν δε είσαι και συνδικαλιστής πέρα από τους συντρόφους και τις συντρόφισσές σου απ’ τη παράταξη θα αρχίζεις να συναντάς πια, σε καθημερινή ίσως βάση, όλους αυτούς τους φίλους και τις φίλες που είχες χάσει τόσο καιρό επειδή τραβιόσουν από δω κι από κει σ’ εκείνες τις συγκεντρώσεις. Και δε λέω, καλά έκανες και κατέβαινες φυσικά, αλλά τώρα, στη πλατεία, είναι η ευκαιρία σου να συζητήσεις μαζί τους πολιτικά και να τους πείσεις να κατεβαίνουν κι αυτοί από δω και πέρα.

Αν βέβαια ξεφύγεις από τη πλατεία και βγεις προς το δρόμο, παρότι αυτός είναι κλειστός απ’ το κόσμο και δεν περνούν αυτοκίνητα, πρέπει να προσέξεις από τα «δεξιά». Απομεινάρια λαϊκής δεξιάς μαζί με τους 300 του Frank Miller περιτριγυρισμένοι από πολύ απλό κόσμο που δεν κατέβαινε ποτέ σε συγκεντρώσεις και νομίζει πως έτσι γίνεται, τραγουδούν όλοι μαζί τον εθνικό ύμνο γύρω απ’ τη κρεμάλα. Κι όλα αυτά με φόντο τους πλανόδιους μικροπωλητές που τους πουλάνε λέιζερ και σημαιάκια σαν αυτά της παρέλασης.

Πάντως μην τρελαίνεσαι. Πριν μερικές μέρες στο Σύνταγμα πήγαινες μόνο για εκείνη τη βαρετή μετεπιβίβαση. Τώρα που το Σύνταγμα έγινε πάλι πλατεία απλά συναντάς και το «δεξιό» της. Σ’ όλα τα χωριά και τις μικρότερες πόλεις στη πλατεία υπήρχε και ο «δεξιός». Στην Αθήνα το είχες ξεχάσει.

Κι όλα αυτά επειδή οι ίδιες ανησυχίες οδήγησαν πολύ κόσμο στο ίδιο χώρο για τον ίδιο λόγο. Να εκφράσει την οργή και την αγανάκτησή του για αυτά που μέχρι τώρα ζούσε και για τα χειρότερα που προσπαθούν να του επιβάλουν να ζήσει από ‘δω και πέρα. Κάπως έτσι φτάσαμε και σε μία μαζικότατη λαϊκή συνέλευση στην οποία γίνονται πρωτόγνωρες αλλά σοβαρές κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες στις οποίες η αριστερά οφείλει και καλά θα κάνει να είναι μέσα.

Καθαρές κουβέντες

2011-04-18T16:25:00.002+03:00

Αν θέλουμε το αίτημα του σοσιαλισμού να αντηχήσει ξανά στην Ευρώπη και να συνεγείρει τους λαούς της, είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη να πείσουμε ότι πήραμε το μάθημα, δηλαδή να αναμετρηθούμε συγκεκριμένα με τους όρους αυτής της αποτυχίας και σε όλα τα επίπεδα

Του Αριστείδη Μπαλτά

Το κεφάλαιο

1. Η κρίση που περνάμε είναι κρίση του καπιταλισμού. Επειδή το κεφάλαιο είναι σχέση και όχι κομπόδεμα, αυτό δεν υπάρχει όσο δεν αξιοποιείται, δηλαδή όσο δεν αποκομίζει περισσότερο κέρδος. Η κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης: το τεράστιο κεφάλαιο που έχει συσσωρευτεί δυσκολεύεται να βρει διεξόδους παραπέρα κερδοφορίας. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πλούτου. Αντίθετα, είναι το ότι έχει συσσωρευτεί κολοσσιαίος πλούτος υπό μορφή κεφαλαίου.

2. Η προηγούμενη ισορροπία στηριζόταν σε ένα παγιωμένο καθεστώς συσσώρευσης το οποίο, στις αναπτυγμένες τουλάχιστον χώρες, είχε ως άξονα τον δανεισμό: το κεφάλαιο κερδοφορούσε αντλώντας από τα εισοδήματα του μέλλοντος. Η άνευ όρων και άνευ ορίων ανάπτυξη αυτής της μορφής κερδοφορίας (εξεζητημένες μορφές τραπεζικών προϊόντων, τιτλοποίηση δανείων κλπ.) οδήγησε στην πτώχευση της Lehman Brothers και από κει, μέσα από την αλληλοδιαπλοκή των τραπεζικών ιδρυμάτων, στην κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του καπιταλισμού στο σύνολό του. Μην ξεχνάμε ότι το χρηματιστηριακό κεφάλαιο αποτελεί την αιχμή του δόρατος του καπιταλισμού.

3. Μετά μια μικρή περίοδο ταλάντευσης (όπου εξετάστηκε δειλά το ενδεχόμενο να τεθούν κάποιοι όροι στις πρακτικές του χρηματοπιστωτικού συστήματος) οι κυβερνήσεις αποφάσισαν να σώσουν τις τράπεζες ξοδεύοντας τεράστια ποσά (δηλαδή κοινωνικό πλούτο) και να τις αφήσουν ελεύθερες. Το κυρίαρχο δόγμα πρεσβεύει ότι, έτσι ή αλλιώς, η αγορά αυτορυθμίζεται.

4. Αλλά η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος είχε ήδη υπονομεύσει καίρια το προηγούμενο καθεστώς συσσώρευσης: ο αχαλίνωτος δανεισμός δεν αποτελούσε πλέον διέξοδο. Καθώς δε η παγκοσμιοποίηση είχε εν πολλοίς εξαντλήσει τα περιθώρια του λεγόμενου τρίτου κόσμου ενώ δεν διαφαίνονται νέα πεδία ικανής κερδοφορίας, το κεφαλαίο βρέθηκε υποχρεωμένο να στραφεί στις αναπτυγμένες χώρες για να ανοίξει στο ιδιωτικό κέρδος ό,τι το κοινωνικό κράτος είχε κάπως εξαιρέσει της άμεσης δικαιοδοσίας του. Παιδεία, υγεία, περίθαλψη, ασφάλιση, υποδομές, δίκτυα, ενέργεια, νερό, απορρίμματα, τηλεπικοινωνίες, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και επαγγέλματα όφειλαν να ανοιχτούν στην κερδοφορία των μεγάλων δυνάμεων των αντίστοιχων κλάδων. Προϋπόθεση, βέβαια, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή η μεγαλύτερη δυνατή συμπίεση του κόστους της εργατικής δύναμης με την καθοριστική συνδρομή της ανεργίας. Τα «προγράμματα λιτότητας» στις χώρες της Ευρώπης αυτό εκφράζουν και εκεί αποσκοπούν.

5. Η κρίση του δημόσιου χρέους έχει δύο πλευρές. Από τη μια, αυτή συνιστά τον μοχλό εκβιασμού που οδηγεί, ακριβώς, στα «προγράμματα λιτότητας». Από την άλλη, συνιστά το πεδίο βραχυπρόθεσμης έως στιγμιαίας κερδοφορίας του χρηματιστηριακού κεφαλαίου καθ’ εαυτό. Καθώς δεν υπάρχουν διεθνείς μηχανισμοί ελέγχου, το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, με τη συνεπικουρία των δικών του ‘θεσμών’ (οίκοι αξιολόγησης, αγορά «ασφαλίστρων κινδύνου» κλπ), δρα ως πλήρως ανεξέλεγκτος τοκογλύφος απέναντι στις κυβερνήσεις που επέλεξαν να εγγυώνται πάνω απ’ όλα τη δική του ευρωστία. Έτσι οι κυβερνήσεις της Ευρώπης καλούνται να εξασφαλίζουν συστηματικά τον τοκογλύφο που τις ‘αναγκάζει’ να επιβάλουν «προγράμματα λιτότητας». Μπορούμε να πούμε ότι οι κυβερνήσεις της Ευρώπης έχουν αναχθεί σε απευθείας λειτουργούς του χρηματιστηριακού κεφαλαίου χωρίς το φύλλο συκής που συνιστούσε η ύπαρξη του κοινωνικού κράτους. Ακόμη και τα βιογραφικά πολλών κυβερνώντων σε ολόκληρη την Ευρώπη πιστοποιούν του λόγου το ασφαλές.

6. Η πορεία που έχει δρομολογηθεί δεν έχει ορατό πέρας. Η ενεργός ουτοπία του κεφαλαίου είναι να περιέλθει ολόκληρη η Ευρώπη στην κατάσταση που περιγράφει ο Ένγκελς στο Η κατάσταση της εργατικής τάξης της Αγγλίας, γραμμένο το 1845.

Το πολιτικό σύστημα

7. Το προηγούμενο καθεστώς συσσώρευσης στήριζε κοινωνικές συμμαχίες. Ο αχαλίνωτος δανεισμός επέτρεπε σε σχετικά μεγάλες μερίδες μεσοστρωμάτων να μετέχουν σε μια μορφή επισφαλούς ευημερίας και να εδράζουν κοινωνικά την πολιτική του κεφαλαίου. Η επισφαλής εργασία μεταναστών και ντόπιων αναλάμβανε τα υπόλοιπα. Αλλά η νέα κατάσταση κλονίζει καίρια τέτοιες συμμαχίες δημιουργώντας την αντίστοιχη ιδεολογική παραζάλη. Για να διατηρηθεί η παραζάλη έχουν επιστρατευθεί συστηματικά τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα τα «δελτία των 8» και οι «ενημερωτικές» εκπομπές στην τηλεόραση. Κύριος στόχος τους είναι να συνδράμουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και να καλλιεργήσουν την «ιδέα» της κοινής ενοχής. Μην ξεχνάμε ότι τα σημαντικότερα ΜΜΕ μετέχουν --τουλάχιστον!-- του μεγάλου κεφαλαίου, κατ’ αρχάς στην κλίμακα της Ελλάδας.

8. Αλλά η παραζάλη κάποια στιγμή παρέρχεται. Αυτή είναι η στιγμή του αδυσώπητου αυταρχισμού. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί ήδη προετοιμάζονται για τέτοια ενδεχόμενα. Κι αυτό ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα του δικομματισμού θα βρεθεί σε θέση εξουσίας.

9. Αν τα προγράμματα λιτότητας δεν έχουν ορατό πέρας, ούτε ο αυταρχισμός έχει εγγενή όρια. Είναι δυνατό να βρεθούμε σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, ενώπιον διάλυσης κομμάτων και τα συναφή. Τον Δεκέμβρη του 2008 λέχθηκαν τέτοια πράγματα ενώ οι πρόσφατες συστηματικές επιθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζουν το έδαφος ακόμη και για τέτοιες εξελίξεις.

Ο στόχος

10. Αν η τρέχουσα κρίση είναι συστημική κρίση του καπιταλισμού και αν τα παραπάνω χαρακτηριστικά αφορούν τουλάχιστον την Ευρώπη, τότε η απάντηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι παρά ο δημοκρατικός σοσιαλισμός στην κλίμακα της Ευρώπης.

11. Η κουβέντα ακούγεται βαριά γιατί εκείνο που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «κίνημα του κοινωνισμού» (σοσιαλισμός, σοσιαλδημοκρατία, αναρχισμός, κομμουνισμός, σοσιαλιστική δημοκρατία των επιτροπών, ευρωκομμουνισμός, ανανέωση, «τρίτος δρόμος», τροτσκισμός, μαοϊσμός, κλπ) έχει αποτύχει σε όλες τις εκδοχές του παρότι κέρδισε μεγάλες μάχες. Το 1989 είναι σημαντικό γιατί φάνηκε να σηματοδοτεί το οριστικό τέλος κάθε ανάλογης προοπτικής. Τα σημερινά δεινά ξεκινούν από τότε.

12. Η ανάληψη της ευθύνης για αυτή την αποτυχία είναι αποκλειστικά υπόθεση της Αριστεράς. Αν θέλουμε το αίτημα του σοσιαλισμού να αντηχήσει ξανά στην Ευρώπη και να συνεγείρει τους λαούς της, είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη να πείσουμε ότι πήραμε το μάθημα, δηλαδή να αναμετρηθούμε συγκεκριμένα με τους όρους αυτής της αποτυχίας και σε όλα τα επίπεδα: οικονομία, κεντρικός σχεδιασμός, αγορά και χρήμα, πόλεις και ύπαιθρος, παραγωγικές δυνάμεις, περιβάλλον και άνιση ανάπτυξη, παραγωγικές σχέσεις και ιδιοκτησία, διεθνείς σχέσεις, κρατικές δομές, αυτοδιοίκηση και αυτοδιαχείριση, άμεση δημοκρατία, έμμεση δημοκρατία και πλουραλισμός, δομές και λειτουργίες κομμάτων και συνδικάτων, χειρωνακτική και πνευματική εργασία, κοινωνικό φύλο, σχολείο και πολιτισμός, θεωρία και φιλοσοφία.

13. Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Πρώτον γιατί ήδη υπάρχουν πολύτιμες θεωρητικές επεξεργασίες. Δεύτερον, γιατί έχουν αναπτυχθεί και αναπτύσσονται κινήματα υπέρ της κατοχύρωσης, της διεύρυνσης και της αναβάθμισης του δημόσιου χώρου, δηλαδή του πυλώνα της σοσιαλιστικής προοπτικής. Τρίτον, γιατί δυνάμεις της Αριστεράς με διαφορετικές ιστορικές καταβολές, εμπειρίες και ιδεολογικές ευαισθησίες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, έχουν αναγνωρίσει, τουλάχιστον έμμεσα, ότι το πολιτικό σχέδιο καθεμιάς έχει αποτύχει και τείνουν να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΕΑ και οι πρόσφατες εξελίξεις στην Πορτογαλική Αριστερά συνιστούν παραδείγματα. Οι συμμαχίες αυτές δεν είναι ακόμη εμπεδωμένες. Αλλά η αναγκαία κάποιες φορές αντιπαράθεση δεν πρέπει να κρύβει το κύριο: η πολιτικά και θεωρητικά επαρκής κριτική της αποτυχημένης πορείας προς τον σοσιαλισμό και η επεξεργασία των διδαγμάτων αυτής της πορείας είναι υπόθεση της Αριστεράς ολόκληρης.

14. Το κίνημα του σοσιαλισμού θα αναπτυχθεί άνισα στις διάφορες χώρες της Ευρώπης. Επιτυχίες (ή αποτυχίες) σε μια χώρα θα επιδράσουν στις υπόλοιπες θέτοντας κάθε φορά νέα ζητήματα. Είναι αδύνατον να προβλέψουμε ποια ζητήματα θα τεθούν και ανόητο το να το προσπαθήσουμε.

Εθνικός ηγέτης

15. Εθνικός ηγέτης είναι ο αστός ηγέτης που δεν αποσυνδέει τα συμφέροντα του κεφαλαίου από την κατάσταση της χώρας του. Η αναγωγή των κυβερνητών της Ευρώπης σε απευθείας λειτουργούς του χρηματιστηριακού κεφαλαίου καθιστά δραματικά ορατή την απουσία ηγετών τύπου Ρούσβελτ, Ντε Γκωλ ή Βίλλι Μπραντ.

16. Μια εθνικά ηγετική πολιτική δύναμη στην Ελλάδα θα αρνιόταν να υποβάλει τη χώρα στη διάλυση που επιτάσσουν σήμερα οι άμεσες ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου. Μια τέτοια πολιτική δύναμη θα στηριζόταν στην στενή διαπλοκή των οικονομιών της Ευρώπης (γιατί η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας θα προξενούσε κατάρρευση του ευρώ και θα καθιστούσε την τρέχουσα κρίση οιονεί ανεξέλεγκτη) και θα διαπραγματευόταν --υπό κατάλληλες συμμαχίες-- επιμήκυνση του συνολικού χρέους σε κλίμακα εκατονταετίας και με επιτόκιο κοντά στον πληθωρισμό. Μια τέτοια πολιτική δύναμη θα είχε προηγουμένως υποβάλει σε κρατικό έλεγχο τις ελληνικές τράπεζες ενώ θα νοικοκύρευε παράλληλα τα επείγοντα: φοροδιαφυγή και φορολογικό σύστημα, ταμεία και εισφοροδιαφυγή, εργασιακές σχέσεις, αμυντικές δαπάνες, εκκλησιαστική περιουσία, αναβάθμιση δημόσιου τομέα κλπ.

17. Με δεδομένο τον υπάρχοντα σήμερα συσχετισμό δυνάμεων, η Αριστερά θα μπορούσε, υπό όρους, να συμμαχήσει με μια τέτοια πολιτική δύναμη εφόσον υπήρχε.

Σήμερα

16. Η τρέχουσα κρίση του καπιταλισμού συνδέεται σήμερα με την έκρηξη της δημοκρατίας στις αραβικές χώρες και με την περιβαλλοντολογική καταστροφή στην Ιαπωνία. Η κρίση έχει προσλάβει οικουμενικές διαστάσεις και άρα ο αγώνας για τον σοσιαλισμό γίνεται απολύτως επείγων.

17. Ο αγώνας για τον σοσιαλισμό αρχίζει σήμερα. Είναι στο χέρι μας να αναλάβουμε συγκεκριμένα όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες στηριγμένοι σε δύο αρχές ήδη διατυπωμένες στο ιδρυτικό κείμενο της Αριστεράς, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (1848): Πρώτον, το προλεταριάτο, όπου κι αν παραπέμπει η λέξη στις σημερινές συνθήκες, δεν μπορεί να απελευθερωθεί αν δεν απελευθερώσει την κοινωνία ολόκληρη. Δεύτερον, οι κομμουνιστές δεν συγκροτούν υποχρεωτικά ενιαίο κόμμα αλλά αποτελούν εκείνους που θέτουν πάντοτε τα συμφέροντα του όλου πάνω από τα συμφέροντα του μέρους.

Πηγή: Ενθέματα Κυριακάτικης Αυγής

Ο Κώστας Δουζίνας για την απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών

2011-03-05T22:19:00.001+02:00

Κώστας Δουζίνας / απεργία πείνας 300 μεταναστών εργατών from Elias Chronopoulos on Vimeo.

Για μια ζωή με αύριο…

2011-03-03T13:06:00.004+02:00

Απόσπασμα από το τραγούδι «Νερό & Αλάτι» των Υπεραστικών

(αφιερωμένο στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας):

«Αυτοί που νόμιμα μ' απομυζούσαν
λαθραία ονόμασαν τη ζωή μου,
να ιδρώνω, να κοπιάζω, να παράγω,
μα δίκιο να μη βρίσκω στο κελί μου.
Και τρέμω τα τσιράκια τους που με παραφυλάνε.
Γυρεύω τα αδέρφια μου, τους ντόπιους τους εργάτες.»

Οι 300 απεργοί πείνας έχουν φτάσει κοντά στις 40 ημέρες απεργίας πείνας. Η κατάστασή της υγείας τους είναι πολύ άσχημη σε αντίθεση με τη κατάσταση της ψυχής τους. Σήμερα είναι πολύ πιο δυνατοί και πολύ πιο αποφασισμένοι από την ημέρα που έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά. Δεν το βάζουν κάτω και πολύ καλά κάνουν. Δεν τους ενδιαφέρουν οι 6 μήνες υπό καθεστώς ανοχής, η άδεια παραμονής είναι αυτή που ζητάνε.

Στο νοσοκομείο γνώρισα τον Χ. που είναι από το Μαρόκο. Δεν έχει οικογένεια εδώ. Η οικογένεια του έχει μείνει στο Μαρόκο. Στη χώρα του έχει τελειώσει το πανεπιστήμιο. Έχει σπουδάσει ιστορία και λαογραφία. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και λίγα ισπανικά πέρα από τη γλώσσα του. Σ’ αυτά προστίθενται και τα ελληνικά που τα μιλάει άψογα πια. Στο παρελθόν, όσο ακόμα ήταν στο Μαρόκο και είχε πάρει το πτυχίο του, είχε κάνει τα χαρτιά του για κάποιο Master στην Γαλλία. Τον δέχτηκαν στο πανεπιστήμιο αλλά η γαλλική πρεσβεία στο Μαρόκο τελικά δεν του έδωσε τα χαρτιά που χρειαζόταν για να μπορέσει να πάει στη Γαλλία και να παρακολουθήσει τα μαθήματα. Έτσι το όνειρο γκρεμίζεται για πρώτη φορά.

Στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα. Είναι 5 χρόνια πια εδώ ο Χ. Τα 2-3 πρώτα από αυτά δούλευε σε μεταφορές – παραδώσεις σε πλακάκια στην Αθήνα. Ήταν πολύ ευχαριστημένος με τη δουλειά του. Αν τον ρωτήσεις για το αφεντικό του θα σου μιλήσει με τα καλύτερα λόγια: «Δεν φταίει αυτός που δεν με κράτησε στη δουλειά. Ήρθαν και του είπαν ότι αν ξαναβρούμε εδώ εργαζόμενο χωρίς χαρτιά θα σου πάρουμε την άδεια», έλεγε. Από τότε και μετά μένει και εργάζεται στην Πελοπόννησο σε αγροτικές δουλείες. Σε αντίθεση με αυτό που λένε οι περισσότεροι ο ίδιος θέλει να πάρει άδεια παραμονής όχι για να πάει στην Ευρώπη αλλά για να συνεχίσει να μένει στην Ελλάδα, να εργάζεται νόμιμα πια και να συνεχίσει τις σπουδές του. Του αρέσει πολύ η Ελλάδα. Είναι για αυτόν η θετή του πατρίδα και είναι αποφασισμένος να τη διεκδικήσει.

Η ιστορία του Χ. δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία τυχαία ιστορία ενός από τους τριακόσιους απεργούς πείνας που έτυχε να γνωρίσω. Ο καθένας από αυτούς έχει τη δική του προσωπική ιστορία με τα δικά του προσωπικά όνειρα. Όνειρα απλά και καθημερινά. Ίδια με τα δικά μας, εμάς των «νόμιμων»… Και δεν ζητούν τίποτε άλλο παρά την ευκαιρία να τα πραγματοποιήσουν. Και στην Ελλάδα, βλέπεις, για να κάνεις Master χρειάζεσαι άδεια παραμονής… Οι άνθρωποι αυτοί μέχρι σήμερα είχαν μια ζωή μόνο με παρόν. Μια ζωή μέσα στο φόβο και την αγωνία για το τι τους ξημερώνει η επόμενη μέρα. Μετά την απόφασή τους για την απεργία πείνας διεκδικούν να κερδίσουν μία ζωή με αύριο. Μια ζωή με αξιοπρέπεια…

Επόμενη Στάση: Ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών

2011-01-17T14:59:00.004+02:00

Εδώ και αρκετό διάστημα, βιώνουμε συνεχείς κινητοποιήσεις των εργαζομένων στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας. Το γεγονός αυτό, έχει προκαλέσει την αντίδραση μιας μερίδας του κόσμου, εξαιτίας της παρατεταμένης ταλαιπωρίας. Ποια είναι όμως η αιτία όλων αυτών των κινητοποιήσεων;

Ήδη από τα μέσα Δεκεμβρίου, το υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών, εξήγγειλε στα ΜΜΕ ένα σχέδιο «εξυγίανσης» και «διάσωσης» των αστικών συγκοινωνιών. Μάλιστα, το σχέδιο νόμου αυτό κατατέθηκε την Τετάρτη 12/01 στο υπουργικό Συμβούλιο για να ψηφιστεί και στη Βουλή και περιλαμβάνει δύο άξονες:

1. Το διοικητικό που περιλαμβάνει την προσαρμογή του συγκοινωνιακού δικτύου στο σχέδιο «Καλλικράτης». Δημιουργούνται δύο φορείς διοίκησης, ένας για τα μέσα σταθερής τροχειάς (ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ, ΤΡΑΜ) και ένας για τα τροχοφόρα (Λεωφορεία, Τρόλλεϋ).

2. Ο οικονομικός «εξορθολογισμός» (στο οποίο αντιδρούν κυρίως οι εργαζόμενοι). Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τα ελλείματα των ΔΕΚΟ των συγκοινωνιών για να επιβάλλει μειώσεις στους μισθούς των εργαζομένων ανεξαρτήτως των αποδοχών τους και αυξήσεις στα εισιτήρια και τις κάρτες.

Ο υπουργός υποδομών Δ.Ρέππας διατυμπανίζει στα κανάλια ότι όλα γίνονται για να κλείσει η μαύρη τρύπα του ελλείμματος. Βάσει νόμου, το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών των αστικών των συγκοινωνιών χρηματοδοτείται από το κράτος. Η κρατική επιδότηση φαίνεται όμως ότι δεν απορροφάται από τις Δημόσιες συγκοινωνίες. Αυτό συμβαίνει επειδή το κράτος χρωστά ένα σκασμό λεφτά στις αστικές συγκοινωνίες, αποδίδει μονάχα το 13% των χρημάτων που θα έπρεπε να δώσει. Αντίθετα στις ιδιωτικές συγκοινωνίες (ΟΑΣΘ, αεροπλάνα, καράβια) αποδίδει το 100% της επιχορήγησης. Αναγκάζει έτσι τους οργανισμούς να δανείζονται από τις τράπεζες με υπέρογκα επιτόκια. Το ίδιο το κράτος χρωστάει από τα διάφορα υπουργεία, πάνω από 500 εκατομ. ευρώ στις αστικές συγκοινωνίες για διάφορα μειωμένα τιμολόγια (μαθητές, φοιτητές κτλ.) και ποτέ δεν έχει δώσει πίσω αυτά τα χρήματα. Αντίθετα πριν λίγες βδομάδες, η κυβέρνηση έβαλε το ΔΣ του ΟΑΣΑ να διαγράψει τα χρέη του κράτους προς τις δημόσιες συγκοινωνίες.

Από την άλλη, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι μισθοί των εργαζομένων καλύπτουν το 70% των λειτουργικών εξόδων των συγκοινωνιών, άρα αποτελούν βασική αιτία για τη διόγκωση του ελλείμματος. Με αυτό το πρόσχημα, επιβάλλει οριζόντιες μειώσεις στους μισθούς των εργαζομένων κατά 30-40%. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι μέσοι μισθοί των εργαζομένων στις συγκοινωνίες, τους οποίους τα στατιστικά της κυβέρνησης παρουσιάζει ως πολύ υψηλούς και ότι «προκαλούν» σε καιρό κρίσης, εμφανίζονται έτσι επειδή αποκρύπτουν τη μεγάλη ψαλίδα που υπάρχει στη μισθοδοσία.

Με αυτή την πολιτική, προετοιμάζεται στην πραγματικότητα η ιδιωτικοποίηση των Δημόσιων συγκοινωνιών, παρότι το κράτος μπορεί να τις «συντηρήσει». Μάλιστα, σε μια τέτοια δύσκολη περίοδο για την ελληνική κοινωνία (που πλήττεται γενικά από την κυβερνητική πολιτική) οι υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα όπως οι συγκοινωνίες, θα έπρεπε να είναι φθηνές και προσβάσιμες σε όλους. Αντίθετα, η άυξηση των εισιτηρίων και των καρτών, επιβαρύνουν τους εργαζομένους αλλά και κοινωνικές ομάδες που έχουν ανάγκη από φθηνές μεταφορές, όπως άνεργοι, φοιτητές, μαθητές και ηλικιωμένοι. Οι προωθούμενες αλλαγές στις αστικές συγκοινωνίες, εντάσσονται στη γενικότερη επίθεση της Κυβέρνησης στα ασφαλιστικά, εργασιακά και κοινωνικά Δικαιώματα, σε μία συνεχή προσπάθεια ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου όπως επιτάσσει το μνημόνιο και η τρόικα.

Βρισκόμαστε στο πλάι των εργαζομένων που αντιστέκονται στη διάλυση των δημόσιων συγκοινωνιών, διεκδικώντας ένα σύστημα βιώσιμης μετακίνησης για όλους. Για μια ώρα μπλοκάρουμε τα ακυρωτικά μηχανήματα εισιτηρίων στη γραμμή του 608, δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους στα ΜΜΜ.

- Καμία αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων

- Καμία μείωση των μισθών των εργαζομένων

- Διατήρηση και επέκταση των δημόσιων αστικών συγκοινωνιών

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ!!!

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Η κρατική τρομοκρατία συνεχίζεται

2011-01-17T14:39:00.001+02:00

Την Πέμπτη 13 Γενάρη άντρες της Αντιτρομοκρατικής συνέλαβαν χωρίς καμία απολύτως αφορμή το μέλος του Συνασπισμού Δημοσθένη Παπαδάτο στην περιοχή του Βύρωνα κοντά στο σπίτι του. Οι άντρες της Αντιτρομοκρατικής αφού τον χτύπησαν τον έβαλαν σε ένα αμάξι και τον μετέφεραν στην ΓΑΔΑ όπου τον έκλεισαν σε ένα δωμάτιο, τον ξεγύμνωσαν και του έκαναν σωματικό έλεγχο. Αφού τον κράτησαν για πολλές ώρες τον άφησαν ελεύθερο ισχυριζόμενοι ότι «έκαναν λάθος».

Το τελευταίο δείγμα βάρβαρης αστυνομικής τρομοκρατίας σε βάρος αγωνιζόμενων πολιτών έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ανάλογων περιστατικών που έχουν συμβεί το τελευταίο χρονικό διάστημα και αποδεικνύουν ότι η συμπεριφορά της αστυνομίας εντάσσεται σε ένα συνολικότερο σχέδιο τρομοκράτησης των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας. Το ΠΑΣΟΚ δίνει ρεσιτάλ στη λογική των «πραιτόρων» και στη στρατηγικής της έντασης ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα κάμψει την αντίσταση της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας. Φαίνεται ότι με βάση το "επιχειρησιακό της σχέδιο" η Αντιτρομοκρατική έχει βγει παγανιά και συλλαμβάνει όποιον βρίσκει μπροστά της. Στο κλίμα αστυνομοκρατίας και ασυδοσίας των κατασταλτικών μηχανισμών που έχει εγκαθιδρύσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όλα επιτρέπονται. Στην Αργεντινή του Βιντέλα έρχονταν κουκουλοφόροι και αυτοκίνητα κάτω από το σπίτι σου και βρισκόσουν με τσιμεντένια παπούτσια στον ωκεανό. Στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ έρχονται κουκουλοφόροι ράμπο της αντιτρομοκρατικής με τα όπλα προτεταμένα και ξαφνικά βρίσκεσαι γυμνός στα μπουντρούμια της αντιτρομοκρατικής να δέχεσαι τις κλωτσιές και τις μπουνιές των προστατών του πολίτη...

Το συγκεκριμένο περιστατικό προκαλεί ερωτήματα σε κάθε δημοκρατικό πολίτη. Στην δημοκρατία που οραματίζεται και χτίζει το ΠΑΣΟΚ επιτρέπεται η απαγωγή πολιτών από αστυνομικούς με καλυμμένα πρόσωπα και παρατεταμένα όπλα; Επιτρέπεται η κυβέρνηση με μπροστάρη τον Θ. Πάγκαλο να ταυτίζει όλους όσους αντιστέκονται με εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου; Επιτρέπεται να εκτοξεύονται συκοφαντίες από στελέχη της κυβέρνησης για σχέση ολόκληρων ιστορικών πολιτικών χώρων, με μεγάλη παρακαταθήκη αγώνων για την δημοκρατία και τις ελευθερίες, όπως αυτός της ανανεωτικής αριστεράς με την τρομοκρατία;

Απαιτούμε την απερίφραστη καταδίκη και τιμωρία των υπευθύνων της αντιτρομοκρατικής για την απαγωγή του μέλους του Συνασπισμού Παπαδάτου Δημοσθένη.

Αν πιστεύουν ότι με τέτοιες μεθόδους θα μας κάνουν να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε κάνουν λάθος. Καλούμε τη νεολαία και τους εργαζόμενους να συμμετέχουν μαζικά στους αγώνες του αμέσως επόμενου διαστήματος για την ανατροπή της πιο βάρβαρης πολιτικής και της κυβέρνησης που την υλοποιεί.

Η χαμένη συνείδηση της ελληνικής εργατικής τάξης και μία τρελή ιδέα

2011-01-13T16:32:00.002+02:00

Του Σταύρου Παναγιωτίδη

Βαρύγδουπος ο τίτλος. Αλλά ας μην τρομάζει κανείς. Το κείμενο δεν θα κάνει επισκόπηση του πως πραγματοποιήθηκε η απώλεια στην οποία αναφέρεται. Πιο πολύ θέλει να καταδείξει την έκταση και τις μορφές που μπορεί να πάρει – τραγικές αλλά και με έναν τόνο αστείου – η αποξένωση των ανθρώπων από τις συλλογικές ταυτότητες και συνειδήσεις. Επίσης, να πει μια ιδέα για το «δια ταύτα». Η αφορμή για το σημείωμα αυτό δόθηκε από μία ανακοίνωση των εργαζομένων του Σουπερμάρκετ Ατλάντικ στο Ναύπλιο. Οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για το επικείμενο κλείσιμο του καταστήματος και την απόλυση τους. Παραθέτουμε αποσπάσματα της ανακοίνωσης και την μετάφραση τους στο ιδίωμα της ενδοεργατικής “εμφύλιας” σύγκρουσης:

«Έχουμε εργαστεί για πάρα πολλά χρόνια σκληρά, για να κάνουμε το κατάστημά μας το καλύτερο της περιοχής μας. Παλεύαμε καθημερινά για να επιτυγχάνουμε στόχους, πλάνα και τζίρους που η εταιρία έθετε και φέρναμε το κατάστημά μας πάντοτε στα πρώτα και καλύτερα της εταιρίας μας. Κι αυτό είναι γνωστό. Θεωρούμε λοιπόν εντελώς άδικο αυτό που μας συμβαίνει τώρα». Ιδού και η ελεύθερη μετάφραση: Ήμασταν οι καλύτεροι υπάλληλοι, ανταγωνιζόμασταν με επιτυχία τους συναδέλφους μας στα άλλα καταστήματα κι αντί να απολύσετε κάνεναν από αυτούς τους τεμπέληδες, απολύετε εμάς!

«Εμείς δεν είμαστε συνηθισμένοι σε λύσεις αντιπαράθεσης και κόντρας με την εταιρία. Παραιτούμασταν από το δικαίωμά μας στην απεργία χωρίς να μας πιέσει κανείς, για να μη δημιουργήσουμε πρόβλημα στις βάρδιες και τα πόστα. Ήμασταν παρόντες όπου και σε ότι μας χρειάστηκαν, με σκοπό το συμφέρον της εταιρίας», τα οποία, μεταφράζοντας ελεύθερα ξανά, σημαίνουν: Ήμασταν οι πιο ενδοτικοί από όλους τους υπαλλήλους, και τώρα μας πετάτε σαν την τρίχα από το ζυμάρι!

Δεν έχει νόημα να κουνάμε στους ανθρώπους το δάχτυλο, ειδικά όταν δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα χριστουγεννιάτικα και ζουν με δανεικά. Όμως, η ανακοίνωση αναδεικνύει τα αδιέξοδα που προκύπτουν από την στράτευση των εργαζομένων στον αγώνα των αφεντικών, από την πεποίθηση πως έχουμε κοινά συμφέροντα, από την πλήρη υπαγωγή τους στην ηγεμονία του καπιταλιστικού τρόπου σκέψης. Και να σημειώσουμε εδώ πως οι εργαζόμενοι στα Σουπερμάρκετ δεν είναι κάποιο νεοσύστατο κομμάτι της ελληνικής εργατικής τάξης και επιπλέον για τους περισσότερους η δουλειά τους είναι μία επιλογή ζωής. Επομένως, θα ήταν λιγότερο δύσκολο να δομήσουν μία κοινή ταυτότητα στη βάση της συνείδησης των κοινών τους συμφερόντων.

Η κατάσταση μοιάζει να πλημμυρίζει από απελπισία. Τι να κάνουμε λοιπόν; Να περιμένουμε να ωριμάσει πρώτα η ταξική συνείδηση και μετά να μιλήσουμε για το κάτι παραπάνω; Και πως θα ωριμάσει; Ποια συνείδηση ζωογονείται χωρίς όραμα; Να προτείνουμε στους συναδέλφους μας λοιπόν, στα Ατλάντικ και αλλού, κάτι τρελό. Να διεκδικήσουμε όλοι μαζί, όσες επιχειρήσεις κλείνουν να αποδίδονται στον έλεγχο των εργαζομένων!

Ακούω ήδη τις πρώτες ενστάσεις. «Μα καλά, ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τα στοιχειώδη, θα του φανεί ρεαλιστικό ένα τέτοιο αίτημα;».Δεν έχω τον χώρο για να αναπτύξω την πρόταση αυτή. Εδώ θέλω μόνο να πω ότι στην πολιτική καμιά φορά μπορούμε και να βάζουμε το κάρο μπροστά από τα άλογα, να κάνουμε ένα άλμα. Αρκεί μετά να προσπαθήσουμε να καλύψουμε αυτό το κενό, συμβάλλοντας στην οργάνωση των εργαζομένων, οι οποίοι όμως πλέον ίσως μας ακούν με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Και έχοντας πάντα κατά νου πως υπάρχουν μόνο αιτήματα-εργαλεία και όχι μαγικά αιτήματα. Ας πάψει λοιπόν τώρα ο χώρος μας να αναλώνει όλες του τις δυνάμεις σε ασκήσεις επί χάρτου στο εσωτερικό μας, προς ανεύρεση του δήθεν μαγικού αιτήματος, της φιλοσοφικής λίθου που μετατρέπει όλους τους ανθρώπους σε εξεγερμένους επαναστάτες. Άλλωστε, είτε καλώς είτε κακώς, το τελευταίο συνέδριο των αλχημιστών κάτι απεφάνθη σχετικώς.

Πηγή: REDNotebook

Κάλεσμα συλλογικοτήτων και οργανώσεων για κινητοποίηση στην Κερατέα

2011-01-13T13:17:00.002+02:00

Οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν ξεκινήσει, από τις 11 του Δεκέμβρη, έναν αποφασιστικό αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για εγκατάσταση χωματερής στην περιοχή του Οβριοκάστρου. Με όποιο τρόπο κι αν την ονοματίζουν (ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ), η χωματερή που σχεδιάζεται να γίνει εκεί, δίπλα σε κατοικημένη περιοχή, αποτελεί ένα περιβαλλοντικό έγκλημα που θα υποβαθμίσει σοβαρά την καθημερινή ζωή των κατοίκων της περιοχής των Μεσογείων ευρύτερα, όπως συμβαίνει και σε μιά σειρά άλλες, κατοικημένες περιοχές της Αττικής, αλλά και της χώρας. Καμιά μέριμνα δεν έχει ληφθεί για τις υγειονομικές συνθήκες που θα επικρατήσουν μετά την εναπόθεση τόνων σκουπιδιών σε μια ήδη επιβαρυμένη περιβαλλοντικά περιοχή.

Αποτελεί απάτη το γεγονός πως ο καταστροφικός αυτός «μονόδρομος» διαχείρισης των απορριμμάτων, όπου εναποτίθενται τα απορρίμματα σε μεγάλες εκτάσεις, θα αποτελέσει και τη λύση του προβλήματος των σκουπιδιών. Στην πραγματικότητα στήνεται ένα μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, «για την εκμετάλλευση των απορριμμάτων», με τη διάλυση των αντίστοιχων λειτουργιών των δήμων (απολύσεις προσωπικού, περικοπές –λόγω Καλλικράτη– κλπ.) και την ιδιωτικοποίησή τους, παράλληλα με τη μετακύλισή του αυξημένου κόστους με αύξηση τελών των δημοτών. Στο βωμό του μέγιστου κέρδους καλείται να θυσιαστεί η υγεία, η καθημερινή ποιότητα ζωής, καθώς και το φυσικό περιβάλλον.

Το ζήτημα των σκουπιδιών αποτελεί άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα της πολιτικής της κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ, για την κατάργηση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας και την ιδιωτικοποίησή της (Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια κλπ.), και συνολικά τη λεηλασία των δικαιωμάτων των μισθών και της ζωής των εργαζομένων, παράλληλα με τη λεηλασία της φύσης και του περιβάλλοντος.

Ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας αντιμετωπίζεται με πρωτοφανή καταστολή, με ΜΑΤ, χημικά, δολιοφθορές σε μηχανήματα και Ι.Χ., έως και με αύρες και πλαστικές σφαίρες, με απειλές, προσαγωγές και συλλήψεις, με ένα πρωτοφανές όργιο κρατικής τρομοκρατίας, όπου ένας ιδιότυπος στρατός κατοχής βρίσκεται επί 24ώρου βάσεως στην περιοχή του Οβριοκάστρου, παρεμποδίζοντας τη διέλευση στον οποιονδήποτε. Ένα όργιο που κουρελιάζει και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα.

Την ίδια στιγμή ο δίκαιος και σκληρός αγώνας που δίνεται από το τοπικά κίνημα αποσιωπάται συνειδητά από τα επίσημα Μ.Μ.Ε., που συναινούν βεβαίως με την κυβέρνηση και τους μεγαλο-εργολάβους.

Σήμερα, τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. –με τη στήριξη της Ν.Δ. και του ΛΑ.Ο.Σ. – έχει εξαπολύσει μια άγρια καθημερινή επίθεση ενάντια στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικας, αποκτά εξαιρετική σημασία η αλληλεγγύη και συμπαράσταση σε αγώνες τοπικών κινημάτων περιοχών και η δυνατότητα νίκης τους. Γιατί θα αποτελέσει πολύ ισχυρό θετικό κίνητρο ανάπτυξης αποφασιστικών αγώνων και θα αφυπνίσουν τα τοπικά κινήματα περιοχών που αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα, αλλά και των εργαζομένων και της νεολαίας απέναντι στην καθημερινή επίθεση που δέχονται.

Οι παρακάτω οργανώσεις και συλλογικότητες, που συνυπογράφουμε το κείμενο αυτό, καλούμε σε

Διαδήλωση αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας, την Κυριακή 16/1.

Συγκέντρωση στο Δημαρχείο Κερατέας, στις 11 πμ.

Αναχώρηση πούλμαν από Αθήνα: 9.30 πμ Πεδίο του Άρεως (Αγαλμα Αθηνάς)

Θα υπάρχει πουλμανάκι από τον Σταθμό Μετρό/Προαστιακού στο Κορωπί

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, ΑΡ.ΑΝ, ΑΡ.Α.Σ., Δ.Ε.Α., Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), ΚΟΕ, Κοκκινο, Κομμουνιστική Ανανέωση, Ν.Α.Ρ.-ν.ΚΑ, Νεολαία Συνασπισμού, Ο.Κ.Δ.Ε., Ο.Κ.Δ.Ε. – Σπάρτακος, ΣΕΚ.

Ομιλία του Γιάννη Δραγασάκη σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Ν. Πουλαντζάς με θέμα: Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και η Ελλάδα

2011-01-12T22:53:00.002+02:00

Μέρος 1ο:

Μέρος 2ο:

Μπίζνες, κραυγές και ψίθυροι στον Άγιο Παντελεήμονα

2010-11-13T20:31:00.000+02:00

Τα οικονομικά αφορούν ανθρώπους: όχι καμπύλες!

2010-11-09T15:32:00.003+02:00

Τα οικονομικά αφορούν ανθρώπους: όχι καμπύλες! Φοιτητές οικονομικών από το Μπέρκλει της Καλιφόρνια ξεσηκώνονται ενάντια στην «αυτιστική» νεοκλασική οικονομική θεωρία

Στα μέσα του Οκτώβρη, και με πυρήνα το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλει, ξεκίνησε μια κινητοποίηση φοιτητών οικονομικών επιστημών για την απαλλαγή των προγραμμάτων σπουδών τους από τη μονοκαλλιέργεια της νεοκλασικής οικονομικής θεωρίας. Οι φοιτητές καλούνταν να κολλήσουν το ακόλουθο Μανιφέστο (κατά προτίμηση σε χρωματιστό χαρτί) στις πόρτες και τους πίνακες ανακοινώσεων του τμήματος Οικονομικής Επιστήμης των Πανεπιστημίων τους. Ένα από τα πρώτα μάλιστα «θύματα» αυτής της καμπάνιας υπήρξε ο τιμημένος με Νόμπελ Οικονομίας (το 2002) καθηγητής του Berkeley Daniel Mc Fadden.

Kick It Over Manifesto

Εμείς, οι υπογράφοντες, απευθύνουμε την εξής κατηγορία: πως εσείς, οι καθηγητές των νεοκλασικών οικονομικών και οι μαθητές σας, έχετε διαπράξει μια τεράστια απάτη σε βάρος του κόσμου.

Υποστηρίζετε πως εργάζεστε εντός μιας καθαρής επιστήμης με τους τύπους και τους νόμους της, ενώ πρόκειται για κοινωνική επιστήμη, με όλη την ευθραυστότητα και την αβεβαιότητα που αυτό συνεπάγεται. Σας κατηγορούμε ότι προσποιείστε κάτι το οποίο δεν είστε.

Κρύβεστε στα γραφεία σας, προστατευμένοι με τα μαθηματικά σας αλαμπουρνέζικα, ενώ στον πραγματικό κόσμο, χάνονται δάση, εξαφανίζονται είδη και καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές με ανάλγητο τρόπο.

Γνωρίζετε από τη σύλληψή του πώς ένα από τα μεγέθη σας για τη μέτρηση της οικονομικής προόδου, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, είναι θεμελιωδώς ελλιπές και ελαττωματικό. Και παρ’ όλα αυτά, του επιτρέψατε να αναδειχθεί σε παγκόσμιο στάνταρ που αναφέρεται καθημερινά σε κάθε είδους ΜΜΕ. Σας κατηγορούμε πως προβάλλετε μια ψευδαίσθηση προόδου.

Έχετε προκαλέσει μεγάλη ζημιά, αλλά ο καιρός σας φτάνει πια στο τέλος του. Τα συστήματά σας καταρρέουν, οι ανεπάρκειές σας αποκαλύπτονται. Μια οικονομική επανάσταση έχει ξεκινήσει, ελπιδοφόρα και αποφασισμένη όπως όλες στην ιστορία. Θα έχουμε τη δική μας σύγκρουση οικονομικών παραδειγμάτων, θα έχουμε τη δική μας στιγμή δοκιμασίας και από αυτές θα προκύψει μια νέα οικονομική επιστήμη: ανοιχτή, ολιστική, ανθρώπινης κλίμακας.

Από σχολή σε σχολή, θα καταδιώκουμε εσάς, τους εκπροσώπους του κατεστημένου. Μετά, στους μήνες και τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, θα ξεκινήσουμε να αναπρογραμματίζουμε το σύστημα μαζικής καταστροφής που μας φορτώσατε.

Τα οικονομικά αφορούν ανθρώπους: όχι καμπύλες!*

Δεν είναι η πρώτη φορά που φοιτητές των οικονομικών επιστημών αμφισβητούν τη νεοκλασική οικονομική θεωρία. Η καμπάνια του «kick it over» βρίσκεται στο ίδιο ρεύμα με πρωτοβουλίες που έχουν κατά καιρούς εμφανιστεί ακόμα και σε τμήματα του σκληρού πυρήνα της οικονομικής ορθοδοξίας ή ιδρύματα - σύμβολα της εκπαίδευσης των ελίτ. Με μια σύντομη επισκόπηση συναντάμε μεταξύ αυτών το Χάρβαρντ, το Κέομπριτζ, την ENS. Η κορυφαία ανάμεσα σε αυτές τις πρωτοβουλίες είναι το κίνημα των post-autistic economics, με αφετηρία τη Γαλλία. Το κίνημα αυτό, αφού κατήγγειλε την υπερβολική εμπιστοσύνη των οικονομολόγων στην ικανότητα των μαθηματικών εργαλείων να εξηγούν, απηύθυνε έκκληση για πλουραλιστικές προσεγγίσεις. Στη διαδρομή του έτυχε της υποστήριξης ετερόδοξων καθηγητών και κατάφερε να φοβίσει ως και τη γαλλική κυβέρνηση. Με τη χρήση και των διαδικτυακών εργαλείων, η πρωτοβουλία αυτή συναντήθηκε με αντίστοιχες στην Ισπανία και το Κέιμπριτζ.

Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, σεβαστή μερίδα οικονομολόγων και φοιτητών των οικονομικών, βλέποντας την αδυναμία του κυρίαρχου παραδείγματος να προσφέρει λύσεις στα εντεινόμενα προβλήματα της ανεργίας, των κοινωνικών ανισοτήτων και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης, στρέφουν την προσοχή τους προς εναλλακτικά ρεύματα της οικονομικής σκέψης. Τώρα, στις μέρες της ύφεσης που ακολούθησαν την κρίση του 2008, οι φωνές της αμφισβήτησης πληθαίνουν και συμπεριλαμβάνουν ακόμα και φημισμένους εκπροσώπους των ακαδημαϊκών ελίτ (Κρούγκμαν κ.ά.), μεταφέροντας την κρίση και στο πεδίο της οικονομικής επιστήμης. Μολονότι η έκβαση της αναμέτρησης φαίνεται ακόμη αβέβαιη, είναι ελπιδοφόρο πως προτάσεις του στιλ «η ανεργία οφείλεται στην αύξηση των μισθών» και «η κλιματική αλλαγή μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω του μηχανισμού της αγοράς» παύουν πλέον να αντιμετωπίζονται σαν …ιερές αγελάδες.

* «Economics is about people, not curves»: σύνθημα του κινήματος των post - autistic economics

Μετάφραση: Σωτήρης Κοσκολέτος

Πηγή: REDNotebook

Μία μέρα πριν τις Αυτοδιοικητικές εκλογές

2010-11-06T15:03:00.009+02:00

Μία μέρα πριν τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Μια χώρα χρεοκοπημένη. Η ανεργία καλπάζει. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι χρεωμένη σε δάνεια και κάρτες και στη καλύτερη των περιπτώσεων τα βγάζουν ακόμα πέρα. Το μέλλον των νέων αβέβαιο. Χιλιάδες νέοι και νέες που ολοκληρώνουν τις σπουδές τους μένουν στην ανεργία και βλέπουν σιγά-σιγά την φυγή στο εξωτερικό ως τη μόνη λύση.

Οι ευθύνες όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να τις φορτώσουν σε όλους, με ρητορικές τύπου «όλοι είναι ίδιοι», «μαζί τα φάγαμε», βαραίνουν τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση και έπειτα. Κόμματα τα οποία για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των δικών τους ανθρώπων, άσκησαν την πολιτική τους υπέρ των λίγων και κατά των πολλών. Αυτοί είναι υπεύθυνοι γιατί την περίοδο που η Ελλάδα είχε μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης και παρήγαγε πλούτο δεν μοίραζαν δίκαια την πίτα και φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση, και σαν να μη φτάνει αυτό προσπαθούν τώρα να μας πείσουν ότι πρέπει να μοιράσουμε το λογαριασμό στα ίσα.

Για την επόμενη μέρα μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές υπάρχουν δύο σενάρια. Το ένα βρίσκει τη χώρα στην ίδια ακριβώς κατάσταση με μία κυβέρνηση άνετη πια να συνεχίσει να γκρεμίζει το κοινωνικό κράτος με την ησυχία της. Αυτό θα συμβεί αν υπερψηφιστούν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι στις περιφέρειες και τους μεγάλους δήμους. Αυτό θα συμβεί και αν οι πολίτες που εναντιώνονται στο μνημόνιο και τις πολιτικές που μας έφεραν σε αυτό εκφράσουν την αντίθεση τους ψηφίζοντας σχηματισμούς με επιδερμική κριτική απέναντι σε αυτό όπως αυτούς της Νέας Δημοκρατίας ή του Γιάννη Δημαρά στην Περιφέρεια Αττικής ή εκείνων που προσπαθούν να μας πείσουν να κοιτάξουμε το δάχτυλο και να ψηφίσουμε με αυτοδιοικητικά κριτήρια.

Το δεύτερο σενάριο – πιο αισιόδοξο – είναι να αμφισβητηθούν οι πολιτικές αυτές από τα αριστερά. Να ενισχυθούν σχηματισμοί που ήταν, είναι και θα είναι απέναντι στις πολιτικές που ξεπουλάν τον εθνικό πλούτο, καταστρέφουν το κοινωνικό κράτος και ρίχνουν ακόμα πιο βαθιά την ελληνική κοινωνία στην ύφεση. Να ενισχυθούν ψηφοδέλτια όπως αυτό της Αττικής Συνεργασίας στην Αττική, της Ριζοσπαστικής Αριστερής Ενότητας στην Κεντρική Μακεδονία, της Ανοιχτής Πόλης για το δήμο στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και γενικώς οι συνδυασμοί που συμμετέχει η ριζοσπαστική αριστερά σε όλη την Ελλάδα. Στη περίπτωση αυτή, που είναι πια ξεκάθαρο ότι το πολιτικό τοπίο αναδιατάσσεται, πρέπει να ενισχυθούν από τους πολίτες οι προσπάθειες συνάντησης που γίνονται στο χώρο της αριστεράς και της οικολογίας με κομμάτια από το σοσιαλιστικό χώρο.

Μια τέτοια προσπάθεια είναι και το ψηφοδέλτιο «Αττική Συνεργασία – Όχι στο μνημόνιο» με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο για την περιφέρεια Αττικής. Ένα ψηφοδέλτιο που προσπαθεί να ενώσει τις φωνές όλων όσων υπερασπίζονται την κοινωνία αυτές της κρίσιμες ώρες και προτείνουν έναν άλλο δρόμο ρεαλιστικό και εφικτό, έναν δρόμο που περνάει από την αναδιανομή του πλούτου υπέρ τον πολλών, τη στήριξη του κοινωνικού κράτους και την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας.

Ας ελπίσουμε ότι οι πολίτες θα πιστούν για το ότι η ψήφος τους έχει δύναμη και μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις που μπορούν να φέρουν ξανά την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο στη χώρα μας.

Μπορούμε να κάνουμε την έκπληξη!

Ψηφίζουμε τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς!

Ψηφίζουμε «Αττική Συνεργασία – Όχι στο μνημόνιο»!

Κάβουρας Κωνσταντίνος

Υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος στον Δυτικό τομέα Αθηνών

με την «Αττική Συνεργασία – Όχι στο μνημόνιο»

Επιστολή του Αλέξη Μητρόπουλου προς τους κατοίκους της περιφέρειας Αττικής

2010-11-06T11:14:00.000+02:00

Αγαπητέ συμπολίτη, αγαπητή συμπολίτισσα,

κάτοικε της Αττικής,

Ο προεκλογικός αγώνας τελείωσε.

Μέσα στα περιορισμένα πλαίσια που η επικοινωνιακή καταιγίδα των υποστηρικτών του Μνημονίου μάς άφησε, προσπαθήσαμε να σου εξηγήσουμε, γραπτά και προφορικά, τι σου επιφυλάσσει το μεταβλητό Μνημόνιο και το επιθετικό νεοφιλελεύθερο πρόταγμα, που επιδιώκει να σε μετατρέψει σε «πειραματόζωο» των αντικοινωνικών πολιτικών του.

Επιχειρήσαμε να σου φανερώσουμε αυτές κυρίως τις προβλέψεις του, που αναφέρονται στον Καλλικράτη και την Περιφέρεια, ώστε να διαπιστώσεις ότι - και με αυτή τη μεταρρύθμιση - δημιουργείται κατ’ αρχήν ένα όργανο δημοσιονομικής επιτήρησης των δανειστών που αντιστρατεύεται το Κοινωνικό Κράτος και καταπνίγει την αυτονομία των τοπικών κοινωνιών.

Επιδιώξαμε, με την άμεση γλώσσα των ενεργών πολιτών και όχι των επαγγελματιών πολιτικών, να σου δώσουμε να καταλάβεις ότι ο λανθασμένος και καταστροφικός δρόμος που πήρε η πατρίδα δεν ήταν μονόδρομος, όπως ισχυρίζονται, αλλά υπήρχαν κι άλλοι εναλλακτικοί δρόμοι για το οικονομικό πρόβλημα που προξένησε στη χώρα μας η διεθνής κρίση και η συμπεριφορά τού αναξιόπιστου πολιτικού συστήματος.

Σού περιγράψαμε σε αδρές γραμμές το όραμά μας για την Αττική, για την Αυτοδιοίκηση, για το μέλλον της χώρας και επιχειρήσαμε να σου εμφυσήσουμε ένα κλίμα ελπίδας και αισιοδοξίας για την προοπτική της Κοινωνίας μας, εάν βεβαίως ενεργοποιηθούμε όλοι μαζί, και ο καθένας χωριστά, και απορρίψουμε το ετερόνομο υπερ-Σύνταγμα, που η Τραπεζική Διεθνής και οι ευρωπαίοι επικυρίαρχοι θέσπισαν ερήμην μας και για λογαριασμό μας.

Με σεβασμό στα πρόσωπα των αντιπάλων μας και του κάθε συνομιλητή μας, χωρίς ειρωνείες, λοιδορίες και ατομοκεντρικούς χαρακτηρισμούς, αρθρώσαμε ένα λόγο, που εκφράζει το δημόσιο συμφέρον και τις κοινωνικές ανάγκες.

Καταρτίσαμε έναν Συνδυασμό από πολλές δυνάμεις και συλλογικότητες της σοσιαλιστικής παράταξης και της Οικολογικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, με πρόσωπα έντιμα, σταθερά στις απόψεις τους, ανιδιοτελή, καταρτισμένα, έτοιμα να υπηρετήσουν την αποστολή που θα τους αναθέσεις.

ΜΗΝ ΥΠΟΚΥΠΤΕΙΣ στα ψευτοδιλήμματα που σου βάζουν, για να μεταβληθείς σε έναν άπραγο και μοιραίο θεατή της νέας επιχείρησης αφαίμαξης του πλούτου του Ελληνικού Λαού.

ΜΗΝ ΔΩΣΕΙΣ στους επικυρίαρχους τη χαρά της αποχής, γιατί αυτοί ήδη το εκλαμβάνουν ως σιωπηρή υποστήριξη της δουλείας του Μνημονίου.

ΑΣΚΗΣΕ με πάθος, με ευφυΐα, με διάκριση και προοπτική ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα που σου απέμειναν, το δικαίωμα της ψήφου.

Μαζί με την καταδίκη τής πολιτικής του Μνημονίου και της οικονομικής ασφυξίας που επιφυλάσσει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ΔΩΣΕ μήνυμα ελπίδας και προοπτικής ψηφίζοντας τον Συνδυασμό «ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ», που διανοίγει το δρόμο της προοδευτικής ανασυγκρότησης των πολιτικών δυνάμεων και της αναδιάταξης με κοινωνικούς όρους του πολιτικού τοπίου.

Σε περιμένουμε στην κάλπη για να οικοδομήσουμε μαζί το μέλλον της Αττικής και της πατρίδας.-

Αλέξης Μητρόπουλος
5 Νεμβρίου 2010

Η κρισιμότητα της αριστερής ψήφου

2010-11-05T23:44:00.000+02:00

Του Δημήτρη Βίτσα *

Οι εκλογές είναι στις 7 Νοέμβρη. Εκλογές βασικά πολιτικές, κυρίως στις περιφέρειες και τις μεγάλες πόλεις. Το διακύβευμα των εκλογών αυτών, ειδικά για τους αριστερούς, είναι αν το αποτέλεσμα θα ευνοεί τη δημιουργία ενός αξιόπιστου πόλου ενότητας και δράσης στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού.

Έχουμε εξηγήσει πολλές φορές ότι η πολιτική του Μνημονίου είναι κοινωνικά άδικη, οικονομικά αναποτελεσματική και περιβαλλοντικά επικίνδυνη. Είναι κοινωνικά άδικη διότι επιβάλλει μια άνευ προηγουμένου αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου προς τους οικονομικά ισχυρούς, και εκτινάσσει την ανεργία και τη φτώχεια σε εφιαλτικά ποσοστά. Είναι οικονομικά αναποτελεσματική διότι μπαίνουμε στο Μνημόνιο με χρέος 110% του ΑΕΠ και αν όλα πάνε όπως σχεδιάστηκαν (πράγμα μάλλον απίθανο) θα βγούμε με χρέος κοντά στο 150% του ΑΕΠ. Είναι περιβαλλοντικά επικίνδυνη διότι σε καταστάσεις κρίσης το περιβάλλον είναι ένα από τα πρώτα θύματα. Γι’ αυτό ακριβώς ζητάμε στις εκλογές να καταδικαστεί το Μνημόνιο της χρεωκοπίας και της καταστροφής, και να καταδικαστεί από μια αριστερή κατεύθυνση.

Δεν πρέπει να λησμονούμε, αντίθετα να τονίζουμε, ότι παρά την κοινωνική βαρβαρότητα των μέτρων που ήδη έχουν ληφθεί πολλά μέτρα που καλείται να λάβει η όποια μνημονιακή κυβέρνηση είναι μπροστά: νέες αυξήσεις της έμμεσης φορολογίας, αυξήσεις εισιτηρίων και πετρελαίου θέρμανσης, πλήρης εκθεμελίωση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος, ισοπέδωση των κοινωνικών παροχών κάθε τύπου, αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην παιδεία και την υγεία, εκποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΣΕ κ.λπ.) και της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, νέα μείωση μισθών τόσο στον δημόσιο τομέα με το «ενιαίο μισθολόγιο», με τα προγράμματα «εξυγίανσης» των ΔΕΚΟ και με τις δήθεν εξοικονομήσεις του «Καλλικράτη», όσο και στον ιδιωτικό τομέα εξαιτίας των μεσαιωνικών εργασιακών σχέσεων και της υψηλής ανεργίας, μαζικές απολύσεις ακόμη και στον δημόσιο τομέα, επιδείνωση επαγγελμάτων με πρόσχημα την υποτιθέμενη απελευθέρωσή τους όπως τα επαγγέλματα του φαρμακοποιού, του λογιστή, του μηχανικού κ.λπ. Η πολιτική αυτή γίνεται ακόμη πιο «δύσκολη» αν λάβει κανείς υπόψη τη διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια που δημιουργούν τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί.

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τις ολοένα και πιο έντονες αντιδράσεις που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και την αδυναμία σοβαρής ανάκαμψης της Ν.Δ., καθιστούν σαφές ότι η πολιτική του Μνημονίου είναι δύσκολο να υπηρετηθεί από μονοκομματικές κυβερνήσεις. Τέτοιες κυβερνήσεις δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά ασθενείς σε σχέση με το μέγεθος της κοινωνικής βαρβαρότητας που θα κληθούν να επιβάλλουν. Επομένως, το Μνημόνιο και η βαρβαρότητά του χρειάζεται ευρύτερες πολιτικές συναινέσεις. Βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη μια διαδικασία συντηρητικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, ο στόχος της οποίας εκτιμούμε ότι είναι η συγκρότηση ενός νέου και ισχυρού μπλοκ εξουσίας που θα επιχειρήσει να αποσπάσει τη συναίνεση υπέρ της πολιτικής του Μνημονίου.

Στο μπλοκ αυτό, εκτός από το ΛΑΟΣ και την κ. Μπακογιάννη που υπερψήφισαν το Μνημόνιο, είναι και η Ν.Δ. που, παρά την προεκλογική ρητορική της, δηλώνει με σαφήνεια πρόθυμη να συμμετάσχει. Τι άλλο νόημα έχουν οι διαβεβαιώσεις του κ. Σαμαρά, τόσο προς τα κέντρα της επιτήρησης όσο και προς το εσωτερικό της χώρας, ότι η Ν.Δ. στηρίζει τις διαρθρωτικές αλλαγές και έχει ήδη υπερψηφίσει πολλά μνημονιακά νομοσχέδια; Ενδεχομένως να εμφανιστούν και άλλες πολιτικές δυνάμεις πρόθυμες να στηρίξουν την πολιτική του Μνημονίου. Ελπίζουμε να μην γίνει. Σε κάθε περίπτωση, η έλευση του ΔΝΤ και το Μνημόνιο έδωσαν το έναυσμα για να ξεκινήσει μια διαδικασία αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού.

Εδώ ακριβώς έγκειται η κρισιμότητα της ψήφου στις επικείμενες εκλογές: η ψήφος αυτή, τοποθετούμενη απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και το Μνημόνιο, τοποθετείται και αναφορικά με την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το δίλημμα του κ. Παπανδρέου ότι αν τα αποτελέσματα δεν είναι ευνοϊκά για την κυβέρνησή του τότε θα πάει σε βουλευτικές εκλογές είναι άκρως παραπλανητικό. Διότι οι εκλογές είναι τώρα. Οι εκλογές είναι στις 7 Νοέμβρη. Εκλογές βασικά πολιτικές, κυρίως στις περιφέρειες και τις μεγάλες πόλεις. Το διακύβευμα των εκλογών αυτών, ειδικά για τους αριστερούς, είναι αν το αποτέλεσμα θα ευνοεί τη δημιουργία ενός αξιόπιστου πόλου ενότητας και δράσης στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού.

Είναι αλήθεια ότι μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις η αριστερά παρουσιάζεται μια ακόμη φορά πολυδιασπασμένη και γι’ αυτό ίσως ανεπαρκής να εμπνεύσει ελπίδα, να οργανώσει και να δώσει προοπτική σε μαζικούς κοινωνικούς αγώνες, να ανατρέψει τον συσχετισμό δύναμης. Αυτή η εικόνα της κατακερματισμένης αριστεράς είναι αναντίστοιχη προς τη δριμύτατη επίθεση που δέχονται τόσο οι δυνάμεις της εργασίας όσο και ευρύτατα μεσοστρώματα που η κατάσταση η δική τους και των παιδιών τους επιδεινώνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Κανένας και καμία δεν αισθάνεται περήφανος για αυτό. Πρώτοι εμείς κάνουμε την αυτοκριτική μας, αναλαμβάνοντας το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί.

Ωστόσο, τώρα είναι η ώρα της κάλπης. Και στις κάλπες της Κυριακής κρίνεται η δομή του πολιτικού σκηνικού για τις επόμενες δεκαετίες. Γι’ αυτό, ως γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ, επαναλαμβάνω το προσκλητήριο στους αριστερούς πολίτες να ενισχύσουν τις δυνάμεις της ανανεωτικής-ριζοσπαστικής αριστεράς, διότι αυτές είναι οι πλέον αξιόπιστες αφού συμμετέχουν στις εκλογές με αποκλειστικό γνώμονα τη συσπείρωση των ευρύτερων δυνατών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που αντιτίθενται στην κοινωνική βαρβαρότητα του Μνημονίου. Οι αριστεροί πολίτες μπορούν με την ψήφο τους να θέσουν στο περιθώριο τις διασπαστικές και διχαστικές λογικές, τους παλαιούς και νέους σεχταρισμούς, τον άκρατο υποκειμενισμό, τις διαλυτικές πρακτικές και τον αρχηγοκεντρισμό.

Ειδικότερα, καλούμε τους αριστερούς πολίτες να ενισχύσουν το ψηφοδέλτιο «Αττική Συνεργασία – Όχι στο Μνημόνιο» διότι εδώ επιχειρούμε μια δύσκολη αλλά και ελπιδοφόρα συνάντηση της ανανεωτικής-ριζοσπαστικής αριστεράς τόσο με σοσιαλιστές από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ που αποδοκιμάζουν το Μνημόνιο και σηκώνουν το ανάστημά τους ενάντια στην κυβερνητική πολιτική όσο και με ριζοσπάστες οικολόγους που έχουν κατανοήσει την ανάγκη για ενότητα. Η επιτυχία αυτής της συνάντησης θα δώσει δύναμη στους κοινωνικούς αγώνες που έρχονται και θα ενισχύσει τη δυναμική για τη δημιουργία ενός πόλου ενότητας και δράσης που θα αναδιατάσσει το πολιτικό σκηνικό σε αριστερή κατεύθυνση. Ενός αριστερού πόλου που θα επιδιώκει να ανατραπεί ο συσχετισμός υπέρ των εργαζόμενων και θα βάζει πλώρη για μια εναλλακτική στρατηγική ανάπτυξης με βάση την αναδιανομή και την αποδέσμευση από την ομηρεία των αγορών, του κέρδους και του κεφαλαίου. Ενός αριστερού πόλου, δηλαδή, που δεν θα είναι μόνο στα λόγια αντικαπιταλιστικός. Που θα συναντιέται με του ανθρώπους τις ανάγκες των οποίων θέλει να εκφράζει.

Οι εκλογές είναι στις 7 Νοέμβρη. Σε αυτές κρίνεται η δομή του πολιτικού σκηνικού για τις επόμενες δεκαετίες. Να δώσουμε λοιπόν ένα αριστερό μήνυμα ελπίδας και αλλαγής.

*Ο Δημήτρης Βίτσας είναι γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ και υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος στον δυτικό τομέα Αθηνών με την «Αττική Συνεργασία – Όχι στο Μνημόνιο»

Πηγή: http://www.avgi.gr/

Ρήγμα στην πολιτική και στις δυνάμεις του Μνημονίου

2010-11-05T09:39:00.001+02:00

του Αλέκου Καλύβη

Είναι κατανοητή η φόρτιση από την κατάτμηση του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, από χειρισμούς που έγιναν, αλλά μπροστά στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί η στάση του κόσμου της αριστεράς πρέπει να είναι πολιτική

Οι περιφερειακές εκλογές έχουν αποκτήσει το πολιτικό φορτίο μιας κεντρικής εκλογικής μάχης, ιδιαίτερα μετά την αναγκαστική «προσγείωση» του πρωθυπουργού, ο οποίος αποδέχτηκε μεν, θέλοντας και μη, την ατζέντα της αριστεράς, πλην όμως διαστρεβλώνει πλήρως το περιεχόμενό της. Ο κ. Παπανδρέου επιχειρεί να εκβιάσει, με το εμπόριο του φόβου, πρώτα απ΄ όλα τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που έχει πάρει αποστάσεις από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του. Το μέτωπο προς τη Ν.Δ. είναι προσποιητό διότι οι διαφορές τους είναι ελάχιστες. Το Μνημόνιο στην ουσία τούς ενώνει διότι, αν πάμε στις παράγωγες πολιτικές του, τότε τα σημεία συμφωνίας τους είναι πάρα πολλά.

Η ένταση που παίρνει η εκλογική μάχη και τα σενάρια περί εθνικών εκλογών, τα προωθούμενα σενάρια αναστήλωσης του δικομματισμού και τα εναλλακτικά σχέδια συμμαχικών στηρίξεων του Μνημονίου, πρέπει να οδηγήσουν όλους μας στο συμπέρασμα ότι το πολιτικό παιχνίδι έχει χοντρύνει και με βάση αυτό το νέο στοιχείο πρέπει να εκτιμήσουμε την πραγματικότητα.

Η οικονομική κρίση και ειδικά η κρίση του χρέους θα βαθύνει, η Ε.Ε. δημιουργεί μηχανισμούς τιμωρίας και εξανδραποδισμού των απείθαρχων, τα αδιέξοδα θα πυκνώσουν και αναπόφευκτα η οικονομική κρίση θα μετατραπεί σε πολιτική κρίση. Η αριστερά, η οποία δυστυχώς βιώνει παράλληλα τα δικά της κρισιακά φαινόμενα, πρέπει να βγει το δυνατόν ταχύτερα έξω από το κάδρο της πολιτικής κρίσης.

Είναι κατανοητή η φόρτιση από την κατάτμηση του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, από χειρισμούς που έγιναν, αλλά μπροστά στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί η στάση του κόσμου της αριστεράς πρέπει να είναι πολιτική.

Παρά τις όποιες διαφωνίες για την επιλογή της ηγεσίας του ΣΥΝ στην Περιφέρεια Αττικής, υπάρχει μια κομματική απόφαση που πρέπει να στηριχτεί με την ψήφο πρώτα απ΄ όλα όλου του κόσμου του ΣΥΝ. Ανεξάρτητα, όμως, από την κομματική δεοντολογία, που αποτελεί ζήτημα ελάχιστα κατανοητό από τον ευρύτερο κύκλο επιρροής του ΣΥΝ, υπάρχουν σοβαροί πολιτικοί λόγοι που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το ψηφοδέλτιο "Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο" μπορεί και πρέπει να στηριχτεί και να έχει ένα θετικό αποτέλεσμα. Οι λόγοι είναι, κατά τη γνώμη μου, οι εξής:

Α) Το ψηφοδέλτιο αυτό έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα να προκαλέσει ρήγμα, από τα αριστερά, στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και να προσελκύσει και άλλους πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών αντιλήψεων, που έχουν οργιστεί από τη νεοφιλελεύθερη επέλαση του δικομματισμού. Άρα έχει την ικανότητα να φέρει ένα πολιτικό αποτέλεσμα πιο ισχυρό, το οποίο μπορεί στην πορεία να αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος και διάρκεια απέναντι στις δυνάμεις του Μνημονίου και του δικομματισμού. Δίνει επίσης την ευκαιρία να διαμορφωθεί μια συναγωνιστική σχέση με το κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που θέλει να αγωνιστεί ενάντια στο Μνημόνιο.

Το ρήγμα αυτό πρέπει να το ενισχύσουμε σε αυτή τη φάση με όρους μαζικότητας και όχι αναγκαστικά με όρους απόλυτης καθαρότητας. Στο κάτω-κάτω οι πολίτες αυτοί έρχονται σε αντιπαράθεση με την πιο κεντρική επιλογή του ΠΑΣΟΚ και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν μπορούμε να τους βάζουμε ως προϋπόθεση την δική μας θέση που είναι η απομάκρυνση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Το γεγονός, επίσης, ότι ο κόσμος της αριστεράς έχει μια διαφορετική κουλτούρα από τον κόσμο που απεγκλωβίζεται από το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να μας οδηγεί σε στενότητες και ηγεμονισμούς. Άλλωστε η ηγεμονία είναι ζήτημα προς κατάκτηση, δεν είναι δώρο κανενός αριστερού θεού. Αυτό που πρέπει να ενδιαφέρει, επίσης, είναι το στίγμα σύγκρουσης με την κυβερνητική και δικομματική πολιτική και αυτό εκπέμπεται από τον συνδυασμό και από το πρόγραμμα το οποίο, παρά τα όποια κενά του, κινείται σε μια σωστή κατεύθυνση αριστερής αμφισβήτησης, ενώ ανιχνεύει έναν εναλλακτικό δρόμο και στα γενικά αλλά και στα τοπικά και λαϊκά προβλήματα της περιφέρειας.

Β) Η ισχυροποίηση του Συνασπισμού είναι ένα ιδιαίτερο κρίσιμο ζήτημα. Το κόμμα πρέπει να βγει δυναμωμένο από αυτή τη μάχη. Κανένα πολιτικό κίνημα δεν αναγεννιέται από τις στάχτες του, ιδιαίτερα τώρα που ο πολιτικός χρόνος είναι τόσο συμπυκνωμένος και οι εξελίξεις έχουν φρενήρη ρυθμό. Το κόμμα πρέπει να βρίσκεται σε αγωνιστική ετοιμότητα και να είναι αξιόμαχο για να παρέμβει στις εξελίξεις μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές, που θα έρθουν νέα πακέτα αντεργατικών μέτρων και πιθανόν να έχουμε και εθνικές εκλογές, αν το σύστημα επιχειρήσει να διασφαλίσει με αυτό τον τρόπο την κλονιζόμενη κυριαρχία του. Η ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ επίσης είναι ένα κεντρικό ζήτημα και αυτή δεν μπορεί να υλοποιηθεί με έναν αποδυναμωμένο αλλά με έναν ισχυρό και ενωτικό ΣΥΝ που πρέπει να συνεχίσει, όπως στις καλές στιγμές του, να παίζει τον ρόλο του πυλώνα στήριξης του χώρου της ριζοσπαστικής αριστεράς. Φυσικά και έγιναν λάθη και επιλογές που δημιούργησαν προβλήματα, αλλά αυτό δεν πρέπει να οδηγεί σε ίσες αποστάσεις με δυνάμεις που δρομολόγησαν τετελεσμένα κατακερματισμού του χώρου.

Γ) Η θετική έκβαση της μάχης για την «Αττική συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο» μπορεί να μεταλαμπαδεύσει αυτό το μήνυμα της αγωνιστικής σύμπλευσης με το κοινωνικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ και μέσα στο μαζικό κίνημα και ιδίως στο συνδικαλιστικό.

Η πείρα έχει δείξει ότι, ακόμα και αν είναι δυνατή η αριστερά, χωρίς ένα ισχυρό και μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα, ταξικά προσανατολισμένο, δεν μπορεί δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μεγάλων αντιστάσεων και αλλαγών. Αν θέλουμε να προωθήσουμε, λοιπόν, μια νέα προσπάθεια κοινωνικής αντίστασης στη χώρα μας, πρέπει να δημιουργήσουμε μια κοινωνικοπολιτική συμμαχία των από κάτω. Αυτή η συμμαχία μπορεί να δημιουργηθεί κυρίως στα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια συνδικάτα, με αγωνιστικές πρωτοβουλίες και συσπειρώσεις των επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων -ιδίως των νέων- στους τόπους κατοικίας, με μορφές αλληλεγγύης, παράλληλα με την ενοποίηση και ενδυνάμωση του αυτόνομου, ριζοσπαστικού, ταξικού ρεύματος μέσα στα συνδικάτα.

Συνεπώς, μέσα στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και όχι πίσω, πρέπει να διακρίνουμε τα κεντρικά πολιτικά στοιχεία αυτής της μάχης, την ανάγκη να δεχτεί το δυνατόν μεγαλύτερο πλήγμα η πολιτική της τρόικας και του Μνημονίου και με βάση αυτά να πορευτούμε.

Είναι κατανοητές οι ενστάσεις που υπάρχουν για πρόσωπα και πρακτικές, αλλά σε μια μάχη που εξελίσσεται με τέτοια πολιτική οξύτητα και βαρύτητα επιλέγεις το μείζον και όχι το έλασσον. Προσπαθείς να δημιουργήσεις μια δυναμική που θα σε βάλει σε καλύτερη θέση για τις μάχες του μέλλοντος και να αποφύγεις πρακτικές που οδηγούν σε αδυναμία, εσωστρέφεια και ηττοπάθεια.

Πηγή: Αυγή

Χωρίς σχόλια: Ο Γ.Δημαράς στον 105,5 - Στο κόκκινο

2010-11-04T00:28:00.002+02:00

Γιατί δεν έπεισε ο πρωθυπουργός

2010-11-01T23:53:00.004+02:00

του Γιάννη Δραγασάκη

Ο πρωθυπουργός -είπαν πολλοί- δεν έπεισε. Πράγματι, μετά τη διακαναλική συνέντευξή του, τα ερωτήματα που γεννήθηκαν ήσαν περισσότερα απ’ όσα απαντήθηκαν. Ο πρώτος λόγος γι’ αυτό είναι ότι δεν παρουσίασε κάποιο πειστικό σχέδιο αντιμετώπισης του κινδύνου της χρεωκοπίας, κίνδυνο τον οποίο ο ίδιος τόσο έντονα προέβαλε. Δεύτερο οι αναφορές του πρωθυπουργού στα έως τώρα αποτελέσματα της πολιτικής του «Μνημονίου» δεν ήσαν ειλικρινείς. Και τρίτο, στη βάση των προηγούμενων, οι διαβεβαιώσεις του για το μέλλον δεν ήταν αξιόπιστες ούτε για τους μέσα, αλλά ούτε για τους έξω.

Η τρομοκρατική τελικά χρήση υπαρκτών κινδύνων, χωρίς πειστικές απαντήσεις σ’ αυτούς, παγώνει την κοινωνία αντί να την ενεργοποιεί, αποδιαρθρώνει την οικονομία, καθιστά τους κινδύνους πιο πραγματικούς αντί να τους απομακρύνει. Και όσο επαναλαμβάνεται η επίκληση των κινδύνων αυτών, τόσο πιο μεγάλη γίνεται η απαίτηση για ένα σχέδιο που θα τους αντιμετωπίζει με τρόπο ριζικό.

Δεν υπάρχει διέξοδος χωρίς ανάπτυξη

Αντί όμως για ένα τέτοιο σχέδιο, ο κ. πρωθυπουργός μίλησε όπως ο κ. Τρισέ. Αντί για ένα πειστικό σχέδιο, παρουσίασε μια χίμαιρα. Με τη σκληρή δημοσιονομική πολιτική, είπε, θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών. Και είναι χίμαιρα ο στόχος αυτός διότι η εμπιστοσύνη των αγορών μπορεί να κλονιστεί από αιτίες εξωγενείς λόγω μιας παγκόσμιας αναταραχής, όπως εν πολλοίς έγινε το φθινόπωρο του 2009.

Το ενδεχόμενο ενός εξωγενούς σοκ δεν μπορεί να αποκλεισθεί, ακόμη και στο άμεσο μέλλον, και ακριβώς γι’ αυτό ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας κ. Προβόπουλος, στην ενδιάμεση έκθεσή του, ζητά, στην περίπτωση μιας δυσμενούς εξέλιξης, «επιτάχυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής και επίτευξη μεγαλύτερων πρωτογενών πλεονασμάτων πιο ενωρίς», δηλαδή πιο ενωρίς από όσο προβλέπει το «Μνημόνιο», άρα πιο σκληρή δημοσιονομική σύσφιξη.

Όμως οι κρίσεις χρέους δεν μπορούν να ξεπεραστούν χωρίς ανάπτυξη και αναδιανομή σε βάρος των εχόντων, χωρίς δίκαιη ρύθμιση του συσσωρευμένου χρέους, και όλα αυτά στο πλαίσιο ενός σχεδίου τουλάχιστον δεκαετούς. Ακριβώς γι’ αυτό παράγοντες των αγορών και πολλοί οικονομολόγοι, όπως εκείνοι της Citigroup, δήλωναν πρόσφατα πως «υπάρχουν όρια στο πόση δημοσιονομική σύσφιξη μπορεί να αντέξει μια χώρα, χωρίς αυτή να γίνει αυτοκαταστροφική και να πνίξει την οικονομική ανάπτυξη».

Μια δημοσιονομική σύσφιξη, λοιπόν, χωρίς όρια, που γίνεται σε βάρος των δημόσιων επενδύσεων, του κοινωνικού κράτους, των εργαζομένων, η αδυναμία τελικά συνδυασμού του ελέγχου των ελλειμμάτων με την ανάκαμψη της οικονομίας και της απασχόλησης, δημιουργεί σαφείς κινδύνους διαιώνισης της εμπλοκής της οικονομίας και της κοινωνίας στην παγίδα του χρέους και πρόκλησης μη αναστρέψιμων καταστροφών.

...και αναδιανομή

Όμως η οικονομική ανάκαμψη δεν αρκεί. Πρέπει να είναι δίκαιη. Στην κοινή σύνοδο Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, που έγινε πρόσφατα στο Όσλο με αντικείμενο την κρίση και την απασχόληση, όλοι, στα λόγια τουλάχιστον, συμφώνησαν σε ένα βασικό συμπέρασμα που, όπως το διατύπωνε ο διευθυντής του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας κ. Σομάβια, είναι ότι «όταν η οικονομική μεγέθυνση δεν είναι δίκαιη, τότε δεν είναι διατηρήσιμη».

Αυτό επιβεβαιώνεται και στη χώρα μας. Η κρίση που ζούμε, και η κρίση του χρέους ειδικότερα, εκτός των άλλων είναι αποτέλεσμα ανισοτήτων στη διανομή του εισοδήματος και στην κατανομή των φορολογικών βαρών. Η πολιτική που εφαρμόζεται όμως σήμερα κάνει τις ανισότητες αυτές ακόμη πιο εκρηκτικές.

Πράγματι πυρήνας της πολιτικής του «Μνημονίου» είναι η λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση» και, μέσω αυτής, η «ανάκαμψη μέσω εξαγωγών». Στην πράξη, όμως, αντί της αναλογικής υποτίμησης των τιμών και των μισθών, έχουμε μείωση των μισθών με αύξηση των τιμών, δηλαδή το «Μνημόνιο» δρα ως μια τεράστια μηχανή αναδιανομής σε βάρος των αδυνάτων.

Μίλησε ο πρωθυπουργός για «ανακατανομή των φόρων για να πληρώσουν παραπάνω οι πλουσιότεροι». Όμως το προσχέδιο του προϋπολογισμού άλλα λέει: οι άμεσοι φόροι μειώνονται και όλη η αύξηση των εσόδων γίνεται από τον ΦΠΑ και τους άλλους έμμεσους φόρους, τους πιο άδικους, και κατά τον πρωθυπουργό -με βάση παλιότερες δηλώσεις του- φόρους. Έτσι η σχέση έμμεσων - άμεσων φόρων θα επιδεινωθεί και θα γίνει το 2011 62,2% έμμεσοι, 37,8% άμεσοι, από 56,9% - 43,1% που ήταν το 2009. Αυτό ονομάζεται τώρα φορολογική δικαιοσύνη;

Πώς να πιστέψει λοιπόν κανείς τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι «δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα», όταν η πολιτική και η λογική του «Μνημονίου» δεν αμφισβητούνται, αλλά συζητείται η σκλήρυνσή τους με ή χωρίς νέες εκλογές; Ο πρωθυπουργός λοιπόν δεν έπεισε διότι τελικά δεν μπορούσε να πείσει. Το πρόβλημα είναι δομικό της κυβέρνησης και της πολιτικής της.

Αν ο κ. πρωθυπουργός ήθελε, για δικούς του λόγους, να προκαλέσει ανασφάλεια και ερωτήματα στους μέσα και στους έξω, μάλλον το πέτυχε. Αν όμως ήθελε να καλλιεργήσει βεβαιότητες, τότε η μόνη βεβαιότητα που ενίσχυσε είναι ότι η πολιτική που ακολουθεί, η πολιτική του «Μνημονίου», δεν έχει κοινωνικά όρια, δεν έχει κανένα προστατευτικό τείχος για τους εργαζόμενους, δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί αξιόπιστα κανένα κοινωνικό συμβόλαιο, καμία θετική προοπτική.

Η ψήφος στις εκλογές της επόμενης Κυριακής, πέρα από τα επιμέρους μηνύματά της, έχει ακριβώς αυτό το γενικότερο νόημα. Οι πολίτες, με την ψήφο τους, θα θέσουν τα δικά τους όρια. Θα πουν δυνατά, για να ακουστεί παντού, αυτό που η κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε μπορεί να πει: «Φτάνει πια, ώς εδώ με τις άδικες και αδιέξοδες πολιτικές». Διότι το δίλημμα δεν είναι, όπως παραπλανητικά επέμενε ο πρωθυπουργός, αλλαγές ή μη αλλαγές, αλλά: Ποιες αλλαγές; Σε βάρος ποιων και προς όφελος ποιων δυνάμεων; Στο πλαίσιο ποιων κοινωνικών αξιών, ποιων ορίων, ποιας προοπτικής;

Πηγή: Εφημερίδα "η Αυγή"

«Μα, καλά, με τον Μητρόπουλο;!» του Αλ.Μπίστη*

2010-11-01T17:54:00.005+02:00

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις

στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης

κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις

κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Βλέπεις θεάματα πληρώνεις φόρους

επιθυμώντας μ' όλους τους πόρους

να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους

και να 'σαι ο ίδιος σου πομπός

Άκου κοινό!

Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους

δεν αντέχει κόσμους αληθινούς

κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

«Μοναξιά χιλιάδες φύλλα», Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης

Εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια νιώθω σαν να βρισκόμαστε μέσα σε μια σακαράκα, με σπασμένα φρένα και οδηγό χωρίς άδεια οδήγησης, που πάει γκαζωμένη στον γκρεμό. Και εμείς, ενώ το βλέπουμε, καθόμαστε μοιρολατρικά και περιμένουμε να τσακιστούμε. Μέσα στην παραζάλη δεν σκεφτόμαστε πως παρότι δεν είμαστε στο τιμόνι έχουμε τη δυνατότητα να τραβήξουμε το χειρόφρενο. Ίσως μάλιστα κάποιοι να έχουν ξεχάσει ακόμα και το ότι υπάρχει χειρόφρενο.

Το θέμα όμως είναι ότι θα τσακιστούμε όλοι μαζί επειδή κανείς δεν τραβάει αυτό το γαμημένο το χειρόφρενο. Άλλος γιατί έχει κουτσοβολευτεί δίπλα στον αερόσακο, άλλος γιατί νιώθει «προνομιούχος» επειδή φοράει ζώνη ενώ άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό, άλλος γιατί «ώχου μωρέ τώρα, τόσοι είναι εδώ μέσα, εγώ θα πάω να το τραβήξω;»· άλλοι γιατί τσακώνονται για το ποιος φταίει που πάμε στον γκρεμό (αλλά δεν παίρνουν και καμία πρωτοβουλία για να μην πέσουμε…)· άλλοι γιατί τσακώνονται για το ποια διαδρομή θα ακολουθήσουμε αφού σταματήσουμε το όχημα και κάνουμε μεταβολή· άλλοι σπάνε πλάκα ενεργοποιώντας τους υαλοκαθαριστήρες, παίζουν με τα φλας, πειράζουν τους καθρέφτες και πιστεύουν ότι «δεν τρέχει τίποτα, ο οδηγός θα μας σώσει» και άλλοι κοροϊδεύουν εκείνους που αγωνιούν και πιστεύουν ότι όντως υπάρχει τρόπος να σωθούμε. Και πάει λέγοντας…

Και δεν καταλαβαίνουμε ότι πάμε όλοι μαζί για φούντο και ότι είμαστε όλοι μαζί συνυπεύθυνοι, όχι γιατί πάει το όχημα στον γκρεμό (όπως προσπαθούν να μας πείσουν), αλλά γιατί ενώ το βλέπουμε δεν κάνουμε τίποτα για να το σταματήσουμε.

Αν στη θέση του οχήματος μπει η χώρα, στη θέση του οδηγού αυτοί που την κυβερνούν εδώ και 30 χρόνια και στη θέση των επιβατών όλοι εμείς που τους ψηφίζουμε ή τους ανεχόμαστε, σήμερα το βλέπουμε πια μπροστά μας. Πέφτουμε… Πέφτουμε ως κοινωνία, πέφτουμε ως άνθρωποι. Μετατρεπόμαστε σε ζούγκλα. Θα επικρατήσει πλήρως ο νόμος του ισχυρού, ο καθένας μόνος του και όλοι εναντίον όλων. Έχουμε απαξιώσει πλήρως τις συλλογικότητες (έχει τεράστια ευθύνη η Αριστερά γι’ αυτό), έχουμε αφομοιώσει όλοι ότι είμαστε «μονάδες», «άτομα», αφού αυτό πρόταξε ο νεοκαπιταλισμός: ο καθένας για την πάρτη του, και αφού δεν μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα όλοι μαζί, κάνουμε αυτό που μπορεί ο καθένας μόνος του: καταναλώνουμε! Μόνο που σε λίγο δεν θα υπάρχει τίποτα να καταναλώσουμε και θα … καταναλώνουμε τον διπλανό μας.

***

Σήμερα, τον καιρό του ΔΝΤ και του Μνημονίου, δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από τη συγκρότηση του ευρύτερου δυνατού κοινωνικού μετώπου αντίστασης στην καταστροφική μανία αυτού του οδοστρωτήρα: σε όποια χώρα κι αν εφαρμόστηκε αυτό το μοντέλο, από την Αργεντινή, αρχικά, την Ισλανδία, την Πολωνία και, πιο πρόσφατα την Ουγγαρία, τη Λετονία, τη Ρουμανία (και πολλές άλλες), οι συνέπειες ήταν παντού και πάντα πανομοιότυπες: οι κοινωνίες βυθίζονταν για χρόνια στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την όξυνση των ανισοτήτων, με ενίσχυση ρατσιστικών, ακροδεξιών δυνάμεων, με ένταση της καταστολής και του αυταρχισμού. Σ’ αυτόν τον εφιάλτη πρέπει να αντισταθούμε!

Αυτό επιχειρεί το ψηφοδέλτιο της «Αττικής Συνεργασίας - Όχι στο Μνημόνιο», χωρίς να θέτει ως προαπαιτούμενο συμμετοχής την απόλυτη ιδεολογική ταύτιση. Και η Αριστερά, ειδικά σε τόσο οριακές στιγμές, δεν μπορεί να αναζητά την ιδεολογική καθαρότητα και την περιχαράκωση, αντίθετα πρέπει με τόλμη και πίστη στις θέσεις της να μπαίνει μπροστά και να ανοίγει δρόμους για την ανατροπή των συσχετισμών, τη συμμετοχή, την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, τη διάσωση της κοινωνίας. Κατά συνέπεια είναι προφανές ότι σ’ αυτό το πλαίσιο προσωποκεντρικές στρατηγικές και επαναστατικές ρητορείες είναι απλώς πολύ κατώτερες των περιστάσεων.

Σ’ αυτές τις εκλογές επιβάλλεται να πάθει πανωλεθρία η Κυβέρνηση και η πολιτική στην οποία επιμένει. Αν βγει αλώβητη δεν θα χρειαστεί να πάμε σε μέντιουμ για να μάθουμε τι θα μας συμβεί: αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στην εμπειρία των άλλων χωρών που αφέθηκαν στις αγκάλες του ΔΝΤ.

Σ’ αυτές τις εκλογές, για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση ως σήμερα, ένα υπολογίσιμο κομμάτι του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ διαχωρίζει ρητά τη θέση του από την πολιτική της Κυβέρνησης και τοποθετείται ξεκάθαρα απέναντι. Και πλησιάζει την Αριστερά. Σ’ αυτήν αναζητά ιδεολογικοπολιτική στέγη. Και το κάνει στην πιο κρίσιμη στιγμή: με πολλή μεγάλη καθυστέρηση, έχοντας καταπιεί άπειρες προσβολές και αδειάσματα από τον κομματικό του φορέα, αλλά τουλάχιστον στην πιο κρίσιμη στιγμή: στη στιγμή του Μνημονίου.

Σ’ αυτές τις εκλογές, δεν χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις (παρότι έχουν γραφτεί εξαιρετικές, πραγματικά διαφωτιστικές, σκέψεις): η αποχή και το λευκό ή το άκυρο είναι ένδειξη είτε πλήρους συμφιλίωσης με την πτώση στον γκρεμό και παραίτησης είτε πλήρους ανευθυνότητας ή/και αδιαφορίας είτε, απλώς, μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας. Επίσης, δεν χωρούν αυταπάτες για τις επιδιώξεις διαφόρων επίδοξων σωτήρων.

***

«Καλά όλα αυτά, μα με τον Μητρόπουλο;» Ε, λοιπόν, όχι! Όχι με τον Μητρόπουλο. Αλλά και με τον Μητρόπουλο. Και με οποιονδήποτε άλλον/άλλη αποφασίσει να ενώσει τη φωνή και τη δύναμή του με όλους όσοι αγωνίζονται για πράγματα που, αν και αυτονόητα, σιγά σιγά γίνονται όλο και πιο μακρινά και γυρνούν την ελληνική κοινωνία τουλάχιστον μισό αιώνα πίσω.

Σ’ αυτή την προσπάθεια συμμετέχω κι εγώ, από το ψηφοδέλτιο του Νότιου Τομέα (Ταύρος - Μοσχάτο, Καλλιθέα, Άγιος Δημήτριος, Νέα Σμύρνη, Παλαιό Φάληρο, Άλιμος, Αργυρούπολη - Ελληνικό & Γλυφάδα). Γιατί θέλω να ενώσω το ουρλιαχτό μου μαζί με το ουρλιαχτό χιλιάδων ανθρώπων σε όλη την Ελλάδα: ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ - ΤΡΑΒΑΜΕ ΧΕΙΡΟΦΡΕΝΟ ΤΩΡΑ!

Στις 7 Νοέμβρη να κάνουμε την οργή μας ψήφο!

Γιατί, ναι, είναι αλήθεια, όλοι και όλες μαζί, είμαστε πιο δυνατοί από το Μνημόνιο.

Βενσερέμος,

ΑλΜπίστ

01/11/2010

* Ο Αλέξανδρος Μπίστης είναι υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Νότιου Τομέα με την "Αττική Συνεργασία - Όχι στο μνημόνιο".

Συνέντευξη τύπου του Αλ. Τσίπρα (31/10/2010)

2010-11-01T17:04:00.001+02:00

31/10/2010 from syn.gr on Vimeo.

Η Ελένη Πορτάλιου μιλάει για την επίσκεψη της στην περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα

2010-10-28T10:23:00.001+03:00

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ σχετικά με την επίθεση του κ. Πρετεντέρη

2010-10-28T09:41:00.002+03:00

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ
σχετικά με την επίθεση του κ. Πρετεντέρη στο κεντρικό δελτίο του MEGA ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ

Σήμερα ο κ. Πρετεντέρης στο κεντρικό δελτίο του MEGA, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο, εξαπέλυσε μια αστήριχτη, απαράδεκτη και συκοφαντική επίθεση ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Σε μια προσπάθεια διαστροφής της πραγματικότητας κατηγόρησε την αριστερά για την χρεοκοπία της χώρας και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά ως βασικό υπεύθυνο. Είναι άλλωστε γνωστό ότι η αριστερά κυβερνά αδιαλείπτως αυτό τον τόπο επί δεκαετίες. Όσο για τα κρατικοδίαιτα στελέχη της αριστεράς στα οποία αναφέρθηκε περιμένουμε διευθύνσεις και ονόματα, αλλιώς η δημόσια συγγνώμη του δεν βλάπτει.

Μπορεί ο τηλεοπτικός σταθμός που εργάζεται ο κ. Πρετεντέρης να είναι ιδιωτικός αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν του δίνει το δικαίωμα να μην σέβεται τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Άλλωστε, η συχνότητα που εκπέμπει είναι δημόσια.

Ένα είναι σίγουρο, πως ο κ.Πρετεντέρης έχει άποψη παρόμοια με του κ. Προβόπουλου, του κ. Μίχαλου και της τρόικα. Να την χαίρεται.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 27/10/2010

Ομιλία του Αλ. Μητρόπουλου σε ημερίδα του πανελλήνιου συντονιστικού συμβασιούχων

2010-10-27T02:15:00.004+03:00

Ομιλία του Α. Μητρόπουλου στην ημερίδα του πανελλήνιου συντονιστικού συμβασιούχων με θέμα "ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ".

Εργαζόμενοι για μια μέρα!

2010-10-27T00:16:00.000+03:00

Στιγμιότυπα από τον εργασιακό Μεσαίωνα του καιρού μας

Με καθεστώς 24ωρης λίστας-εγγραφής και διαγραφής υποψήφιων εργαζομένων. Κάθε μέρα στο δίλημμα: «μεροκάματο του τρόμου» ή ανεργία. Στο έλεος του επιστάτη, χωρίς χαρτιά. «Αρνητικό» από το φιλμ της αμερικανικής κρίσης του ΄30.

Σήμερα στην Αθήνα «υπάρχουν εργαζόμενοι με συμβάσεις παροχής υπηρεσιών ασφαλείας μιας μέρας. Εταιρείες σεκιούριτι π.χ. έχουν λίστες δεκάδων ατόμων. Τους καλούν γι΄ αυτού του είδους την απασχόληση και αυτοί τρέχουν γιατί πεινάνε. Ξέρεις πόσος κόσμος παρακαλάει να μπει σ΄ αυτές τις λίστες αναμονής;», μας λέει ο Κώστας Ηλιόπουλος, σεκιουριτάς - πρόεδρος της ελεγκτικής επιτροπής της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων.

Και εξηγεί πως πρόκειται γι΄ αυτούς που παίζουν ξύλο στα γήπεδα και τις συναυλίες με χούλιγκαν, χρήστες ουσιών κι όσους προσπαθούν να μπουν τσάμπα. Δουλεύουν κυρίως τις Κυριακές. Και τρώνε ξύλο για 20 ευρώ. Περιμένουν να γίνει μια συναυλία που αναβλήθηκε για να κολλήσουν ένα ένσημο, ελπίζοντας να γίνει στο μεταξύ και κανένας αγώνας. Πηγαίνουν στην περιφέρεια για ένα μεροκάματο την εβδομάδα. Τους μεταφέρουν το πρωί και επιστρέφουν το βράδυ. Η σύμβασή τους είναι για τις 4 ώρες. Ομως εκεί θα απασχοληθούν 12 ώρες. Ανασφάλιστοι, με 20-25 ευρώ μεροκάματο...

Η διαδικασία είναι απλή: «Βάλε εδώ υπογραφή, πάρε 25 ευρώ και φύγε. Υπογράφεις σε λευκά χαρτιά, χωρίς κείμενο. "Σ΄ όποιον δεν αρέσει να φύγει", σου απαντούν. Φαντάσου το καθεστώς που επικρατεί στους φύλακες νυχτερινών μαγαζιών».

Στις 1.780 εταιρείες σεκιούριτι είναι ασφαλισμένοι 14.500 ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν 67.000 συμβόλαια. Δουλεύουν 16ωρο, 7ήμερο και για το ΙΚΑ δεν υπάρχουν. Αυτή η κατάσταση ισχύει από νοσοκομεία, μέχρι και σε πολλές άλλες επιχειρήσεις, μέχρι αυτοκίνητα χρηματαποστολών, ακόμα και του Δημοσίου.

Εκατοντάδες συμπολίτες μας υποχρεώνονται να αποδεχτούν τέτοιους όρους εργασίας επειδή έχουν ανάγκη. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς είναι απόφοιτοι πανεπιστημιακών σχολών. Ανεργοι δηλαδή με διδακτορικό.

Ο 29χρονος Θ.Κ. είναι φύλακας σε κεντρική τράπεζα και έκλεισε 4 χρόνια στο επάγγελμα: «Ολοι μας δουλεύουμε μέχρι και 12 ώρες για 20-40 ευρώ, διακινδυνεύοντας τη ζωή μας. Ειδικά στα γήπεδα η αμοιβή είναι 25 ευρώ. Κι εκεί καμία εταιρεία δεν κολλάει ένσημα, όλοι ανασφάλιστοι δουλεύουν. Για να τα βγάλω πέρα τρέχω όπου βρεθεί μεροκάματο. Φεύγω από το σπίτι στις 2 μετά το μεσημέρι και επιστρέφω το πρωί».

Περιγράφει τις συνθήκες της δουλειάς: «Ζούμε μέσα στη βρωμιά, δίπλα σε νονούς της νύχτας. Μπροστά μας δολοφονούνται άνθρωποι. Και οι εταιρείες δεν πληρώνουν, μας χρωστάνε μεροκάματα. Ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί συνταξιούχοι αστυνομικοί, αλλά και εν ενεργεία που δουλεύουν για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους. Υπάρχει συνάδελφος που ανήκει στα ΜΑΤ».

Η 53χρονη Ελένη Καλαμπόκα εργάζεται στον Ιππόδρομο ως ταμίας, από 27 ετών. Δηλαδή 26 ολόκληρα χρόνια με συμβάσεις μιας μέρας. Μεγάλωσε τον γιο της δουλεύοντας 4 ημέρες την εβδομάδα. Τώρα μειώθηκαν σε δύο (Δευτέρα, Πέμπτη) με μεροκάματο 24 ευρώ. Με το ίδιο καθεστώς των μονοήμερων συμβάσεων εργάζονται στον ΟΔΙΕ ταμίες, καθαρίστριες, φύλακες, συντηρητές κτιρίων, υπάλληλοι γραφείου. Συνολικά 600 άτομα, πολλοί με πανεπιστημιακά πτυχία, ενώ υπάρχουν και 120 μόνιμοι υπάλληλοι.

Εισπράττονται δισεκατομμύρια που κατατίθενται στις τράπεζες και «οι πληρωμές αφορούν 4ωρη εργασία. Στις εκλογές οι περισσότεροι απολύονται και η νέα διοίκηση προσλαμβάνει άλλους, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους γυναίκες σε μεγαλύτερες ηλικίες που δεν βρίσκουν δουλειά. Δουλεύουν 4 φορές τον μήνα, με αμοιβή 96 ευρώ. Δευτέρα οι μισοί, Πέμπτη οι υπόλοιποι. Χρεώνονται και με 5-7 ευρώ για τη μεταφορά τους με το πούλμαν στο Μαρκόπουλο...».

«Ξεχνάνε τον ΑΣΕΠ»

Και βέβαια, λένε, δεν τα βγάζουν πέρα, ότι πληρώνουν με πιστωτικές κάρτες λογαριασμούς και σουπερμάρκετ. «Στη συνέχεια, κάνεις διακανονισμό με την τράπεζα, βάζοντας υποθήκη το σπίτι σου».

Η Ελένη Καλαμπόκα, θυμίζοντας ότι το 51% του ΟΔΙΕ ανήκει στο Δημόσιο, επισημαίνει ότι από χρόνια απευθύνονται στο ΑΣΕΠ αλλά ο οργανισμός δεν στέλνει τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. «Γιατί, διευκρινίζει, εκμεταλλεύονται την αδυναμία μας. Με 4 ένσημα τον μήνα δεν συμπληρώνουμε ούτε 90 τον χρόνο. Τους εξυπηρετεί να είμαστε όμηροι. Στις εκλογές, εμείς επανδρώνουμε τα πολιτικά γραφεία. Ετσι δεν μας αποζημιώνει ούτε το ΙΚΑ, που απαιτεί 120 ένσημα για ασφαλιστική κάλυψη, ούτε ο εργοδότης. Και στο δικαστήριο όπου προσφύγαμε ζητώντας αναγνώριση, ο πρόεδρος του Σωματείου των μόνιμων συναδέλφων κατέθεσε εναντίον μας». *
Δουλειά χωρίς ασφάλιση και χωρίς μέλλον

Δουλειά, ωράριο, ασφάλιση, δικαιώματα. Λέξεις που μέχρι χθες σηματοδοτούσαν κατακτήσεις, που χρειάστηκαν σκληροί-αιματηροί κοινωνικοί αγώνες για να κερδηθούν, διαγράφηκαν εν ονόματι της κρίσης σε μια νύχτα.

Σύμβαση - ντροπή

«Σας παρακαλώ όπως με χρησιμοποιήσετε στα έκτακτα συνεργεία του ΟΔΙΕ διά να απασχοληθώ κατά τις ιπποδρομιακές και μόνο ημέρες και εφόσον προσλαμβάνομαι και χρησιμοποιούμαι καθ΄ εκάστην ιπποδρομιακήν ημέρα κατά την κρίσιν του ΟΔΙΕ.

Τι υπογράφουν οι εργαζόμενοι στον ΟΔΙΕ Τι υπογράφουν οι εργαζόμενοι στον ΟΔΙΕ Στο τέλος της ημερησίας εργασίας μου θα λαμβάνω την αμοιβή μου η οποία δέχομαι να είναι επί του βασικού ημερομισθίου ανάλογα μειωμένη, προς το μειωμένο ωράριο εργασίας μου έναντι του νομίμου και ουδεμία σχέσις εργασίας θα με συνέδεε μετά του ΟΔΙΕ». Οταν υπάρχει κείμενο, είναι δεσμευτικό για τον απασχολούμενο αυτού του τύπου, με ημερήσιες (!) προσλήψεις κατά την κρίση του εργοδότη...

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Αλέξης Μητρόπουλος: "Η ψήφος σου έχει δύναμη" (συνέντευξη στην "Αυγή")

2010-10-25T15:26:00.002+03:00

"Οι συμπολίτες μας πρέπει να πειστούν ότι έχουν μεγάλη δύναμη και μπορούν να επιβάλλουν τις θελήσεις τους σε κάθε επικυρίαρχο" τονίζει στην "Αυγή" της Κυριακής ο Αλέξης Μητρόπουλος δίνοντας το στίγμα του αγώνα του συνδυασμού "Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο". Μιας προσπάθειας, που όπως επισημαίνει, μπορεί να αποτελέσει "πρότυπο αρμονικής των γνήσιων σοσιαλιστικών δυνάμεων με τη Ριζοσπαστική και Οικολογική Αριστερά, που στο ορατό μέλλον μπορεί να δώσει λύση στο πολιτικό πρόβλημα της πατρίδας μας"

Συνέντευξη στη Δάφνη Σφέτσα

* Δηλώσατε ότι αν εκλεγείτε δεν θα επιτρέψετε να γίνει η Περιφέρεια Αττικής ένας μηχανισμός δημοσιονομικής επιτήρησης και καταστροφής του Κοινωνικού Κράτους. Ποιες πρωτοβουλίες θα πάρετε και ποια μέτρα δεν θα εφαρμόσετε;

Η πρώτη μας κίνηση θα είναι η συνεννόηση όλων των περιφερειών και των δήμων, προς απόκρουση των δημοσιονομικών ρυθμίσεων του Μνημονίου που αφορούν τον “Καλλικράτη”. Τα χρήματα που εξοικονομούνται από τη μείωση του πολιτικού προσωπικού πρέπει να μένουν στην Αυτοδιοίκηση και να μην διοχετεύονται στο χρέος. Ο δανεισμός της Αυτοδιοίκησης να είναι ελεύθερος, εφόσον εξυπηρετεί, με διαφάνεια, έργα υποδομής, κοινωνικές δομές και αναγκαίες ενισχύσεις των Νομικών Προσώπων και όχι βεβαίως καταναλωτικές δαπάνες και δημόσιες σχέσεις. Να μην περιοριστούν οι μεταβιβάσεις από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και βεβαίως να μην εφαρμοστεί «ο προϋπολογισμός μηδενικού ελλείμματος», που «στραγγαλίζει» κάθε δημιουργική πρωτοβουλία.

Η Περιφέρεια και ο Δήμος δεν είναι ιδιωτικές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, αλλά διαχειρίζονται κοινωνικά συστήματα και ανάγκες όλων των πολιτών. Και ασφαλώς, μέσα σε συνθήκες κρίσης, δεν πρόκειται να συναινέσουμε στην αύξηση των ανταποδοτικών τελών. Θα αρνηθούμε τη διάλυση και την απόλυση προσωπικού των αναγκαίων για τη λειτουργία του Κοινωνικού Κράτους Νομικών Προσώπων και Επιχειρήσεων, που αφορούν στην υγεία, την εκπαίδευση, τη σίτιση, τον αθλητισμό, την περίθαλψη, την ψυχαγωγία και την προστασία των ευπαθών ομάδων και μειονεκτούντων ατόμων, καθώς και της νεολαίας μας, που βρίσκεται σε δεινή θέση.

* Ο πρωθυπουργός προσέδωσε προχθές στις εκλογές του Νοεμβρίου χαρακτήρα ανοιχτής πολιτικής αναμέτρησης, λέγοντας ότι διακυβεύεται αν θα προχωρήσει το κυβερνητικό έργο, που -κατά τη γνώμη του- σώζει τη χώρα, ή αν θα επιστρέψει η χώρα στην παρακμή της φαυλότητας. Πού αποδίδετε αυτήν τη μεταστροφή της εκλογικής τακτικής του ΠΑΣΟΚ;.

Από τη στιγμή που επέλεξε τη «θεραπεία-σοκ», όπως περιγράφεται στα εγχειρίδια του επιθετικού νεοφιλελευθερισμού, δεν έχει γυρισμό. Η αποκάλυψη της δημοσιονομικής πτυχής του “Καλλικράτη” και οι δημοσκοπήσεις οδήγησαν την Κυβέρνηση στους αρχικούς της ισχυρισμούς. Επομένως, θα προσπαθήσει, όπως και όλοι οι «μνημονιακοί», να αναστηλώσουν το κλονισμένο πλέον στις συνειδήσεις των Ελλήνων επιχείρημα, ότι οι εντολές της διεθνούς χρηματοοικονομικής βιομηχανίας είναι η σωτηρία της χώρας. Πρόσφατα (3-10-2010) ο Jeff Frieden, καθηγητής της διάσημης Σχολής Διακυβέρνησης του Χάρβαρντ, ανέφερε ότι «...τα συμφέροντά της είναι τόσο ισχυρά που το σύγχρονο πολιτικό σύστημα εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό για τη λειτουργία του από το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο». Τα εγχειρίδια αυτά ενοχοποιούν συλλήβδην τον λαό τού «υποψήφιου θύματος-χώρας» ως «διεφθαρμένο πληθυσμό», που αποτελείται από τεμπέληδες, αντιπαραγωγικούς και σπάταλους πολίτες. Ταυτόχρονα «ενδύουν» με λευκά πέπλα αγνότητας το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους τοκογλύφους. Έτσι οι πολίτες ενοχοποιούνται, πτοούνται, παραιτούνται, ασχολούνται μόνο με την επιβίωση και διστάζουν να ακολουθήσουν αυτούς που αποκαλύπτουν την αλήθεια και προτείνουν άλλη λύση.

* Ολοένα και περισσότεροι πολίτες, ιδιαίτερα νέοι και νέες, απογοητευμένοι γυρίζουν την πλάτη στο πολιτικό σύστημα και διστάζουν ακόμη και να συμμετέχουν στις εκλογές. Τι μήνυμα τους στέλνετε;

Να διαβάσουν το Μνημόνιο. Να επικοινωνήσουν με τη νεολαία της Γαλλίας και των άλλων εξεγερμένων χωρών. Να διαβάσουν το πρόγραμμά μας, που τους βοηθά να σχηματίσουν τον πλήρη συλλογισμό, δηλαδή να αποδώσουν τα σημερινά τους εργασιακά-επαγγελματικά, οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα στις πραγματικές τους αιτίες. Να ξεχωρίσουν τις Ενώσεις των ενεργών πολιτών και Κινήσεων από το αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα και να τους δώσουν δύναμη εκπροσώπησης, ώστε να ανατρέψουν την πορεία της κοινωνικής και οικονομικής παρακμής.

* Σε αυτές τις εκλογές συμμετέχουν πολλά αντιμνημονιακά ψηφοδέλτια. Γιατί οι πολίτες της Αττικής να στηρίξουν τον δικό σας συνδυασμό;

Γιατί:

- σε όλη τη ζωή μας ως ενεργών πολιτών επιδείξαμε αυτονομία σκέψης, έκφρασης και πράξης, απορρίπτοντας τη συστημική μας πρόσδεση,

- προβλέψαμε την κρίση και προτείναμε, με τα βιβλία και τον δημόσιο λόγο μας, την κατάλληλη προετοιμασία της χώρας, μιλώντας όμως σε «ώτα μη ακουόντων»,

- αποκαλύψαμε τον ετερόνομο και καταστροφικό χαρακτήρα του Μνημονίου, που υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και την ανεξαρτησία της χώρας,

- όλα τα πρόσωπα του Συνδυασμού μας μάχονται συνειδητά κατά του Μνημονίου και θεωρούν ότι η κατάργησή του είναι όρος σωτηρίας της πατρίδας,

- έχουμε ένα πλήρες, ορθολογικό, λεπτομερές και ρεαλιστικό πρόγραμμα ήπιας ανάπτυξης για το Λεκανοπέδιο της Αττικής,

- είμαστε υπέρμαχοι του Κοινωνικού Κράτους.

Γιατί, εν τέλει, ο Συνδυασμός μας αποτελεί ένα ελπιδοφόρο πρότυπο αρμονικής συνεργασίας των γνήσιων σοσιαλιστικών δυνάμεων με τη Ριζοσπαστική και Οικολογική Αριστερά, που στο ορατό μέλλον μπορεί να δώσει λύση στο πολιτικό πρόβλημα της πατρίδας μας.

* Ο συνδυασμός του κ. Δημαρά, που εμφανίζεται να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, συσπειρώνει πρόσωπα από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ αλλά και της κεντροδεξιάς. Ο ίδιος άλλωστε προσφάτως έχει δηλώσει ότι δεν μπορεί κανείς να πάρει διαζύγιο από το ΠΑΣΟΚ. Πώς σχολιάζετε την κάθοδο του κ. Δημαρά;

Εάν η δύναμη του ΠΑΣΟΚ, που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, είναι περί το 28%, είναι αναμενόμενο, κατά το μεγαλύτερο μέρος της, να διαμοιραστεί μεταξύ των κ.κ. Σγουρού και Δημαρά. Εφόσον ο κ. Δημαράς ενισχύεται και με στελέχη της Κεντροδεξιάς, τότε παίρνει προβάδισμα.

Εμείς θέλουμε να αντλήσουμε ψήφους απ’ όλους τους πολίτες που πιστεύουν στη ριζοσπαστική, αντι-μνημονιακή και αντι-νεοφιλελεύθερη γραμμή μας, κυρίως δε από το ποσοστό που εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ.

Όλοι οι σοσιαλιστές των Ενώσεων και των Κοινωνικών Συλλογικοτήτων που συγκροτούν την παράταξή μας, έχουμε πάρει οριστικό διαζύγιο από το νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, που έχει μεταβληθεί σε όχημα προέλασης του αντικοινωνικού και εκδικητικού νεοφιλελεύθερου προτάγματος και της νέας τάξης πραγμάτων. Αλλά, ως ιδρυτικά του μέλη, που αποτελούσαμε την αυτοδιαχειριστική του πτέρυγα της κοινωνικοποίησης και της συμμετοχής, εκφράζουμε την ψυχή και το πνεύμα όλων των καλόπιστων και διαψευσμένων μελών και οπαδών του, που δεν πιστεύουν στα μάτια τους με αυτά που βλέπουν!! Εμείς δεν δεχόμαστε στήριξη από παράγοντες της Κεντροδεξιάς που ψήφισαν το Μνημόνιο, γιατί έτσι θα στηρίζαμε το σύστημα. Αυτό θα αναιρούσε τη φύση και τον χαρακτήρα της Κίνησής μας. Πάντως, μπορεί οι πολίτες να βρίσκονται ακόμη υπό το κράτος της γενικής ενοχοποίησης και σύγχυσης, δεν θα αργήσει όμως ο καιρός που θα απαιτήσουν απ’ όλους ευκρινή λόγο και ιδεολογικές αποσαφηνίσεις.

O κ. Δημαράς πράγματι μου ζήτησε να τον στηρίξω για να τεθεί επικεφαλής κοινού συνδυασμού για την Περιφέρεια Αττικής. Οι φορείς όμως που επιθυμούσαν τη δική μου υποψηφιότητα από τον σοσιαλιστικό χώρο (Δημοκρατική Συνεννόηση, ΕΝΥΠΕΚΚ, Νέος Αγωνιστής, το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ του Λεκανοπεδίου), καθώς επίσης ο Συνασπισμός και το ΔΗΚΚΙ, αρνήθηκαν τη στήριξή του. Δεν πείστηκαν για την απόλυτη αντίθεσή του στην καταστροφική αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης (μισθοί, συλλογικές συμβάσεις, εργασιακή ανασφάλεια, αντιασφαλιστικοί νόμοι) και είπαν ότι δεν τους δίδει σαφές ιδεολογικό στίγμα κατά του Μνημονίου και του δημοσιονομικού “Καλλικράτη”. Πολύ δε περισσότερο διαφώνησαν για τη συνεργασία του με προσωπικότητες του συντηρητικού-νεοφιλελεύθερου χώρου. Του εύχομαι κουράγιο και καλό αγώνα!

* Είπατε πως η συνάντηση των δυνάμεων που προέρχονται από τη Ριζοσπαστική Αριστερά, την Οικολογία και τον σοσιαλιστικό χώρο, όπως αποτυπώνεται στο ψηφοδέλτιο της «Αττικής Συνεργασίας-Όχι στο Μνημόνιο», μπορεί να αποβεί ιστορική. Ποια προοπτική βλέπετε εσείς για μετά τις κάλπες του Νοέμβρη;

Αυτή που βλέπουν όλοι, και κυρίως το σύστημα, που την πολεμά με κάθε τρόπο. Ότι δηλαδή, εάν μας ψηφίσει ένα μεγάλο τμήμα τού Λαού της Αττικής, εκτιμώντας τον ριζοσπαστικό μας λόγο και υιοθετώντας την εναλλακτική πρόταση, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για τη γέννηση μιας ελπιδοφόρας πολιτικής δύναμης, που θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό. Η ιστορικότητα αυτής της συνεύρεσης μπορεί να οδηγήσει στην αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων. Θέλουμε να δώσουμε στον Λαό νέα προοπτική και ελπίδα, να υπερβούμε το καταστροφικό Μνημόνιο, να υπερνικήσουμε την παραίτηση και τη συλλογική κατάθλιψη και να του πούμε ότι, πέρα από το αναξιόπιστο και χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα εξουσίας και τις θεραπαινίδες του, υπάρχουν και άλλες κοινωνικές δυνάμεις, που -χωρίς να παραπέμπουν την ευημερία των πολιτών και την ενίσχυση του Κοινωνικού Κράτους στο αόριστο μέλλον- έχουν ένα ρεαλιστικό, αποτελεσματικό και κοινωνικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Οι συμπολίτες μας πρέπει να πειστούν ότι έχουν μεγάλη δύναμη και μπορούν να επιβάλλουν τις θελήσεις τους σε κάθε επικυρίαρχο.

* Ποιες είναι οι πρώτες προτεραιότητές σας για την προστασία του περιβάλλοντος στην Αττική;

Η με κάθε τρόπο δέσμευση της Πολιτείας, καθώς και όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων (ακόμη και με συνταγματική πρόβλεψη) πάνω σε ένα μόνιμο σχέδιο λελογισμένης, ήπιας, ισόρροπης και δίκαιης ανάπτυξης με αειφορία. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να τηρηθεί απαρεγκλίτως, ώστε, σε βάθος χρόνου αλλά με συγκεκριμένους στόχους και μετρήσιμους ετήσιους δείκτες, να αποκατασταθεί η ομαλή λειτουργία του πολεοδομικού-οικιστικού, οικονομικού, φυσικού και ιστορικού-αρχαιολογικού περιβάλλοντος στο κακοποιημένο Λεκανοπέδιο. Επίσης:

- Η αυστηρή προστασία του φυσικού πλούτου (ορεινοί όγκοι, παραλιακό μέτωπο, αδόμητη-αγροτική γη).

- Η περιβαλλοντική συμμόρφωση βιομηχανικών δραστηριοτήτων, κατασκευών και υπηρεσιών.

- Η περιστολή των οδικών μετακινήσεων και η ανάπτυξη δημοσίων μεταφορών, ιδιαίτερα του σιδηρόδρομου και όλων των μέσων σταθερής τροχιάς.

- Η πολεοδομική ανασυγκρότηση με σαφείς κανόνες και όρους, σύμφωνα με τις αντίστοιχες χρήσεις γης.

- Η περιβαλλοντικά ορθή, οικονομική και χωρικά δίκαιη διαχείριση των απορριμμάτων με ενίσχυση της πρόληψης, επαναχρησιμοποίησης, οικιακής κομποστοποίησης, ανακύκλωσης και διαλογής στην πηγή, η ελαχιστοποίηση των υπολειμμάτων και η ολοκλήρωση του περιφερειακού σχεδίου εναλλακτικής διαχείρισής τους. Και βεβαίως η κατεπείγουσα κατασκευή αποχετευτικού δικτύου στη Βόρεια και Ανατολική Αττική.

* Σε αυτές τις εκλογές το θέμα της μετανάστευσης και οι μετανάστες είναι ψηλά στην ατζέντα των διαφόρων υποψηφίων. Ορισμένοι μάλιστα υποψήφιοι επιλέγουν την ξενοφοβία ως προεκλογικό τους έμβλημα. Ποιες είναι οι θέσεις του Συνδυασμού σας;

Όλοι οι φορείς οφείλουν να λάβουν αποφάσεις στη βάση τού εξής τριπτύχου: α) αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων, κυρίως των θαλασσίων, που είναι και όρια της Ε.Ε., με κοινοτικές δαπάνες, αφού όλοι σχεδόν χρησιμοποιούν τη χώρα ως πέρασμα για τις άλλες χώρες της Ε.Ε., β) γρήγορη και αντικειμενική πολιτική ασύλου, με την απονομή της ιδιότητας του «πρόσφυγα» σε όλους τους απόκληρους των επιδρομών τής «Συμμαχίας των προθύμων», «απογκετοποίηση» των κεντρικών συνοικιών της Αθήνας και άλλων πόλεων, πλήρης εφαρμογή του Ανθρωπιστικού Ελληνικού και Διεθνούς Δικαίου και χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων σε όσους το επιθυμούν, με αλλαγή των όρων του Δουβλίνου ΙΙ, και γ) εξάλειψη του δουλεμπορίου, των διακινητών, των μεσαζόντων και των παράνομων αποθηκών εμπορικών προϊόντων. Αλλά η πολιτική της Ε.Ε., οι Διεθνείς Συμβάσεις, οι διακρατικές Συμφωνίες, η αποτελεσματικότητα της FRONTEX και οι επιχειρήσεις του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας για τη φύλαξη των συνόρων μας, δεν είναι αρμοδιότητα της Περιφέρειας. Ο περιφερειάρχης δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να συγκροτήσει Περιφερειακό Στρατό ή Αστυνομία, όπως ορισμένοι -για ευνόητους λόγους- υπαινίσσονται…

* Ο “Καλλικράτης” μεταφέρει πολλές αρμοδιότητες στην τοπική αυτοδιοίκηση και ιδιαίτερα στην Περιφέρεια. Έτσι σε σημαντικούς κοινωνικούς τομείς, όπως η Παιδεία, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η Περιφέρεια έχει λόγο. Ποιοι είναι οι άξονες της στρατηγικής σας για τις κοινωνικές υπηρεσίες που καλείται ο Περιφερειάρχης να ικανοποιήσει;

Η δημιουργία και ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου προγράμματος για τη σχολική στέγη και τη βρεφονηπιακή μέριμνα, καθώς και ενός δημόσιου συστήματος πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (με μεταφορά πόρων και υποδομών τους). Η αναβάθμιση των υπαρχόντων Δημοτικών Ιατρείων. Η εφαρμογή ολοκληρωμένων κοινωνικών πολιτικών και τοπικών παρεμβάσεων για την προστασία ευάλωτων ομάδων. Η στήριξη πρωτοβουλιών αλληλεγγύης, δίκαιου εμπορίου, συνεταιριστικών πρωτοβουλιών, καλλιτεχνικών και αθλητικών σχολείων και Συλλόγων. Η ενίσχυση του πνεύματος και της πρακτικής του εθελοντισμού και της μαζικής άθλησης. Η δημιουργία (όπου δεν υπάρχουν) Δημοτικών Βιβλιοθηκών, περιφερειακών θεάτρων, πολυχώρων, πινακοθηκών και πολιτιστικών κέντρων και δημοτικών κινηματογράφων.

Πρώτα απ’ όλα, όμως, θα ενισχύσουμε τις υπάρχουσες δημόσιες κοινωνικές δομές, ώστε να λειτουργήσουν αποτελεσματικά και να δημιουργήσουν μιαν ασπίδα προστασίας της κοινωνίας, αρνούμενοι την ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων, των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, που επιβάλλει το Μνημόνιο.

Ο Αλέξης Τσίπρας στην εκπομπή "Λαβύρινθος" στην ΕΤ3 (23/10)

2010-10-25T15:21:00.002+03:00

23/10/2010, Αλέξης Τσίπρα στην ΕΤ3 from syn.gr on Vimeo.

Party Νέων Υποψηφίων της Αττικής Συνεργασίας - Όχι στο Μνημόνιο

2010-10-22T17:34:00.000+03:00

H περίπτωση του Βοτανικού

2010-10-21T15:33:00.001+03:00

Δευτέρα 25/10: Μέρα δράσης της Αττικής Συνεργασίας - Όχι στο μνημόνιο ενάντια στην ανεργία

2010-10-20T17:08:00.004+03:00

Την Δευτέρα 25/10 η περιφερειακή κίνηση "ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ" θα πραγματοποιήσει δράσεις και παρεμβάσεις στις γειτονιές όλης της Αττικής ενάντια στην ανεργία, την επισφάλεια και την κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων.

Ελ. Πορτάλιου: "Σταθήκαμε απέναντι στον Κακλαμάνη"

2010-10-19T21:34:00.003+03:00

Μέρος 1:

Μέρος 2ο:

Σταθήκαμε απέναντι στον Κακλαμάνη, δεν δεχόμαστε την πολιτική του μνημονίου ως δεδομένη. Σε σημερινή συζήτηση με τους υποψηφίους δημάρχους Αθηναίων στην πρωινή εκπομπή του MEGA και στους δημοσιογράφους Γ. Καμπουράκη και Γ. Οικονομέα, η υπ. δημάρχος Ελ. Πορτάλιου μεταξύ άλλων ανέφερε:

«Η κρίση στην πόλη, από τη μεριά του λαϊκού κόσμου που μας ενδιαφέρει, έχει τρεις πτυχές: * η πρώτη αφορά στις νέες μορφές φτώχειας, δηλαδή συμπολίτες μας που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, λόγω των πολιτικών του μνημονίου και τα νέα μέτρα, * η δεύτερη αφορά στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους στο Δήμο, δηλαδή στις κοινωνικές υποδομές για τα σχολεία, τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, τους ηλικιωμένους, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό, τα άτομα με αναπηρία. Όλο αυτό το κοινωνικό κράτος καταρρέει γιατί δεν χρηματοδοτείται και γιατί η διαχείριση δεν γίνεται επ' ωφελεία των ασθενέστερων αλλά υπέρ των ισχυρών οικονομικά συμφερόντων και, * η τρίτη διάσταση της κρίσης στην πόλη αφορά στην οικολογική κρίση του λεκανοπεδίου και την κλιματική αλλαγή, που θα έχει εκτός των άλλων και σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις.

Σε αυτό το σύνολο των προβλημάτων πρέπει να τοποθετηθούμε, και πρέπει να ξέρουμε ότι η κεντρική πολιτική διαπλέκεται με την τοπική. Πρέπει η κοινωνία να απελευθερωθεί από το στενό κορσέ του μνημονίου. Διότι, το 40% των πόρων που δίνει το κράτος στην αυτοδιοίκηση κόβονται. Και αυτό θα γίνει, όποιος δήμαρχος και να βγει εάν δεν υπάρξει σκληρή σύγκρουση με την κυβέρνηση.

Διεκδικούμε τη δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που να φέρει πίσω τα κλεμμένα. Δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε ότι το μνημόνιο είναι δεδομένο. Ότι η πολιτική είναι δεδομένη. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν προτείνουμε ένα φθηνό, οικολογικό και συμμετοχικό πρόγραμμα, όχι επειδή θέλουμε να διαχειριστούμε τη φτώχεια αλλά επειδή θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τους λίγους πόρους επ' ωφελεία του λαϊκού κόσμου στις γειτονίες.»

Για τη δημοτική αρχή Κακλαμάνη:

«Με τον κ. Κακλαμάνη έχουμε συγκρουστεί σχεδόν σε όλα τα θέματα. Ξεκινώντας από τον Ελαιώνα που είναι και σήμερα επίκαιρος και φτάνοντας στο Κύπρου και Πατησίων και στο Κτήμα Δρακόπουλου. Έχουμε δουλέψει με τους ενεργούς πολίτες και έχουμε αναχαιτίσει την πολιτική του κ. Κακλαμάνη.»

www.anoihtipoli.gr

Αλέξης Τσίπρας στην Τρίπολη στην παρουσίαση του Ψηφοδελτίου της "Αγωνιστικής Συνεργασίας Πελοποννήσου"

2010-10-19T21:20:00.001+03:00

Μέρος 1ο:

Μέρος 2ο:

Το ψηφοδέλτιο στην εκλογική περιφέρεια δυτικού τομέα Αθηνών

2010-10-18T17:21:00.001+03:00

ΜΑΡΙΑΣ ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ (ΝΟΤΗΣ) του Αθανασίου
Υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Δυτικού Τομέα Αθηνών

Υποψήφιοι Περιφερειακοί Σύμβουλοι

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Ευαγγέλου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΒΕΝΤΟΥΡΑ ΣΟΦΙΑ του Γεωργίου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΒΙΤΣΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Αθανασίου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΓΑΣΠΑΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Όθωνα (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ του Μιχαήλ (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΖΩΓΡΑΦΑΚΗ -ΤΕΛΕΜΕ ΕΛΕΝΗ του Νικολάου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΚΑΒΟΥΡΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Σταύρου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΚΑΛΕΜΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ του Αθανασίου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΚΑΝΤΑΣ ΦΩΤΙΟΣ του Σπυρίδωνα (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΚΑΠΡΑΝΑΣ ΖΗΣΗΣ του Ηλία (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΚΑΤΩΠΟΔΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ του Παναγιώτη (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΚΛΑΔΗ ΑΝΔΡΙΑΝΗ του Ιωάννη (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΚΥΡΙΚΛΙΔΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ του Θεοχάρη (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΛΙΟΥΛΙΑ ΚΑΠΙΡΗ ΕΥΘΑΛΙΑ του Νικολάου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΜΠΟΥΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ελευθερίου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΠΕΤΡΑΚΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ του Νικολάου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΣΙΜΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Δημητρίου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΣΟΥΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Σωκράτη (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΣΥΝΑΔΙΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ (ΤΖΟΥΛΙΟΣ) του Ελευθερίου Στεφάνου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)
ΤΡΕΣΣΟΥ ΕΙΡΗΝΗ του Ιακώβου (Δυτικού Τομέα Αθηνών)

Σήμερα το βράδυ στις 7.00 παρουσίαση του ψηφοδελτίου Αττική Συνεργασία - ΟΧΙ στο Μνημόνιο

2010-10-18T13:20:00.001+03:00

Σήμερα στις 7 μ.μ ο Αλέξης Μητρόπουλος θα παρουσιάσει στο ξενοδοχείο Athens Imperial το ψηφοδέλτιο του συνδιασμού Αττική Συνεργασία ΟΧΙ στο Μνημόνιο που απαρτίζεται από μέλη της ριζοσπαστικής αριστεράς, του σοσιαλιστικού και του οικολογικού χώρου, ενώ έντονη είναι η παρουσία συνδικαλιστών και εκπροσώπων των τεχνών και των γραμμάτων.

Καλλικράτης ή Συμμετοχικός Προϋπολογισμός;

2010-10-17T14:23:00.003+03:00

Υπάρχει εναλλακτική πρόταση στον Καλλικράτη κι αν δεν συζητήσουμε γι’ αυτήν προεκλογικά, δεν θα συζητήσουμε ποτέ

* Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Εντάξει: ζητώντας «δημοψήφισμα» υπέρ του Καλλικράτη, ο Παπανδρέου δικαιώνει άθελά του όσους πιστεύουμε πως το αυτοδιοικητικό είναι και αυτό πολιτικό - ότι η κρίση, ο Καλλικράτης και το Μνημόνιο προφανώς επηρεάζουν τις τοπικές υποθέσεις, άρα και την ψήφο.

Είμαι, ωστόσο, της γνώμης ότι το πραγματικό δίλημμα για τις εκλογές δεν είναι «από ’δώ όσοι λέμε για τον Καλλικράτη και την κεντρική πολιτική, από ‘κεί όσοι συζητάνε για πρόσωπα και έργα στη γειτονιά». Προσπαθώ να πω πως, ό,τι και να λένε τα «πρόσωπα», αλώβητος Καλλικράτης και «έργα» δεν πάνε μαζί. Πραγματικό δίλημμα, κατά τη γνώμη μου (πραγματικό, με την έννοια ότι γι’ αυτό αξίζει να τσακωθούμε προεκλογικά) είναι το «Καλλικράτης ή Συμμετοχικός Προϋπολογισμός».

Καλλικράτης; Όχι, ευχαριστώ!

Το να διαβάσει κανείς τον Καλλικράτη -ή έστω περίληψή του- θα άξιζε περισσότερο απ’το να διαβάσει τα (προκλητικά πολυτελή) φυλλάδια των υποψηφίων που τον στηρίζουν ή «αδιαφορούν». Χωρίς υπερβολή, έπειτα από αρκετά χρόνια, το κείμενο του «Καλλικράτη» θα μπορούσε να διδάσκεται στα σχολεία ως παράδειγμα για το πώς μια αυταρχική κυβέρνηση προσπαθούσε κάποτε (σήμερα), να προσαρτήσοει τους δήμους στο κράτος και να εξαφανίσει το ενδεχόμενο διαφυγής των τοπικών κοινωνιών από μια οικονομική πολιτική που αφήνει πίσω λουκέτα, ανέργους και φτωχούς.

* Παρά την προσπάθεια των μέινστριμ υποψηφίων να αποσυνδεθεί ο Καλλικράτης από το ΔΝΤ (το πρώτο δηλαδή να παρουσιάζεται ως αναγκαίο και το άλλο σαν μπαμπούλας που δεν πρέπει να μιλάμε γι’ αυτόν), ο Καλλικράτης προβλέπεται ρητά στο κείμενο του Μνημονίου (σελ. 12 και 20), εκεί δηλαδή όπου υπολογίζονται με χαρακτηριστική ακρίβεια τα έσοδα από τις επιδιωκόμενες περικοπές των δαπανών που επιβάλλει (σελ. 17 και 18).

* Παρά τους όρκους των μέινστριμ υποψηφίων ότι «πάνω απ’όλα» βάζουν την πόλη, ο Καλλικράτης απολύει συνολικά 35.000 εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και μισθώσεις έργου, ενώ καταργεί 4.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, με στόχο την «εξοικονόμηση» προσωπικού - και προφανείς τις συνέπειες για την ποιότητα των δημοτικών υπηρεσιών ενός Δήμου.

* Παρά την «αφοσίωση» των μέινστριμ υποψηφίων στην «κοινωνία των πολιτών» (αρκεί αυτή να μην μπερδεύεται μέσα στα πόδια τους…), ο Καλλικράτης τον οποίο στηρίζουν, όχι μόνο συνενώνει αυθαίρετα και χωρίς συζήτηση 1033 δήμους και κοινοτήτες στους 325 (!), αλλά περιθωριοποιεί αυταρχικά τις κινήσεις των πολιτών, δίνοντας την απόλυτη εξουσία (3/5 των εδρών) στον πρώτο συνδυασμό, ακόμα κι αν βγαίνει πρώτος με 23%! Κι αυτά, χωρίς να συνυπολογίσουμε τα εμπόδια που θέτει στις μικρές δημοτικές κινήσεις, ζητώντας τους πλήρη κεντρικά και τοπικά ψηφοδέλτια, ως εάν επρόκειτο να εκλεγεί το 100% των συμβούλων τους σε όλα τα επίπεδα. Να προσθέσουμε και τη συγκρότηση, σε κάθε Δήμο, Οικονομικής Επιτροπής, στην οποία η συμμετοχή της τοπικής αντιπολίτευσης δεν θεωρείται υποχρεωτική (άρα η πλειοψηφία μπορεί να κάνει ανεμπόδιστη ό,τι θέλει);

Αν αθροίσουμε τα παραπάνω, τι περιθώρια μένουν για «έργα», πώς μπορούμε να μιλάμε για «αυτοδιοίκηση» και πώς γίνεται να εμπιστευτούμε για δημάρχους αυτούς που αποδέχονται εξαρχής το συρματόπλεγμα με το οποίο περιβάλλει τους δήμους ο Καλλικράτης;

Συμμετοχικός Προϋπολογισμός ενάντια στον Καλλικράτη

«Υπάρχει άλλη λύση»; Ναι - κι αν δεν συζητήσουμε γι’ αυτήν προεκλογικά, δεν θα συζητήσουμε ποτέ. Η λύση –σωστότερα: η πρόταση- λέγεται Συμμετοχικός Προϋπολογισμός και αφορά την διαδικασία διά της οποίας καθορίζεται η κατεύθυνση των πόρων που διαθέτει ένας Δήμος. Το σκεπτικό της είναι ότι οι αποφάσεις για τα σημαντικά θέματα που αφορούν την πόλη δεν μπορεί να μονοπωλούνται από λίγους και «ειδικούς» -δεν μπορεί, δηλαδή, να λαμβάνονται αντιδημοκρατικά, γραφειοκρατικά και αδιαφανώς.

Ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός είναι τόσο απλός, όσο και το σκεπτικό που τον στηρίζει. Μέσω μιας σειράς από συγκεντρώσεις και συνελεύσεις, ο ίδιος ο πληθυσμός της πόλης, που έχει χωριστεί σε επιμέρους περιοχές, καθορίζει ποια είναι τα έργα που πρέπει να πραγματοποιήσει η διοίκηση. Μία φορά το χρόνο, ο δήμαρχος κάνει απολογισμό σε κάθεμία από αυτές τις περιοχές, με τη συμμετοχή όλων όσοι θέλουν να πάρουν μέρος. Καθώς ο κόσμος που μαζεύεται είναι πολύς, κάθε γειτονιά οφείλει να εκλέξει τους αντιπροσώπους της: όσο περισσότεροι παρόντες, τόσο περισσότεροι οι αντιπρόσωποι της συγκεκριμένης περιοχής. Μόλις η διαδικασία της εκλογής ολοκληρωθεί, ο δήμαρχος ενημερώνει για τα έργα που έχουν γίνει, για όσα πραγματοποιούνται τη στιγμή εκείνη, αλλά και για όσα δεν έχουν ξεκινήσει, εξηγώντας στους αντιπροσώπους τους λόγους της καθυστέρησης, ώστε να διασφαλίζεται η διαφάνεια. Οι αντιπρόσωποι επιστρέφουν στις γειτονιές και οργανώνουν συνελεύσεις για να μαζέψουν τα αιτήματα των πολιτών, οι δε πολίτες εξηγούν τους λόγους που συγκεκριμένα έργα πρέπει να τεθούν σε προτεραιότητα. Σε μια νέα, μεγαλύτερη συγκέντρωση, ο μεν δήμαρχος δίνει μια εκτίμηση των εσόδων και των δαπανών για το επόμενο έτος, οι δε πολίτες παρουσιάζουν τις προτεραιότητές τους προς τον δήμαρχο. Στη συγκέντρωση αυτή, οι αντιπρόσωποι εκλέγουν τους συμβούλους του προϋπολογισμού, οι οποίοι αποφασίζουν ποια έργα θα γίνουν, παίρνοντας υπ’όψη τις εκτιμήσεις του δημάρχου και τις προτεραιότητες που έχουν θέσει οι δημότες. Το Συμβούλιο Προϋπολογισμού (που συγκροτείται από τους συμβούλους κάθε περιοχής, έναν αντιπρόσωπο του σωματείου εργαζομένων στον Δήμο, δύο αντιπροσώπους της δημαρχίας και από έναν αντιπρόσωπο της ένωσης των συλλόγων κατοίκων) συνεδριάζει κάθε εβδομάδα και έχει τον τελευταίο λόγο στις αποφάσεις.

Όλα τα παραπάνω δεν απαιτούν περισσότερο χρόνο από οποιονδήποτε τυπικό αυτοδιοικητικό θεσμό. Βοηθούν δε ώστε να εξαλειφθούν η διαφθορά, η διαρροή πόρων και η δημιουργία πελατειακών σχέσεων, ενώ μέσω της συμμετοχής, εκπαιδεύουν τους πολίτες να θέτουν το συλλογικό συμφέρον πάνω από το πολύ στενό προσωπικό. Είναι αυτό εφικτό; Η εμπειρία που μεταφέρει, μεταξύ άλλων, η κοινωνιολόγος Μάρτα Χάρνεκερ, δείχνει ότι σε έναν Δήμο ενός εκατομμυρίου κατοίκων, μπορεί να παίρνουν μέρος κάθε χρόνο πολλές δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι: σε διάφορες πόλεις, η αναλογία φτάνει το 1 προς 10.

Με τον Συμμετοχικό Προϋπολογισμό, η «χρηστή διαχείριση» και ο «σεβασμός στην κοινωνία των πολιτών», παύουν να είναι συνθήματα υποψηφίων που προσπαθούν να αποπολιτικοποιήσουν την διοίκηση και να χειραγωγήσουν τους πολίτες και τις τοπικές κινήσεις. Γίνονται πρακτική, καθημερινή εμπειρία, που εκπαιδεύει στη δημοκρατία και εγγυάται την κάλυψη των πραγματικών αναγκών, αντί για την επίτευξη (οικονομικού) κέρδους και (πολιτικής) εξουσίας για τους λίγους.

Αν η εναλλακτική λύση υπάρχει, το ερώτημα είναι προφανές: για ποιο σοβαρό λόγο να επιλέξει κανείς τον Καλλικράτη (όπως ζητά η κυβέρνηση) και για ποιο λόγο να θεωρήσει άξιους εμπιστοσύνης τους υποψηφίους που τον υποστηρίζουν; Κι όσοι αρνούνται στον Καλλικράτη, γιατί να μένουν στο «όχι», όταν έχουν τόσα «ναι» να αντιτάξουν; Όταν υπάρχει τόσο πειστική απάντηση στο ερώτημα «τι θα κάνετε, αν εκλεγείτε», γιατί να μένει μυστικό;

Πηγή: http://rnbnet.gr/

Ο πρόεδρος της Κ.Ο. τιυ ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας στο κεντρικό δελτίο του Alter (15/10/2010)

2010-10-17T13:21:00.001+03:00

Γ. Δραγασάκης: Η υποψηφιότητα Μητρόπουλου απαντά σε ώριμη ανάγκη

2010-10-17T13:05:00.003+03:00

Συνέντευξη στη Δάφνη Σφέτσα

Ο κ. Γιούνκερ άθελά του ίσως αναγνώρισε ότι η κρίση που ζούμε, δεν είναι μια κρίση προσαρμογής της Ελλάδας σε ένα επιτυχές μοντέλο ανάπτυξης, αλλά κρίση του ίδιου του μοντέλου

"Μια κίνηση σε θετική κατεύθυνση, που απαντά σε μια ώριμη ανάγκη" χαρακτηρίζει ο Γιάννης Δραγασάκης την υποψηφιότητα του Αλέξη Μητρόπουλου και τονίζει ότι η συνάντηση των δυνάμεων ριζοσπαστικής, ανανεωτικής αριστεράς με τον σοσιαλιστικό χώρο "πρέπει να συνεχιστεί μετά τις εκλογές με μεγαλύτερη δυναμική".

Στη συνέντευξή του στην "Α" ο τ. βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μιλά για το ενδεχόμενο επιμήκυνσης της αποπληρωμής του δανείου, σχολιάζοντας πως πρόκειται για "μετακύλιση του προβλήματος στις επόμενες γενιές", ενώ υποστηρίζει πως δεν ήρθε το Μνημόνιο επειδή φύγαμε από τις αγορές, αλλά το ανάποδο: Φύγαμε από τις αγορές για να δικαιολογηθούν τα μέτρα και το ΔΝΤ...

* Πού αποδίδετε την όψιμη αποκάλυψη Γιούνκερ ότι όλοι στην Ευρώπη και στην Ελλάδα γνώριζαν για την επικείμενη ελληνική κρίση;

Ο κ. Γιούνκερ άθελά του ίσως αναγνώρισε ότι η κρίση που ζούμε δεν είναι μια κρίση προσαρμογής της Ελλάδας σε ένα μοντέλο ανάπτυξης επιτυχές, αλλά είναι μια κρίση του ίδιου του μοντέλου που στηρίχθηκε στην άνιση διανομή και στη μεγέθυνση μέσω δανεισμού. Αυτό το μοντέλο είναι που έχει οδηγήσει στη χρεωκοπία και όχι η βραδυπορία της Ελλάδας να προσαρμοστεί σ’ αυτό, όπως υποστηρίζουν οι εγχώριοι υποστηρικτές της λογικής του «Μνημονίου».

Ο κ. Γιούνκερ αναγνώρισε επίσης ότι οι Ευρωπαίοι κέρδιζαν από τη δανειακή και καταναλωτική φούσκα της Ελλάδας. Ίσως με τον τρόπο αυτό, ήθελε να προετοιμάσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για κάποια επιμήκυνση ή άλλο διακανονισμό του χρέους, αλλά και την ελληνική κοινή γνώμη για νέα σκληρά μέτρα με τα οποία η όποια τέτοια ρύθμιση θα συνοδευτεί.

* Τι σημαίνει η επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου της τρόικας, θέμα που άνοιξε ο ίδιος ο Στρος Καν;

Σημαίνει μετακύλιση του προβλήματος στις επόμενες γενιές -όπως γινόταν και έως σήμερα- και διαιώνιση του ελέγχου από την τρόικα.

Η αριστερά ενδιαφέρεται όχι για τη μετάθεση, αλλά για την αντιμετώπιση του προβλήματος και μάλιστα με τρόπο ριζικό. Η μετακύλιση ενός μέρους του χρέους θα είχε νόημα αν εντασσόταν σε μια συνολική πολιτική που θα αντιμετώπιζε και το πρόβλημα του συσσωρευμένου χρέους και τις αιτίες που το δημιουργούν.

* Επειδή και στον χώρο της αριστεράς διατυπώνονται ποικίλες προτάσεις, και ορισμένες φορές με ανταγωνιστική διάθεση, ποια στοιχεία κατά τη γνώμη σας συγκροτούν μια αριστερή πρόταση;

Ορθά το ζήτημα του χρέους απασχολεί. Πρέπει να προφυλαχτούμε όμως από μια «μονοθεματική» ενασχόληση με το χρέος, ερήμην των όσων γίνονται στο όνομά του. Και τούτο γιατί το δημόσιο χρέος χρησιμοποιείται ως μοχλός για να αντιμετωπιστούν και υπαρκτά προβλήματα με νεοφιλελεύθερη και σκληρή, ταξική λογική. Επομένως η αριστερά, για να ηγεμονεύσει, πρέπει να δίνει τις δικές της απαντήσεις στα προβλήματα και να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό ένα συνολικό σχέδιο αλλαγών και ανατροπών για τον οικονομικό και οικολογικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Ορθά τονίζουμε επίσης ότι το χρέος πρέπει να το πληρώσουν και οι πιστωτές. Όμως το δημόσιο χρέος δεν είναι μόνο μια οφειλή. Είναι μια κοινωνική σχέση. Μια σχέση μάλιστα που διαμεσολαβείται από το κράτος. Άρα ρύθμιση του χρέους, ακόμη και δραστική διαγραφή μέρους του χρέους, δεν συνεπάγεται αυτόματα οφέλη για τους εργαζόμενους. Για να υπάρξουν τέτοια οφέλη πρέπει η όποια ρύθμιση του χρέους να εντάσσεται και να υπηρετεί μια πολιτική αναδιανομής και αλλαγών σε ό,τι αφορά τον ρόλο και τη λειτουργία του κράτους.

Τέλος, το πρόβλημα του χρέους δεν είναι μόνο ελληνικό. Άρα φροντίδα και στόχος της αριστεράς πρέπει να είναι οι εθνικοί αγώνες και οι όποιες εθνικές λύσεις να εντάσσονται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή και διεθνή δυναμική.

Καταλήγω λοιπόν με τη διαπίστωση ότι ο αγώνας για μια δίκαιη ρύθμιση του προβλήματος του χρέους, και στην Ελλάδα και διεθνώς, πρέπει και μπορεί να γίνει πεδίο συνάντησης ευρύτερων δυνάμεων και όχι πεδίο ενός ακόμη εσωτερικού ανταγωνισμού της αριστεράς.

* Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η πολιτική του «Μνημονίου» ήταν μονόδρομος. Υπήρχαν περιθώρια για εναλλακτική αριστερή απάντηση;

Η προσφυγή στο ΔΝΤ και το «Μνημόνιο» δεν έγινε επειδή βρεθήκαμε εκτός αγορών δανεισμού. Η ελληνική οικονομία αφέθηκε να βρεθεί εκτός αγορών για να δικαιολογηθούν το «Μνημόνιο» και η προσφυγή στο ΔΝΤ.

Τούτο σημαίνει ότι όχι μόνο αριστερές αλλά και συστημικές εναλλακτικές δυνατότητες υπήρχαν. Μπορούσαν π.χ. και η ανερμάτιστη κυβέρνηση της Ν.Δ., όσο είχε την εξουσία, και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια να διαπραγματευτούν ένα συνολικό πρόγραμμα και τους όρους χρηματοδότησής του με την Ε.Ε. και την Κεντρική Τράπεζα, όπως είχαν προτείνει πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο Πολ Κρούγκμαν.

Πέραν αυτού, αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έκανε ό,τι κάνει η αμερικανική ή η ιαπωνική και όλες οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου, αν δηλαδή λειτουργούσε και αυτή ως δανειστής ύστατης ανάγκης, αν παρενέβαινε στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, όπως δειλά κάνει σήμερα, και αντιμετώπιζε την κερδοσκοπία, τότε η κρίση θα υπήρχε βεβαίως, αλλά θα ήταν διαχειρίσιμη, δεν θα φτάναμε στο «Μνημόνιο». Αλλά τότε η κρίση δεν θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως ευκαιρία για να γίνουν ιστορικών διαστάσεων ανατροπές και αναδιανομές σε βάρος του κόσμου της εργασίας, αλλά και της κοινωνίας συνολικά. Και η Ελλάδα δεν θα γινόταν διεθνές πειραματόζωο και παράδειγμα προς αποφυγή.

* Παρότι κυριαρχεί η τάση ρευστοποίησης του πολιτικού συστήματος, επιχειρείται η δημιουργία πολιτικών συνεργασιών στη βάση του “ρεαλισμού” και της υποστήριξης του «Μνημονίου». Πώς σχολιάζετε τις κινήσεις αυτές;

Το «Μνημόνιο» δεν μπορεί να βρει νομιμοποίηση ούτε ως διαδικασία, διότι είναι προϊόν εκβιασμού (ή το αποδέχεστε ή χρεωκοπείτε), ούτε μπορεί να νομιμοποιηθεί εκ του αποτελέσματος. Λειτουργεί ως ένας τεράστιος μηχανισμός αναδιανομής εισοδημάτων, ισοπέδωσης δικαιωμάτων, αποδιάρθρωσης της οικονομίας, με αποτέλεσμα την αύξηση του χρέους και της ανεργίας. Δεν παρέχει καμία βάση για κάποιο κοινωνικό συμβόλαιο. Είναι αντίθετο με τη λογική των όποιων κοινωνικών δεσμεύσεων ή των κοινωνικών εγγυήσεων.

Επομένως μόνο η συμμετοχή στη νομή της εξουσίας μπορεί να γίνει η συγκολλητική ουσία στις όποιες συνεργασίες επιχειρούνται στη βάση του «Μνημονίου».

* Η ριζοσπαστική, ανανεωτική αριστερά εμφανίζεται πολυδιασπασμένη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Περιφέρεια Αττικής, όπου η ψήφος αναλογεί σε εθνικές εκλογές. Ποιοι είναι οι λόγοι, κατά την εκτίμησή σας, γι' αυτό το τοπίο;

Φοβούμαι πως ζούμε για μια ακόμη φορά το σύνδρομο μιας «ανέτοιμης αριστεράς». Σημαντικά ιστορικά γεγονότα έχουν βρει στο παρελθόν και εξακολουθούν δυστυχώς να βρίσκουν την αριστερά ανέτοιμη, χωρίς τις αναγκαίες θεωρητικές επεξεργασίες, χωρίς την αναγκαία πολιτική ετοιμότητα, χωρίς θεσμούς και κυρίως κουλτούρα διαλόγου. Τα κενά αυτά έρχονται να καλύψουν υποκειμενισμοί, «βολονταρισμοί», θεμιτές ή αθέμιτες προσωπικές φιλοδοξίες και στρατηγικές, ατομικοί ή ομαδικοί μικροηγεμονισμοί.

Συνέβη και στο παρελθόν αυτό, με οδυνηρές για το αριστερό κίνημα συνέπειες, και γι' αυτό δεν υπάρχει χώρος γι' αυταπάτες. Τίποτε το θετικό δεν μπορεί να προκύψει από τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης.

Ας μην βλέπουμε όμως μόνο τα αρνητικά ή μόνο τις κορυφές των μικρόκοσμων της αριστεράς. Ας δούμε τον αγώνα της Ελένης Πορτάλιου στην Αθήνα και εκατοντάδων υποψήφιων σε όλη την Ελλάδα που γίνονται πόλοι ευρύτερων συσπειρώσεων. Ας δούμε τις θετικές αναταράξεις που φέρνει η υποψηφιότητα Μητρόπουλου, που αν δεν υπήρχε, ενδεχομένως δεν θα υπήρχε και εκείνη του Δημαρά και το αποδιαρθρωτικό για τον δικομματισμό σκηνικό που διαμορφώνεται στην Αττική.

Ας σκεφτούμε τί θα μπορούσε να κάνει σήμερα ένας πιο συνεκτικός Συνασπισμός, ένας πιο αλληλέγγυος ΣΥΡΙΖΑ και, κυρίως, μια συμπαραταγμένη αριστερά, σε συνεργασία με κοινωνικές δυνάμεις από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ που αναζητούν ένα νέο προσανατολισμό. Ο κατακερματισμός επομένως της παρούσας φάσης όχι μόνο πρέπει, αλλά και μπορεί να γίνει συνεργασία, συμπαράταξη, συσπείρωση στην επόμενη φάση. Ας εργασθούμε λοιπόν γι' αυτό.

* Στην Περιφέρεια Αττικής με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο συγκροτήθηκε ένα ψηφοδέλτιο που επιδιώκει να εκφράσει την ανάγκη συνάντησης λαϊκών - πολιτικών δυνάμεων κατά του Μνημονίου. Ποια προοπτική διακρίνετε σε αυτήν τη συνάντηση;

Η προοπτική εξαρτάται και από τη στάση της αριστεράς. Διαφοροποιήσεις στον χώρο του ΠΑΣΟΚ συντελούνται πολλές και προς ποικίλες κατευθύνσεις. Ο Αλέξης Μητρόπουλος και οι δυνάμεις που συγκροτούν την πρωτοβουλία του επέλεξαν να συνομιλήσουν με την Αριστερά και να δεσμευτούν σε κοινούς στόχους. Είναι μια κίνηση σε θετική κατεύθυνση που απαντά σε μια ώριμη ανάγκη. Ακριβώς γι' αυτό πρέπει να επιβραβευθεί και να ενισχυθεί, ώστε μετά τις εκλογές να συνεχιστεί με μεγαλύτερη δυναμική.

Ο Αλέξης Μητρόπουλος στο TVXS.gr

2010-10-14T19:54:00.001+03:00

Μέρος 1ο:

tvx.gr | Αλ.Μητρόπουλος (1)
Ανέβηκε από tvxorissinora. - Βίντεο με οικογένειες και φίλους από όλο τον κόσμο.

Μέρος 2ο:

tvxs.gr | Αλ.Μητρόπουλος (2)
Ανέβηκε από tvxorissinora. - Βρείτε περισσότερα οικογενειακά βίντεο.

Μέρος 3ο:

tvxs.gr | Αλ.Μητρόπουλος (3)
Ανέβηκε από tvxorissinora. - Ανακαλύψτε βίντεο με οικογένειες και φίλους.

Οι Υποψήφιοι Αντιπεριφερειάρχες με την "Αττική Συνεργασία - Όχι στο μνημόνιο"

2010-10-14T19:48:00.000+03:00

Κεντρικός Τομέας : Νίκος Βούτσης, πολιτικός μηχανικός, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Βόρειος Τομέας : Δημήτριος Τσουκαλάς, συνδικαλιστής, πρώην πρόεδρος της ΟΤΟΕ

Νότιος Τομέας : Ηλίας Νικολόπουλος, καθηγητής Πανεπιστημίου, Νομαρχιακός Σύμβουλος, ΔΗΚΚΙ

Δυτικός Τομέας : Νότης Μαριάς, αναπληρωτής καθηγητής Πανεπιστημίου, Νομαρχιακός Σύμβουλος, δικηγόρος Αθηνών, Δημοκρατική Συνεννόηση.

Πειραιάς : Λία Φράγκου, ιδ. υπάλληλος, μέλος της διοίκησης της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Ανατολική Αττική : Γιώργος Βαρεμένος, δημοσιογράφος

Δυτική Αττική : Γιάννης Βασιλείου, λογιστής, Νομαρχιακός Σύμβουλος Δυτικής Αττικής του ΣΥΝ.

Νησιά : Γιάννης Σχίζας, εκπρόσωπος των Οικολόγων ενάντια στο Μνημόνιο

Πολιτική Διακύρηξη

2010-10-14T18:45:00.003+03:00

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
«ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ»

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,
κάτοικοι της Αττικής,

Στη χώρα μας βιώνουμε τις συνέπειες της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης αλλά και της αποτυχημένης οικονομικής πολιτικής που ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις την τελευταία εικοσαετία. Δύο χρόνια μετά από το ξέσπασμα της που ανέδειξε ποικιλοτρόπως τα αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος καπιταλιστικής ανάπτυξης, η χώρα βρίσκεται σχεδόν σε κατάσταση κατάρρευσης δεδομένου ότι όλα τα βασικά προβλήματα ή δεν αντιμετωπίζονται ή αντιμετωπίζονται με εντελώς λανθασμένο τρόπο με αποτέλεσμα την αύξηση των οικονομικών ανισορροπιών, της ανεργίας, της φτώχειας, και την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις οδήγησε στην απερίφραστη στήριξη της κερδοφορίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μεγάλων ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων εις βάρος του αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και της αναπτυξιακής πορείας της ελληνικής οικονομίας. Παράλληλα αδιαφόρησαν επιδεικτικά στην αύξηση των δημοσίων ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους συνεχίζοντας εκτός των άλλων να δαπανούν απρόσκοπτα για αγορές πολεμικών εξοπλισμών από τις ΗΠΑ και τις χώρες του βιομηχανικού βορρά της ΕΕ. Το χρέος και τα ελλείμματα έχουν πρωταρχικά ταξικό χαρακτήρα αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση αποτέλεσαν το βασικό εργαλείο για την αύξηση της κερδοφορίας των ξένων και ντόπιων τραπεζών και επιχειρήσεων. Στο βωμό αυτής της κερδοφορίας θυσιάζονται μισθοί, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, και, βεβαίως, πόροι για τους δήμους και τις περιφέρειες. Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας από τα κυβερνητικά κόμματα στην πατρίδα μας, η άκριτη πιστωτική επέκταση που δημιούργησε μια νέα γενιά υπερχρεωμένων νοικοκυριών και επιχειρήσεων, η έλλειψη αυτόνομου τρόπου ανάπτυξης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της οικονομίας σε συνδυασμό με την αντι-αναπτυξιακή για τη χώρα μας λειτουργία των κανόνων της ΟΝΕ και του υπερτιμημένου ευρώ, οδήγησαν σε περαιτέρω πολλαπλασιασμό των αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας και διεύρυναν τις αποκλίσεις με τις χώρες του βιομηχανικού Βορρά.

Έχοντας αποτύχει στην πολιτική τους οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις αναζητούν τη σωτηρία του σε υπερεθνικούς θεσμούς στους οποίους κυριαρχεί το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο . Ένα σύστημα που προωθεί λύσεις που εντείνουν την ύφεση με το κλείσιμο επιχειρήσεων, την απώλεια θέσεων εργασίας, την εκτόξευση της ανεργίας και ταυτόχρονα προαναγγέλλουν ότι θα έχουμε σύντομα νέα επεισόδια χρηματοπιστωτικών κρίσεων.

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,
κάτοικοι της Αττικής,

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου παρά το γεγονός ότι υπήρχαν και άλλες επιλογές οδήγησε τη χώρα στο ΔΝΤ και στον μηχανισμό δημοσιονομικής σταθερότητας της ευρωζώνης προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση δανεισμού στην οποία είχε οδηγήσει την ελληνική οικονομία με τους χειρισμούς της.

Η πολιτική του Μνημονίου απέτυχε, διαψεύδοντας και τις πιο βέβαιες προσδοκίες των εμπνευστών του.

Η συρρίκνωση του ΑΕΠ υποχώρησε κατά 6,5% τη διετία 2009-2010, ενώ προβλέπεται να φθάσει το 10,0% μέχρι το 2011.

Η ανεργία καλπάζει και αναμένεται να φτάσει στο 20% του εργατικού δυναμικού.

Ένα νέο κύμα μετανάστευσης, κυρίως των πτυχιούχων νέων μας, αποστερεί τη χώρα από πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό.

Οι τιμές αυξάνονται ραγδαία, με τετραπλάσιο ρυθμό από τον αναμενόμενο.

Η αγοραστική δύναμη του Λαού καταβαραθρώνεται.

Τα λουκέτα των μικρομεσαίων γίνονται καθημερινή ρουτίνα.

Τα συστήματα του Κοινωνικού Κράτους διαλύονται, και το Ασφαλιστικό στραγγαλίζεται.

Το επικαιροποιημένο Μνημόνιο Συνεννόησης προβλέπει νέες περικοπές στις συντάξεις κατά το πνεύμα των αναλογιστικών μελετών.

Η προσφυγή, εξάλλου, στον μηχανισμό στήριξης της ευρωζώνης, που προβλήθηκε ως «μονόδρομος σωτηρίας» της πατρίδας, αποδεικνύεται τίποτα περισσότερο από πλαίσιο στήριξης των δανειστών.

Ήδη το Μνημόνιο απέτυχε στην διακηρυγμένη κομβική επιδίωξη της Κυβέρνησης, να ρίξει δηλαδή, μέσω αυτού, τα επιτόκια δανεισμού στις διεθνείς αγορές.

Ήδη η χώρα μας βρίσκεται στην εντατική του νεοφιλελευθερισμού, όπου την οδήγησε η κρίση του πολιτικού συστήματος. Με το Μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις επιβλήθηκε μιας νέας μορφής εξάρτησης που καταλύει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας, υπονομεύει τη συνταγματική νομιμότητα, υποθηκεύει τη δημόσια περιουσία και κατεδαφίζει τις κοινωνικές κατακτήσεις του Λαού.

Τώρα που σε λίγο καιρό θα διασπαστούν και θα διαμοιραστούν στους αγοραίους ανέμους όλες οι Κοινωφελείς Επιχειρήσεις που έχουν απομείνει, τώρα που θα αποδοθούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο όλα τα άυλα και υλικά δημόσια αγαθά (υγεία, παιδεία, φως, νερό, καύσιμα, δρόμοι, λιμάνια, παραλίες κ.λπ.), η διεξαγωγή της ζωής θα γίνει προβληματική για τους περισσότερους συμπολίτες μας.

Την ίδια στιγμή στο όνομα των μεγάλων ξένων επενδύσεων (fast track) παραδίδει τους τελευταίους δημόσιους χώρους και το ίδιο το φυσικό περιβάλλον σε κερδοσκοπικές δραστηριότητες που δεν δημιουργούν ούτε βιώσιμη ανάπτυξη, ούτε θέσεις εργασίας, αντίθετα υπονομεύουν το μέλλον των τοπικών κοινωνιών και υποτάσσουν τις κοινωνικές ανάγκες στο κέρδος. Οι τοπικές κοινωνίες, τα κινήματα πόλεις, οι κοινωνικές αντιστάσεις όλη την προηγούμενη περίοδο υπερασπίστηκαν τους τελευταίους ελεύθερους χώρους της Αττικής , στο Ελληνικό, στον Ελαιώνα, στην Πάρνηθα και αλλού, και όλοι αυτοί οι αγώνες εκτός του ότι αποτυπώνονται στο πρόγραμμά μας αποτελούν και δέσμευσή μας στο μέλλον.

Τα κορεσμένα από πολλών δεκαετιών επαγγέλματα θα προσφερθούν ως κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα στις πολυεθνικές του είδους. Την ίδια στιγμή καταδικάζει τη νέα γενιά στην ανασφάλεια και στην εργασιακή περιπλάνηση , καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και το δικαίωμα των νέων εργαζομένων στην ίση αμοιβή μέσω του θεσμού της μαθητείας. Μια νέα γενιά όμως που έχει αποδείξει με τους αγώνες της ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στην αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση ότι έχει τις αντοχές και το αγωνιστικό φρόνημα για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κυβερνητική λαίλαπα.

Η οικονομία της Ελλάδας θα ετεροπροσδιορίζεται ολοκληρωτικά από τους πιστωτές και τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή.

Όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι η πολιτική δημοκρατία θα είναι μια εκχωρημένη δημοκρατία υπό επιτήρηση. Αντίθετα εμείς παλεύουμε για μια πολιτική δημοκρατία που θα αφορά σ' όλους και όλες χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Ιδιαίτερα στις γυναίκες των κινημάτων, στις γυναίκες χωρίς φωνή και σε όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται καθημερινά για την ανεξαρτησία και αξιοπρέπειά τους και οι οποίες παλεύουν για: Ανατροπή των αντιλαϊκών και αντεργατικών επιλογών του νεοφιλελευθερισμού που πλήττουν τις γυναίκες δυσανάλογα, για την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα των δύο φύλων, για τα κοινωνικά δικαιώματα για όλες ντόπιες και μετανάστριες, για αυτονομία των γυναικών και ισότιμες σχέσεις με τους άνδρες και ισότιμη εκπροσώπηση.

Ως εκ τούτου, αν θέλουμε να διατηρήσουμε τη δυνατότητα του αυτόνομου προσδιορισμού μας στο μέλλον, πρέπει να προχωρήσουμε στη συγκρότηση ενός ευρύτατου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου για την καταγγελία του Μνημονίου και την απεμπλοκή της χώρας από το μηχανισμό δημοσιονομικής σταθερότητας της «τριαρχίας». Είναι προφανές ότι οι πολιτικοί ελιγμοί της ΝΔ και του Α. Σαμαρά για τάχατες αντιμνημονιακή στάση αναιρείται από την επί της ουσίας συμφωνία με την κυβέρνηση και την τρόικα στα βασικά μέτρα που εφαρμόζουν το μνημόνιο εις βάρος της μισθωτής εργασίας και της μεσαίας τάξης.

Η τραγική αυτή ιστορική εμπειρία δίνει την ευκαιρία νέων συνεργασιών και συμμαχιών. Οι ενοποιητικές γραμμές διευρύνονται και γίνονται πιο ορατές, ώστε στις τάξεις τους να χωρέσουν όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας: εργαζόμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι, φοιτητές, επιστήμονες, κ.λπ.. Δεν είναι οι προκατασκευασμένες οργανωτικές δομές που θα «χωνέψουν» το κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά η απρόβλεπτη κοινωνική κινητικότητα που θα δώσει το εύρος και θα προσδιορίσει τα σχήματα δράσης.

Οι δυνάμεις της σοσιαλιστικής ιδεολογίας και του εναλλακτικού δρόμου πρέπει να συναντηθούν με τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που με μέθοδο τις δημοκρατικές διαδικασίες και τις λαϊκές κινητοποιήσεις επιδιώκουν να δώσουν μια ρεαλιστική απάντηση στο καταρρέον (πλην όμως εκδικητικό) νεοφιλελεύθερο πρόταγμα. Έτσι αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να δώσουμε τη μάχη στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές της 7ης Νοέμβρη με αιχμή τη διεκδίκηση της αιρετής Περιφέρειας Αττικής, όπου ζει και εργάζεται ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πατρίδας μας.

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,

Το αντι-κοινωνικό Μνημόνιο σχετίζεται άμεσα με τον «Καλλικράτη».

Ο Καλλικράτης ευθύς εξ αρχής είχε ως κυρίαρχο στόχο του τη μείωση των πόρων για την αυτοδιοίκηση και τη συγκεντροποίηση της αυτοδιοικητικής εξουσίας με σκοπό τον περιορισμό των δυνατοτήτων παρέμβασης και διεκδίκησης από τις τοπικές κοινωνίες. Απώτεροι σκοποί της εσπευσμένης αυτής και κολοβής διοικητικής μεταρρύθμισης είναι ο περιορισμός των κοινωνικών κατακτήσεων, η κατάργηση των Νομικών Προσώπων και Επιχειρήσεων των Οργανισμών της Αυτοδιοίκησης και των κοινωνικών προγραμμάτων.
Με τον τρόπο αυτό όμως άρχισε να υποθηκεύεται το μέλλον της τοπικής αυτοδιοίκησης και των αιρετών Περιφερειών.

Στην πορεία και με την υιοθέτηση του Μνημονίου ο Καλλικράτης αποτελεί πλέον βασικό μηχανισμό δημοσιονομικής πειθαρχίας και μετατροπής της αυτοδιοίκησης σε φοροεισπρακτικό μηχανισμό των υψηλών ανταποδοτικών τελών στο πλαίσιο της πολιτικής των μηδενικών ελλειμμάτων.

Με τον Καλλικράτη επιβάλλεται η μείωση των πόρων της αυτοδιοίκησης κατά 500 εκατ. ευρώ το χρόνο για το διάστημα 2011-2013. Στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Προσαρμογής η Κυβέρνηση δεσμεύεται να εφαρμόσει αυστηρά τις προβλέψεις του Καλλικράτη για στοχευμένο “εξορθολογισμό” προσωπικού, για περιορισμό του δανεισμού, για μείωση των μεταβιβάσεων και για έλεγχο των προϋπολογισμών των Οργανισμών της Τ.Α., ώστε να συμμορφωθούν στη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική. Αυτά που δεν λέγονται από τους κυβερνητικούς υποψηφίους και από άλλες Κινήσεις, οφείλουμε εμείς να τα γνωστοποιήσουμε σε όλους τους πολίτες, ώστε να τα λάβουν υπόψη μαζί με τις άλλες επιδεινώσεις που έχουν ήδη συντελεστεί.

Γι' αυτό, το μέλλον της ΤΑ και των αιρετών περιφερειών είναι αλληλένδετο με το Μνημόνιο.
Επομένως, οι προσεχείς εκλογές είναι πρωτίστως μάχη αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών κατά του Μνημονίου.

Αποφασίσαμε, λοιπόν, να συγκροτήσουμε την Αττική Κίνηση Πολιτών κατά του Μνημονίου και να δώσουμε τη μάχη για την αιρετή Περιφέρεια με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο, που εξ αρχής είχε επισημάνει και αναλύσει τις μεγάλες δουλείες, τα βάρη και τις επιδεινώσεις που θα συνεπιφέρουν οι πολιτικές του Μνημονίου.

Μαζί με τους πολίτες της Αττικής θα παλέψουμε:

1. Κατά του Μνημονίου και των πολιτικών του. Για την αξιοπρέπεια του λαού μας.

2. Για την αναδιαπραγμάτευση και διαγραφή μέρους του χρέους.

3. Για την παραγωγική ανασυγκρότηση της περιφέρειας με βάση τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας.

4. Για την προστασία και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους.

5. Για την αντιμετώπιση της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της μετανάστευσης των νέων μας.

6. Για την προάσπιση της αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών.

7. Για την κοινωνικοποίηση και αυτοδιαχείριση των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών στην Αττική.

8. Για την ενίσχυση της αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας.

9. Για μια συμμετοχική και αποκεντρωμένη περιφερειακή διακυβέρνηση στην Αττική.

10. Για την κατάργηση των διοδίων.

Για το Αττικό περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των κατοίκων.

11. Αυστηρή προστασία του φυσικού πλούτου (ορεινοί όγκοι, παραλιακό μέτωπο, αδόμητη-αγροτική γη).

12. Περιβαλλοντική συμμόρφωση των βιομηχανικών δραστηριοτήτων, των κατασκευών και των υπηρεσιών.

13. Περιστολή των οδικών μετακινήσεων και ανάπτυξη δημόσιων μεταφορών – ιδιαίτερα του σιδηρόδρομου και όλων των μέσων σταθερής τροχιάς.

14. Αξιοποίηση με κοινωνικό έλεγχο των «Ολυμπιακών» εγκαταστάσεων για δημόσιες χρήσεις πολιτισμού, αθλητισμού, και αναψυχής.

15. Ανάδειξη των διάσπαρτων πολιτιστικών μνημείων, της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και των ιστορικών χώρων της Αττικής.

21/9/2010

Η δυναμική επιστροφή του ποδηλάτου και η απεξάρτηση από το πετρέλαιο

2010-08-20T02:34:00.002+03:00

Τα ποδήλατα μειώνουν την ατμοσφαιρική ρύπανση και την παχυσαρκία, δεν εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα, ενώ παράλληλα είναι οικονομικά προσιτά από δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν μπορούν να αγοράσουν αυτοκίνητο.

Του Lester R. Brown στο AlterNet

Το ποδήλατο έχει πολλά πλεονεκτήματα ως μέσο μεταφοράς. Ελαττώνει την κυκλοφοριακή συμφόρηση, την ατμοσφαιρική ρύπανση, βοηθάει στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης, δεν εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα και είναι οικονομικά προσιτό από δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν μπορούν να αγοράσουν αυτοκίνητο. Τα ποδήλατα αυξάνουν την κινητικότητα, μειώνοντας παράλληλα την κυκλοφοριακή συμφόρηση και το ποσοστό της ασφαλτόστρωσης. Έξι ποδήλατα καταλαμβάνουν το χώρο ενός αυτοκινήτου. Για την στάθμευση, το πλεονέκτημα είναι ακόμα μεγαλύτερο με είκοσι ποδήλατα να καταλαμβάνουν το χώρο στάθμευσης ενός αυτοκινήτου. Πολύ λίγες μέθοδοι για την μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα είναι τόσο αποτελεσματικές όσο η υποκατάσταση ενός αυτοκινήτου με ποδήλατο, τουλάχιστον για τις κοντινές αποστάσεις. To ποδήλατο είναι ένα θαύμα της μηχανικής, μια επένδυση 10 κιλών μετάλλου και λάστιχου εκτοξεύουν την αποδοτικότητα της ατομικής μετακίνησης 3 φορές.

Το ποδήλατο δεν είναι μόνο ένα ευέλικτο μέσο μεταφοράς, αλλά ένας ιδανικός τρόπος ισορροπίας των λαμβανόμενων θερμίδων και της καύσης τους. Τακτική εξάσκηση σε κοντινές αποστάσεις - συνήθως πηγαίνοντας στη δουλειά - μειώνει την αρτηριακή πίεση, την εμφάνιση οστεοπόρωσης και αρθρίτιδας και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα.

Η παγκόσμια παραγωγή ποδηλάτου, που στην περίοδο 1990-2002 είχε μέσο όρο παραγωγής τα 94 εκατομ. κομμάτια το χρόνο, εκτοξεύθηκε το 2007 στα 130 εκατομ. αφήνοντας κατά πολύ πίσω την παραγωγή αυτοκινήτου (70 εκατομ.). Οι πωλήσεις ποδηλάτου σε κάποιες αγορές εμφανίζουν αύξηση, καθώς οι κυβερνήσεις επινοούν εκατοντάδες κίνητρα για να ενθαρρύνουν την χρήση του. Η ιταλική κυβέρνηση, για παράδειγμα, ξεκίνησε το 2009 ένα φιλόδοξο πρόγραμμα για την ενθάρρυνση της αγοράς ποδηλάτου ή ηλεκτρικού ποδηλάτου ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα του αέρα στις πόλεις, επιδοτώντας την αγορά με άμεση πληρωμή έως και του 30% της αξίας.

Η Κίνα, με 430 εκατομ. ποδήλατα, έχει παγκοσμίως τον μεγαλύτερο στόλο, χωρίς όμως να ξεπερνά την Ευρώπη στην αναλογία ποδηλάτων ανά κάτοικο. Η Ολλανδία έχει περισσότερο από ένα ποδήλατο ανά κάτοικο, ενώ η Δανία και η Γερμανία έχουν λίγο λιγότερο από ένα ποδήλατο ανά κάτοικο.

Η Κίνα απέδειξε με δραματικό τρόπο την δυνατότητα των χαμηλά αμειβόμενων κοινωνικών τάξεων να αποκτήσουν μέσο μεταφοράς μέσω του ποδηλάτου. Το 1976, η χώρα παρήγαγε 6 εκατομ. ποδήλατα. Μετά τις μεταρρυθμίσεις του 1978, οι οποίες οδήγησαν στο άνοιγμα των αγορών και σε γρήγορα αυξανόμενα εισοδήματα, η παραγωγή ποδηλάτου άρχισε να παίρνει την ανιούσα φτάνοντας αισίως τα 90 εκατομ. το 2007.

Τα 430 εκατομ. ποδήλατα που κυκλοφορούν στην Κίνα σηματοδότησαν τη μεγαλύτερη αύξηση κινητικότητας στην ιστορία. Τα ποδήλατα κατέλαβαν τους αστικούς και τους επαρχιακούς δρόμους. Και παρόλο που αυτό που τραβά την προσοχή είναι ο ραγδαίος πολλαπλασιασμός των αυτοκινήτων και η συνακόλουθη συμφόρηση που προκαλούν, είναι τα ποδήλατα που παρέχουν σε εκατομμύρια Κινέζους τη δυνατότητα μετακίνησης.

Η Ολλανδία είναι ανάμεσα στις πρώτες βιομηχανοποιημένες χώρες που σχεδίασαν οδικό δίκτυο φιλικό προς το ποδήλατο, με το 27% όλων των μεταφορών να γίνονται με ποδήλατο. Ακολουθεί η Δανία με 18% και η Γερμανία με 10%. Αντίθετα, οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία βρίσκονται στο 1%.

Μια εξαίρετη μελέτη των John Pucher και Ralph Buehler από τα αμερικάνικα πανεπιστήμια Rutgers και Virginia Tech αναλύει του λόγους αυτών των μεγάλων αποκλίσεων ανάμεσα στις χώρες. Αναφέρουν ότι ‘η εκτεταμένη χρήση ποδηλάτων στην Ολλανδία, τη Δανία και τη Γερμανία συμπληρώνεται από τον επαρκή χώρο στάθμευσης για τους ποδηλάτες, την πλήρη ενσωμάτωση τους με τη δημόσια συγκοινωνία, και την ευρεία οδική εκπαίδευση (θεωρητική και πρακτική) τόσο των ποδηλατών όσο και των αυτοκινητιστών.’

Αυτές οι χώρες, τονίζουν, ‘κάνουν την οδήγηση ακριβή και άβολη στις μεγάλες πόλεις μέσω ενός συνδυασμού φόρων και περιορισμών στην ιδιοκτησία αυτοκινήτου, την χρήση του και το πάρκινγκ. Είναι ο συνδυασμός αυτών των πολύπλευρων πολιτικών που αλληλοενισχύονται που αιτιολογεί την επιτυχία στην προώθηση της χρήσης του ποδηλάτου στις τρεις προαναφερθείσες χώρες.’ Και η απουσία της πολιτικής αυτής που αιτιολογεί την οριακά χαμηλή χρήση ποδηλάτου στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία.

Η Ολλανδία, ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης των βιομηχανοποιημένων χωρών στην ενθάρρυνση της χρήσης ποδηλάτου, έχει εφαρμόσει το ‘Ποδηλατικό Σχέδιο’ όπου έχει ενσωματώσει τον ρόλο που οραματίζεται να δώσει στο ποδήλατο. Εκτός από το να δημιουργήσει ποδηλατολωρίδες και μονοπάτια σε όλες τις πόλεις, το σύστημα πολλές φορές δίνει προτεραιότητα στους ποδηλάτες έναντι των αυτοκινήτων ακόμη και στα φανάρια. Μερικά φανάρια επιτρέπουν στους ποδηλάτες να κινηθούν πριν από τα αυτοκίνητα. Έως το 2007, το Άμστερνταμ είχε γίνει η πρώτη δυτική βιομηχανοποιημένη πόλη όπου οι διαδρομές που γίνονταν με ποδήλατο υπερίσχυαν αυτών που γίνονταν με αυτοκίνητο.

Μια ΜΚΟ της Ολλανδίας, ονόματι ‘Διασύνδεση για την Ποδηλατική Γνώση’ (Interface for Cycling Expertise), δημιουργήθηκε ώστε να μεταδώσει την Ολλανδική γνώση στη δημιουργία μοντέρνου οδικού δικτύου το όποιο θα είναι φιλόξενο για το ποδήλατο. Συνεργάζεται με γκρουπ από την Μποτσουάνα, την Βραζιλία, την Χιλή, την Κολομβία, το Εκουαδόρ, την Γκάνα, την Ινδία, την Κένυα, το Περού, τη Νότια Αφρική και την Ουγκάντα για να διευκολύνει τη χρήση ποδηλάτου.

Οι πωλήσεις των ηλεκτρικών ποδηλάτων, μια σχετικά καινούργια γενιά μεταφορικών μέσων, έχουν επίσης αρχίσει να κινούνται. Τα e-bikes (electric bikes) όπως λέγονται είναι συναφή με τα υβριδικά ηλεκτρο-βενζινοκίνητα αυτοκίνητα, καθώς και τα δύο τροφοδοτούνται από δύο πηγές - στην προκειμένη περίπτωση τη μυϊκή δύναμη και την μπαταρία - και μπορούν να επαναφορτιστούν μέσω του δικτύου οικιακής ηλεκτροδότησης, όποτε είναι απαραίτητο.

Στην Κίνα, όπου η τεχνολογία αυτή αποδείχθηκε χρησιμότατη, οι πωλήσεις σκαρφάλωσαν από 40.000 e-bikes το 1998 σε 21 εκατομ. το 2008. Η Κίνα διαθέτει περίπου 100 εκατομμύρια ηλεκτρικά ποδήλατα στον δρόμο, έναντι 18 εκατομ. αυτοκινήτων. Τα ηλεκτρικά ποδήλατα τραβούν την προσοχή και άλλων ασιατικών χωρών που μαστίζονται από ατμοσφαιρική ρύπανση όπως η Κίνα, καθώς επίσης και των ΗΠΑ και της Ευρώπης (όπου οι συνολικές πωλήσεις τώρα ξεπερνούν τις 300.000 τον χρόνο).

Σε αντίθεση με τα υβριδικά ηλεκτρο-βενζινοκίνητα αυτοκίνητα, τα ηλεκτρικά ποδήλατα χρησιμοποιούν μόνο έμμεσα ορυκτά καύσιμα. Αν μπορέσουμε να μεταβούμε από τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας που χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα σε αιολική, ηλιακή και γεωθερμική ενέργεια, τότε τα ηλεκτρικά ποδήλατα θα μπορούν να λειτουργούν ελεύθερα από ορυκτά καύσιμα.

Πάνω απ’ όλα το κλειδί για να συνειδητοποιήσουμε τις δυνατότητες του ποδηλάτου είναι να δημιουργηθούν φιλικά προς το ποδήλατο οδικά δίκτυα. Αυτό σημαίνει ποδηλατικά μονοπάτια και λωρίδες κυκλοφορίας για ποδηλάτες αναψυχής αλλά και για όσους μεταβαίνουν στη δουλειά τους, πάρκινγκ για ποδήλατα και δυνατότητα ντους στο χώρο εργασίας. Το απλό ποδήλατο είναι νικητής στην 'Plan B οικονομία’.

Ο Λεστερ Μπραουν (Lester R. Brown) είναι ιδρυτής και πρόεδρος του Ινστιτούτου Πολιτικής για την Γη (Earth Policy Institute). Το άρθρο είναι από το βιβλίο του « Plan B 4.0: Mobilizing to Save Civilisation.»

φώτο: U.S. National Archives

Η μετάφραση από τα αγγλικά έγινε από το μέλος του μεταφραστικού project του TVXS, Γεωργία Σ. και η αναθεώρηση από τον M. Herzog. Για πληροφορίες συμμετοχής μπορείτε να επικοινωνήσετε στο dimitris@tvxs.gr

Πηγή: http://www.tvxs.gr/

Έξω ο σφαγέας Νετανιάχου από την Ελλάδα

2010-08-16T15:19:00.001+03:00

Η επίσημη επίσκεψη του εγκληματία πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου στην Ελλάδα την ερχόμενη Δευτέρα 16/8, αποτελεί πρόκληση πρώτου μεγέθους για το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Πριν ακόμα προλάβει να στεγνώσει το αίμα των ακτιβιστών του «Στόλου της Ελευθερίας» που δολοφονήθηκαν από το ισραηλινό στρατό κατοχής, η κυβέρνηση Παπανδρέου προχωράει στην αναβάθμιση των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας-...Ισραήλ. Σε μια στιγμή που το Ισραήλ βρίσκεται πιο έκθετο από ποτέ στη διεθνή σκηνή, η Ελλάδα γίνεται η εξαίρεση: η ανταλλαγή επίσημων επισκέψεων των δύο πρωθυπουργών μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες αποτελεί μια εξαιρετικά σημαντική χειρονομία στήριξης στο σιωνιστικό ισραηλινό κράτος.

Στην πραγματικότητα, η ελληνική κυβέρνηση δίνει το πράσινο φως στο Ισραήλ να συνεχίσει τις καθημερινές δολοφονίες Παλαιστινίων, τον απάνθρωπο στραγγαλισμό της Γάζας, τον εποικισμό της Δυτικής Όχθης και της Ιερουσαλήμ, τα βασανιστήρια και τις φυλακίσεις χιλιάδων Παλαιστινίων, την κατοχή εδαφών της Συρίας και του Λιβάνου. Και ταυτόχρονα, με την αναβαθμισμένη ελληνο-ισραηλινή στρατιωτική συνεργασία και το νέο δόγμα στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ, η κυβέρνηση βάζει για πρώτη φορά την Ελλάδα στο κάδρο του διαρκούς πολέμου της Μέσης Ανατολής, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.

Καλούμε όλες τις συλλογικότητες, πρωτοβουλίες, πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις, όλο τον ελληνικό λαό, να αντισταθούν στηρίζοντας έμπρακτα τις κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας.

Έξω ο σφαγέας Νετανιάχου

Να διακοπούν οι σχέσεις με το Ισραηλινό Απαρτχάιντ

Να αρθεί ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας

Αλληλεγγύη στην αντίσταση του Παλαιστινιακού Λαού

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ 16/8, 6.30 μ.μ.

ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (έναντι Βουλής)

Πρωτοβουλία Συλλογικοτήτων ενάντια στην επίσκεψη Νετανιάχου

Στη μάχη του Πανεπιστημίου, ξανά

2010-08-10T16:48:00.002+03:00

Του Γιώργου Φουρτούνη*

Η δέσμη ιδεών για την ανώτατη εκπαίδευση, την οποία εξαπέλυσε η υπουργός Παιδείας στην πρόσφατη Σύνοδο των Πρυτάνεων, σηματοδοτεί χωρίς αμφιβολία ένα ακόμα επεισόδιο στην πολύχρονη επίθεση ενάντια στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο από τις πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού, όπως έδειξε ο Σταύρος Κωνσταντακόπουλος με το εξαιρετικό άρθρο του στην "Αυγή" (15/7). Υπάρχει σ’ αυτό το γεγονός μια πρώτη, προφανής διάσταση: η νεοφιλελεύθερη αρπακτικότητα εποφθαλμιά έναν ακόμα δημόσιο χώρο, που εξακολουθεί να της αντιστέκεται (όλο και πιο ασθενικά, είναι η αλήθεια), επιδιώκοντας να μεταλλάξει την ανώτατη παιδεία και έρευνα σε εμπορεύματα. Υπ’ αυτή τη διάστασή της, λοιπόν, η συνεχιζόμενη επιθετικότητα εναντίον του Πανεπιστημίου αποτελεί προφανώς μέρος του ευρύτερου νεοφιλελεύθερου σχεδίου.

Υπάρχει ωστόσο μια κρίσιμη διαφορά, μια επιπλέον διάσταση, που υποδεικνύει ότι έχουμε εδώ κάτι πιο κεντρικό: σε αντίθεση με τα άλλα δημόσια αγαθά, η ανώτατη παιδεία και έρευνα, μόλις ιδιωτικοποιηθούν και εμπορευματοποιηθούν, χάνουν τον ουσιώδη χαρακτήρα τους. Η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας ή των συγκοινωνιών, ας πούμε, τις καθιστά σίγουρα χειρότερες, ακριβότερες και άδικα κατανεμημένες, αλλά αυτές παραμένουν ενέργεια και συγκοινωνίες. Το αγοραίο ή «επιχειρηματικό» Πανεπιστήμιο, όμως, απλούστατα παύει να είναι Πανεπιστήμιο. Με άλλα λόγια, ο δημόσιος χαρακτήρας είναι ουσιώδης για το Πανεπιστήμιο - και αυτό ανεξάρτητα από την πηγή χρηματοδότησής του: αυτή μπορεί να είναι κρατική ή/και ιδιωτική, το ίδιο το Πανεπιστήμιο όμως δεν μπορεί να είναι ούτε κρατικό ούτε ιδιωτικό, αλλά μόνο δημόσιο. Με αυτόν τον ουσιώδη δημόσιο χαρακτήρα συναρτώνται, μεταξύ άλλων, η αυτονομία της ακαδημαϊκής διαδικασίας έναντι των πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων που της εξασφαλίζουν τη διαιώνιση, η αυτοδιοίκηση του Πανεπιστημίου από τα συλλογικά του όργανα, καθώς και το (πολλαχώς...) δυσφημισμένο άσυλο (μόνιμοι στόχοι εξάλλου της νεοφιλελεύθερης πολιορκίας του Πανεπιστημίου).

Θέλω να σταθώ όμως ειδικότερα σε ένα βασικό σημείο που διαφοροποιεί το Πανεπιστήμιο από κάθε (κρατική ή ιδιωτική) σχολή επιστημονικής κατάρτισης, από κάθε (κρατικό η ιδιωτικό) ερευνητικό κέντρο, όσο υψηλού επιστημονικού και τεχνολογικού επιπέδου και αν είναι αυτά. Το Πανεπιστήμιο, όπως το ξέρουμε, δηλαδή ως κεκτημένο σκληρών κοινωνικών αγώνων (πολλοί από τους οποίους δόθηκαν και κερδήθηκαν στη σφαίρα της σκέψης και της θεωρίας), πέρα και παράλληλα με τη παραγωγή και διδασκαλία γνώσεων, αποτελεί θεσμοθετημένη βαθμίδα αναστοχασμού και αυτοκριτικής των νεωτερικών κοινωνιών. Το Πανεπιστήμιο δεν παράγει απλώς γνώσεις, ιδέες, τεχνικές και ανθρώπους ικανούς να τα χειρίζονται όλα αυτά, δηλαδή δεν παράγει μόνο μέσα και δυνάμεις για την εμπράγματη και ιδεολογική παραγωγή, αλλά, σε μια δεύτερη στιγμή, σκέφτεται ξανά και υποβάλλει στη συλλογική κριτική που του προσιδιάζει όλα αυτά που παράγει. Ένα πολύ απλό παράδειγμα: Το Πανεπιστήμιο, όπως το ξέρουμε, είναι ο τόπος όπου θα παραχθεί μια τεχνολογική καινοτομία, οικονομικά αξιοποιήσιμη, αλλά επιπλέον είναι και ο θεσμικός τόπος που νομιμοποιείται να διερευνήσει και να προειδοποιήσει για τις αρνητικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την οικονομική αξιοποίηση αυτής της καινοτομίας - και αυτό προφανώς είναι το απόλυτο όριο μιας κεφαλαιακής επένδυσης στην έρευνα, που θα απαιτεί να είναι παραγωγική. Και ένα περισσότερο σύνθετο: Η συλλογική κριτική του Πανεπιστημίου συμπεριλαμβάνει και τη συχνά καταλυτική αυτοκριτική των ανθρώπινων προϊόντων του - πολλοί και πολλές στην αριστερά αποτελούν έμπρακτο δείγμα αυτής της παράλληλης δια-μορφωτικής λειτουργίας του Πανεπιστημίου.

Έτσι, το Πανεπιστήμιο δεν συμβάλλει απλώς στην παραγωγική διαδικασία μιας δεδομένης κοινωνίας, αλλά επίσης και στις δυνατότητες που αυτή η κοινωνία έχει για να σκέφτεται κριτικά αυτά που παράγει και τον κοινωνικό τρόπο με τον οποίο τα παράγει - τον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής της. Εξ ου και η εκλεκτική συγγένεια αυτού του Πανεπιστημίου, στις πλέον ετερόκλητες συνθήκες της νεοτερικότητας, με «αιρετικές» ιδέες και πρακτικές, των οποίων διεκδίκησε και έγινε το άσυλο. Η Σορβόννη, το Μπέρκλεϋ ή το δικό μας Πολυτεχνείο δεν ήταν συμβάντα που απλώς επισυνέβησαν στον πανεπιστημιακό θεσμό, αλλά ιστορικές πραγματώσεις μιας μονίμως ανοικτής, εγγενούς δυνατότητας του Πανεπιστημίου όπως το ξέρουμε.

Στο ουσιώδες «επιπλέον» του δημόσιου Πανεπιστημίου ως προς κάθε ιδιωτικό κακέκτυπό του ενσωματώνονται, λοιπόν, όψεις λειτουργίας του που είναι, με όρους κερδοφορίας του κεφαλαίου, αντιπαραγωγικές και, με όρους της αντίστοιχης πολιτικής εξουσίας, εν δυνάμει επικίνδυνες. Εδώ έχει τη ρίζα της η διηνεκής εχθρότητα προς το Πανεπιστήμιο από όλες τις κυβερνήσεις του νεοφιλελευθερισμού, με τη συνεπικουρία της καθεστωτικής αρμάδας των ΜΜΕ. Το Πανεπιστήμιο δεν αποτελεί για τον νεοφιλελευθερισμό απλώς ένα ακόμα φιλέτο δημόσιου πλούτου προς λεηλασία, αλλά και έναν κρίσιμο πολιτικό στόχο: να τελειώνουμε πια με το Πανεπιστήμιο όπως το ξέρουμε, το δημόσιο Πανεπιστήμιο, αυτό το αντιφατικό μόρφωμα, απότοκο μιας εξαιρετικά σύνθετης ιστορίας κοινωνικών συγκρούσεων πολλών αιώνων, χώρο σχετικής ελευθερίας απέναντι στην κρατική και οικονομική εξουσία, όπου μπορούν να βρουν ακόμα ζωτικό χώρο η ακηδεμόνευτη διερεύνηση της φύσης και της κοινωνίας, και μαζί της η κριτική σκέψη. Χωρίς να παραβλέπει τις πολλαπλές στρεβλώσεις του καθ’ ημάς δημόσιου Πανεπιστημίου, η αριστερά καλείται, για άλλη μια φορά, να το υπερασπιστεί.

* Ο Γιώργος Φουρτούνης διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Πηγή: http://www.avgi.gr/

Νόαμ Τσόμσκι και ΜΜΕ

2010-08-05T03:01:00.004+03:00

/// Τα βρήκα στο youtube και είπα να τα βάλω σε μια σειρά να υπάρχουν... Καλή παρακολούθηση! ///

Θεωρείται ως ένα από τα «σημαντικότερα ντοκιμαντέρ που έγιναν ποτέ» γιατί πολύ απλά εξακολουθεί να είναι και σήμερα το ίδιο επίκαιρο με τη χρονιά που βγήκε στις αίθουσες (1992). Αστείο, προκλητικό και απρόσμενα «ευανάγνωστο», το ντοκιμαντέρ αυτό είναι μια συνένωση εικόνων και ιδεών οι οποίες εξερευνούν την πολιτική δράση του αντιφατικού συγγραφέα, γλωσσολόγου και φιλοσόφου, Νόαμ Τσόμσκι, αυτόν που οι New York Times χαρακτήρισαν ως τον πιο σημαντικό διανοούμενο των ημερών μας.

Ο ίδιος, καταφέρνει με περισσή άνεση να αποδείξει πώς η Αμερικανική κυβέρνηση, με τη συνεργασία όλων των Μέσων (εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση, κινηματογράφος κλπ) παράγει μια αποτελεσματική προπαγανδιστική μηχανή, με σκοπό να διαχειριστεί τις συνειδήσεις όλων των Αμερικανών πολιτών.

Παραγωγή: Καναδάς
Σκηνοθέτης: Peter Wintonick, Mark Achbar

01/16:

02/16:

03/16:

04/16:

05/16:

06/16:

07/16:

08/16:

09/16:

10/16:

11/16:

12/16:

13/16:

14/16:

15/16:

Δυστυχώς δεν υπάρχει στο youtube

16/16:

Πηγή: http://www.youtube.com/user/graikylos

Αντίο Ανανέωση;

2010-07-19T12:07:00.001+03:00

Του ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ*

Τα τελευταία πενήντα χρόνια υπήρχαν πάμπολλες διαδρομές μέσα από τις οποίες μπορούσε κανείς να συναντηθεί με το ρεύμα που έχει καταγραφεί στην Ελλάδα ως Ανανεωτική Αριστερά και έχει μεγάλη συγγένεια με τη Νέα Αριστερά στις αγγλοσαξονικές χώρες και το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Εγώ που μεγάλωσα στη Βρετανία τη δεκαετία του 1970 επηρεάστηκα από τη Νέα Αριστερά, την οποία σημάδεψαν οι αποχωρήσεις από τα κομμουνιστικά κόμματα μετά από τις εισβολές στην Ουγγαρία το 1956 και την Τσεχοσλοβακία το 1968, από τη μυστική έκθεση και ομιλία του Χρουτσόφ στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, καθώς και από τον Γαλλικό Μάη.

Τρία ήταν τα κεντρικά προτάγματα αυτής της Νέας Αριστεράς: η αναζήτηση νέων οργανωτικών μορφών, η συγκεκριμένη ανάλυση των νέων τάσεων του καπιταλισμού, και η διεύρυνση της έννοιας της πολιτικής ώστε να συμπεριλαμβάνει διακρίσεις και εξουσίες πέρα από την κυρίαρχη ταξική αντιπαράθεση.¹Χωρίς να υποτιμώ άλλες πτυχές, όπως η κριτική του σοβιετικού μοντέλου που τη συμμερίστηκαν, σε διαφορετικό βαθμό, όλα τα ανανεωτικά ρεύματα, νομίζω ότι αυτά τα τρία προτάγματα ήταν σημαντικότατα και για την Ανανεωτική Αριστερά στην Ελλάδα.

***

Μετά από την αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας (ΑΠ) χρειάζεται να συζητήσουμε την εξέλιξη και επικαιρότητα αυτών των προταγμάτων. Δεν απλοποιεί υπερβολικά τα πράγματα, νομίζω, να πούμε ότι το ανανεωτικό ρεύμα στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση συγκροτήθηκε από δύο λίγο πολύ διακριτές, μονίμως αντιπαραθετικές, τάσεις που πότε στεγάζονταν στο ίδιο κόμμα και πότε όχι. Λίγες και λίγοι δεν θα αναγνώριζαν στην ΑΠ την τάση που είδε το ανανεωτικό εγχείρημα ενταγμένο αρχικά στο πλαίσιο της ΕΑΔΕ, κατόπιν στο πλαίσιο της «Συμμαχίας» και αργότερα να έλκεται από το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα του Σημίτη. Υποστηρίζω ότι τα τελευταία χρόνια η ΑΠ όχι μόνο δεν εμβάθυνε τις απαντήσεις της στα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτά τα προτάγματα, αλλά επιπλέον έπαψε να τα θεωρεί καίρια.

Η αναζήτηση νέων οργανωτικών μορφών

Παντού στα ανανεωτικά εγχειρήματα υπήρχε το αίτημα της ανεξαρτησίας του κόμματος από το ΚΚΣΕ. Πολύ γρήγορα όμως αυτό το αίτημα γενικεύτηκε και διευρύνθηκε με διάφορες κριτικές για την οργάνωση και δομή των κομμάτων. Το θέμα δεν ήταν μόνο να εγκατασταθεί η δημοκρατία και η συμμετοχή εντός του κόμματος, αλλά και το κόμμα να είναι ανοιχτό σε νέες ιδέες και πρακτικές που προέρχονταν από κοινωνικές διεργασίες.

Υπήρχε μια προδιάθεση να βρεθούν νέες δομές και κανόνες λειτουργίας, μια και, όπως ανέλυσαν οι σοσιαλίστριες-φεμινίστριες στη Βρετανία,² οι μηχανισμοί μπορούν να επικρατήσουν και με πολύ σφιχτούς κανόνες λειτουργίας αλλά και με πολύ χαλαρούς. Κανένας δεν θεωρούσε ότι πέραν του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού υπάρχουν μόνο οι λειτουργικές αξίες και δομές των αστικών κομμάτων. Η άποψη που κυριαρχούσε ήταν ότι στις σύγχρονες συνθήκες η συλλογικότητα ήταν πιο αναγκαία από ποτέ για να αντιμετωπιστεί η ιδεολογική κυριαρχία του κεφαλαίου, αλλά και για να οργανωθούν πιο αποτελεσματικά οι αντιστάσεις. Ότι οι βουλευτές και άλλοι εκλεγμένοι της Αριστεράς μπορούν να αυτονομούνται από τις συλλογικότητες της Αριστεράς ή ότι εκφράζουν στα ΜΜΕ τις προσωπικές τους απόψεις δεν αποτελούν πρακτικές που συμβιβάζονται εύκολα με το πρώτο πρόταγμα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Για μια τάση όπως η ΑΠ, που είχε κάνει σημαία τις γόνιμες προτάσεις, προξενεί εντύπωση ότι σε όλη τη προηγούμενη φάση δεν διαμόρφωσε καμία πρόταση για το πώς θα έβλεπε η ίδια μια πιο συλλογική λειτουργία του κόμματος.

Οι οργανωτικές λύσεις εντός των αριστερών σχημάτων συσχετίζονται με το όραμα που έχουμε για μια άλλη κοινωνία. Δεν μπορείς να προτείνεις για την κοινωνία πιο συλλογικές και συμμετοχικές λύσεις, και εσύ να πράττεις αλλιώς. Ο κόσμος έχει την υγιή τάση να βλέπει τι κάνεις, όχι μόνο τι λες. Με αυτή την έννοια, η έλλειψη δημοκρατίας στα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα έδενε με τον αποτυχημένο τύπο κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας που εφαρμόστηκε στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Η δημοκρατία και η συμμετοχή δεν δένουν με οποιαδήποτε οικονομική «βάση».³ Στις σύγχρονες δικομματικές δημοκρατίες, παρ’ όλη τη φιλολογία περί συμμετοχής, τα κόμματα δεν μπορούν να αντέξουν την ουσιαστική συμμετοχή των μελών, γιατί πρέπει να βρεθούν συναινέσεις και να συσκοτιστούν οι ταξικές αντιθέσεις. Έτσι, η κρίση του πολιτικού συστήματος έχει να κάνει με την κρίση αντιπροσώπευσης των λαϊκών στρωμάτων, κάτι που προφανώς οξύνεται σε συνθήκες οικονομικής κρίσης όπου, όπως επιχειρηματολόγησε ο Μαρξ, η λειτουργία του συστήματος έχει την τάση να φανερώνεται πιο καθαρά.

Επομένως, η αναζήτηση οργανωτικών λύσεων δεν αποτελεί σημάδι εσωστρέφειας, γιατί απαντά τόσο στο πρόβλημα της αντιπροσώπευσης των κοινωνικών τάξεων όσο και στο αίτημα αλλαγής του πολιτικού παραδείγματος και στο όραμα μιας άλλης κοινωνίας. Η μη εμπλοκή της ΑΠ με τα οργανωτικά αφήνει πολλά ερωτηματικά και για τις τρεις διαστάσεις.

Η συγκεκριμένη ανάλυση των νέων τάσεων του καπιταλισμού

Η ανάγκη για συγκεκριμένες αναλύσεις αναδείχθηκε για να αντιμετωπιστούν δύο αντίθετες παγιωμένες στάσεις εντός της Αριστεράς. Από τη μια μεριά, υπήρχε ένας αποστειρωμένος μαρξισμός που έδινε την εντύπωση ότι όλα τα βασικά προβλήματα είχαν λυθεί μια για πάντα. Αντί η πολιτική στρατηγική να ακολουθεί νέες επεξεργασίες για την οικονομία και την κοινωνία, η πρακτική των παραδοσιακών κομμουνιστικών κομμάτων, πολύ συχνά, ήταν να αποφευχθούν νέες επεξεργασίες, ακριβώς για να μην αμφισβητηθεί η τρέχουσα γραμμή. Από την άλλη, υπήρχε ο εμπειρισμός, κυρίως των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, που έθετε μεταρρυθμιστικές προτάσεις παντός καιρού χωρίς αυτές να εντάσσονταν σε μια ευρύτερη στρατηγική ρήξεων με τον καπιταλισμό.

Από τη δεκαετία του 1960 και μετά η ανανέωση σε αυτό τον τομέα έφερε μια εντυπωσιακή άνθηση των μαρξιστικών αναλύσεων σε όλους τους τομείς. Για να μιλήσω μόνο για την πρόσφατη περίοδο και την οικονομία, οι αναλύσεις σχετικά με τη νεοφιλελεύθερη οικονομία και την οικονομική κρίση είναι τόσο πολλές και ποιοτικές που δικαιούμαστε να μιλάμε για μια υπεροχή σε σχέση με την κυρίαρχη σκέψη. Παραθέτω μόνο μερικούς από τους στοχαστές που έχουν επηρεάσει τη δική μου σκέψη για την κρίση: Giovanni Arrighi, Robin Blackburn, Robert Brenner, Ben Fine, Andrew Glyn, Chris Harman, David Harvey, Michel Husson, Michael Lebowitz, Fred Moseley, Leo Panitch, Immanuel Wallerstein. Οι παραπάνω έχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, αλλά όλοι τους έχουν αναδείξει νέες τάσεις στον καπιταλισμό, έχουν εισαγάγει νέες έννοιες ή έχουν επαναφέρει παλιές, και με αυτό τον τρόπο έχουν αναδείξει στρατηγικές επιλογές που αντιμετωπίζει η Αριστερά. Κατανοώ ότι η λίστα δεν είναι αντιπροσωπευτική του πλούτου που υπάρχει, ενώ είναι, επιπλέον, υπερβολικά αγγλοσαξονική! Αλλά όταν διαβάζω άρθρα και ακούω συζητήσεις εντός της ελληνικής Αριστεράς μού είναι σχετικά εύκολο πια να εντοπίσω την επιρροή κάποιων από αυτών των στοχαστών. Εκτός από την περίπτωση της ΑΠ. Όλη τον προηγούμενη περίοδο, όταν η κρίση βρισκόταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων μας, δεν μπορούσα να εντοπίσω επιρροή καμιάς από τις παραπάνω προσεγγίσεις.

Αντί για συγκεκριμένες αναλύσεις των νέων τάσεων, παρατηρούμε έναν αμερόληπτο συνδυασμό των δύο στάσεων που υποτίθεται ότι η ανανεωτικά Αριστερά έβαλε στόχο να ξεπεράσει. Από τη μια μεριά, έχουμε μια ανάλυση για τις οικονομικές και πολιτικές πτυχές του καπιταλισμού, η οποία δεν φαίνεται να διαφοροποιείται από αυτά που έλεγε η Ανανεωτική Αριστερά τη δεκαετία του 1970. Ποια ήταν η φύση της κρίσης του καπιταλισμού μετά το τέλος της δεκαετίας του 1960; Γιατί η στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού, παρά τις σημαντικές επιτυχίες στο πολιτικό και το ιδεολογικό πεδίο, δεν μπόρεσε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, να διαμορφώσει τις συνθήκες για μια νέα περίοδο διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου; Υπάρχει διέξοδος από την τωρινή κρίση με κεϋνσιανές συνταγές; Μάταια θα έψαχνε κανείς στα πρόσφατα κείμενα της ΑΠ για απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Με αυτό τον τρόπο δεν είναι παράξενο ότι η στρατηγική των συμμαχιών του ευρωκομμουνισμού τη δεκαετία του 1970, όταν τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βασίζονταν σε ισχυρά συνδικάτα και πίστευαν στην αναδιανομή του εισοδήματος και στο κοινωνικό κράτος, μένει ανεπηρέαστη σήμερα, παρ’ όλες τις ραγδαίες εξελίξεις στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Από την άλλη, έχουμε μια επιμονή σε έναν εμπειρισμό που εξετάζει τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα αποσπασματικά και προτείνει λύσεις ανά περίπτωση. Συγχρόνως, η ΑΠ συνεχίζει να προτείνει την πολιτική ενοποίηση της Ε.Ε. χωρίς καμία ανάλυση για το πώς έχει εξελιχθεί η οικονομική αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, χωρίς καμιά εκτίμηση για τους κοινωνικούς συσχετισμούς που θα διαμεσολαβούσαν σήμερα μια περαιτέρω πολιτική ενοποίηση, πόσο μάλλον με κάποια αυτοκριτική για το αν και σε ποιο βαθμό επιβεβαιωθήκανε οι προσδοκίες που είχαμε πολλοί άλλοι και άλλες εκτός ΑΠ.

Η διεύρυνση της έννοιας της πολιτικής

Η ανάγκη για διεύρυνση της έννοιας της πολιτικής προέκυψε από πολλές πηγές, πρωτίστως από το φεμινιστικό κίνημα και πιο πρόσφατα από το οικολογικό. Προέκυψε όμως και από τη νέα ανάγνωση του νεαρού, και πιο φιλοσοφικού, Μαρξ και την παράδοση του «δυτικού μαρξισμού» (Γκράμσι, Λούκατς κλπ.), αλλά και από όλες τις αναλύσεις, με πιο σημαντικές ίσως αυτές της «κριτικής θεωρίας» της σχολής της Φρανκφούρτης και του Μισέλ Φουκώ, για το πώς ασκείται εξουσία σε διάφορες περιπτώσεις (φυλακές, ψυχιατρεία κλπ.).

Απλοποιώντας βεβαίως, στην παράδοση της Ανανεωτικής Αριστεράς υπήρχε η αναγνώριση ότι πολλές από αυτές τις αντιθέσεις δεν είχαν τη ρίζα τους στην ταξική αντιπαράθεση και ότι, συγχρόνως, έκαναν τη δουλειά της Αριστεράς πιο δύσκολη. Όχι μόνο γιατί έθεταν νέα καθήκοντα, όπως τη μάχη κατά του σεξισμού, αλλά και επειδή οι αντιθέσεις είχαν την τάση να ενισχύουν τα ιδεολογικά αποθέματα του καπιταλισμού και να δυσκολεύουν τις αναγκαίες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Υπήρχε μια αγωνία να εξερευνηθούν οι αλληλεξαρτήσεις των αντιθέσεων. Αυτό φαίνεται πιο καθαρά στη οικοσοσιαλιστική προσέγγιση και στην παράδοση των φεμινιστριών σοσιαλιστών.

Τις πιο πολλές φορές, τα παραπάνω συνηγορούσαν υπέρ μιας ριζοσπαστικοποίησης της Αριστεράς, σε περισσότερες και όχι λιγότερες ρήξεις. Δεν ισχυριζόταν κανείς ότι το βασικό κίνημα παραμένει το εργατικό και οι άλλες αντιθέσεις μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με κυβερνητικές παρεμβάσεις κατά των διακρίσεων. Αντιθέτως, οι αριστεροί καλούνταν να συμμετέχουν σε πληθώρα κοινωνικών κινημάτων για να αλλάξουν τους συσχετισμούς σε πολλαπλά επίπεδα. Με αυτή την έννοια, είναι απόλυτα εύστοχη η αναφορά μας σε μια ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά.

Εδώ οι προσπάθειες της ΑΠ για εμβάθυνση του προτάγματος είναι πιο σύνθετες. Από τη μια μεριά έχει πάρει αρκετά σοβαρά την οικολογική συμβολή, και όχι μόνο λόγω της σημαντικής παρουσίας του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, από την άλλη τις αδυναμίες σε σχέση με τη φεμινιστική συμβολή τις μοιράζεται με όλες σχεδόν τις άλλες τάσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς. Το βασικό εμπόδιο όμως, σε σχέση με τη διεύρυνση του πεδίου του πολιτικού, έγκειται στον ιδιότυπο κυβερνητισμό που έχει αναδείξει αυτός ο χώρος. Δίνει μεγάλη σημασία στην κεντρική πολιτική σκηνή και σε θεσμικές παρεμβάσεις, αγνοώντας ότι μια νομοθετική ρύθμιση μπορεί να παραμείνει κενό γράμμα αν δεν συμπληρωθεί από μια αλλαγή συσχετισμών μέσα στην κοινωνία και από ρήξη με την ιδεολογία που συγκροτούσε το παλαιό καθεστώς. Έτσι, για παράδειγμα, μπορούν να θεσμοθετηθούν πολλά δικαιώματα υπέρ των γυναικών, αλλά ο περιρρέων σεξισμός (στα ΜΜΕ, στις διαφημίσεις κλπ.) να μην επιτρέπει κάποια ουσιαστική βελτίωση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία.

Επιπλέον, πολλά από τα «νέα κοινωνικά κινήματα» συγκροτούνται και στη βάση της κριτικής του παραδοσιακού τρόπου άσκησης της πολιτικής, αναδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο διάφορες ιεραρχικές σχέσεις εξουσίας που η Αριστερά οφείλει να πάρει πολύ σοβαρά υπόψη της. Για έναν πολιτικό φορέα είναι δύσκολο να αντλήσει από αυτό τον ριζοσπαστισμό αν έχει τόση δυστοκία να αλλάξει το πολιτικό παράδειγμα (βλ. πρώτο πρόταγμα). Ιδιαίτερα όταν δίνει την εντύπωση ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για την πολιτική κεφαλαιοποίηση του δυναμισμού των κινημάτων, και λιγότερο να ενσωματώσει νέες πρακτικές και ιδέες που προκύπτουν από αυτά τα κινήματα.

***

Συνοψίζοντας, η αποχώρηση της ΑΠ δημιουργεί προβλήματα για μια Αριστερά όπως τη δική μας που έχει κάνει σημαία της την ενότητα της Αριστεράς, και ιδιαίτερα σε αυτή τη συγκυρία όπου η μάχη κατά του μνημονίου και της ταξικότατης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να λειτουργεί συσπειρωτικά. Αλλά στο επίπεδο των ιδεών και εμβάθυνσης των ανανεωτικών προταγμάτων η αποχώρηση είναι, πιστεύω, λιγότερα επιζήμια. Η ΑΠ έχει πολύ καιρό που έπαψε να εμβαθύνει την ανάλυσή της σε αυτά τα πεδία. Οι γόνιμες μεταρρυθμίσεις, η μάχη κατά του πελατειακού κράτους, και το αίτημα να τεθεί το δημόσιο συμφέρον πάνω από το κομματικό μού φαίνεται ότι αποτελούν απαντήσεις σε διαφορετικές ερωτήσεις. Και βεβαίως έτσι δημιουργούνται σοβαρά ρήγματα -- όταν δεν συμφωνείς πια ούτε για τα ποια είναι τα βασικά ερωτήματα, πόσο μάλλον οι σωστές απαντήσεις.

Δεν υποστηρίζω βέβαια ότι οι άλλες τάσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς παίρνουν άριστα σε σχέση με το πώς προχώρησαν τα τρία προτάγματα. Το κυρίαρχο όμως είναι ότι συνεχίζουν να αναγνωρίζουν εν μέρει τον εαυτό τους σε σχέση με αυτά τα προτάγματα. Η ρήξη με τον κυβερνητισμό, η εμμονή σε ταξικές αναφορές και στην κοινωνική γείωση, το μπόλιασμα από τις εμπειρίες του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, η ενασχόληση με αναλύσεις όπως αυτές για την οικονομική κρίση και την οικονομία των αναγκών και άλλα πολλά αναδεικνύουν ότι, μετά από τη χαμένη δεκαετία του 1990, η Αριστερά ξαναβρίσκει το νήμα για να επεξεργαστεί νέες απαντήσεις στα κύρια προτάγματα. Δεν θα καταλήξει σε τελικές απαντήσεις, γιατί δεν υπάρχουν τελικές απαντήσεις στα ερωτήματα που προκύπτουν. Αλλά το νήμα της ενασχόλησης με τα κύρια προτάγματα δεν έχει κοπεί και σε όλα υπάρχουν ενδιαφέρουσες και ενθαρρυντικές νέες διεργασίες και πρωτοβουλίες.

[Σχολιασμός και παρατηρήσεις, στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]

*Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος διδάσκει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Σημειώσεις

1. Βλ. Stuart Hall, «Life and Times of the First New Left», New Left Review, 61, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2010.

2. Βλ. Sheila Rowbotham, Lynne Segal, and Hilary Wainwright, Beyond the Fragments: Feminism and the Making of Socialism, Merlin Press, 1979.

3. Βλ. C. B. Macpherson, The Life and Times of Liberal Democracy, Oxford University Press, 1977 [ελλ. έκδ: Η ιστορική πορεία της φιλελεύθερης δημοκρατίας, μετ. Ελένη Κασίμη, β΄ έκδ., Γνώση, 1994].

Πηγή: http://www.avgi.gr/

Διαβάζοντας το Κομμουνιστικό Μανιφέστο με τους εργάτες

2010-07-18T18:00:00.003+03:00

Η Emel Acan Aslan εξηγεί πώς ξεπέρασε τις δυσκολίες ανάγνωσης του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος, των Μαρξ-Ένγκελς. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 64/Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 1998 των Θέσεων, σε μετάφραση του Δημήτρη Δημούλη.

Είναι γνωστό ότι τα έργα των Καρλ Μαρξ και Φρήντριχ Ένγκελς έχουν μια πολύ σημαντική θέση στους κύκλους των κοινωνικών επιστημόνων. Ανήκουν στη βασική βιβλιογραφία, αποτελούν αντικείμενο πανεπιστημιακών εργασιών, συζητήσεων και συνεδρίων. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά τη διατύπωση τους στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, οι θέσεις των Μαρξ και Ένγκελς εξακολουθούν να εμπνέουν χιλιάδες βιβλία και άρθρα. Κάθε κοινωνικός επιστήμονας που προτείνει μια νέα θεωρία είναι σχεδόν υποχρεωμένος να βασιστεί στις θέσεις αυτές ή να αντιπαρατεθεί κριτικά μαζί τους.

Αναμφίβολο είναι ότι και τα πολιτικά κόμματα της εργατικής τάξης χρησιμοποίησαν αυτά τα θεωρητικά έργα στην επεξεργασία των προγραμμάτων και των στρατηγικών τους. Το ερώτημα είναι άλλο: πόσο άμεση ήταν η επαφή που είχαν με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο οι πραγματικοί αποδέκτες του, οι εργάτες; Διάβασαν άραγε το Μανιφέστο οι εργάτες που θεωρούνταν από τον Μαρξ και τον Ένγκελς ως ο κοινωνικός φορέας που Θα οικοδομούσε μια κοινωνία χωρίς τάξεις, χωρίς κράτος και χωρίς εκμετάλλευση; θα αναφερθώ εδώ σε μια προσωπική εμπειρία που είχα το 1975 στην Istanbul διαβάζοντας το Μανιφέστο μαζί με εργάτες.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 υπήρχαν στην Τουρκία, όπως και στις περισσότερες χώρες του κόσμου, πολλές επαναστατικές πολιτικές ομάδες φοιτητών. Αυτές οι ομάδες ήταν αντίθετες στο σύστημα από αντιιμπεριαλιστικές και αντιφασιστικές θέσεις που κατά βάση εμπνέονταν από τις σοσιαλιστικές πρακτικές στη Λατινική Αμερική. Στη δεκαετία του ’70 ορισμένες από αυτές τις ομάδες ανακηρύχθηκαν σε μαρξιστικές λενινιστικές και άρχισαν να χρησιμοποιούν μαρξιστικές έννοιες και κατηγορίες. Μετά τη συνάντηση τους με τον μαρξισμό λενινισμό, αυτές οι ολιγάριθμες επαναστατικές οργανώσεις που διευθύνονταν συνήθως από φοιτητές, επιδίωξαν να συνδεθούν με τους αγώνες της εργατικής τάξης. Η Ένωση Νέων Κοινωνικών Επαναστατών, στην οποία ανήκα στη δεκαετία του ’70, ήταν μια από τις επαναστατικές οργανώσεις νεολαίας που έστειλε τα στελέχη και τα μελή της να συναντήσουν το προλεταριάτο. Πολλοί σύντροφοι φοιτητές, ανάμεσα στους οποίους και εγώ, εγκαταλείψαμε το πανεπιστήμιο. Σκοπός μας ήταν να δημιουργήσουμε στενές σχέσεις με τους εργάτες και να τους φέρουμε σε επαφή με την επαναστατική θεωρία.

Τον Αύγουστο του 1975 εγκαταστάθηκα σε μια εργατική συνοικία της Istanbul και άρχισα να δουλεύω σε μια σαπωνοποιία. Στο εργοστάσιο δούλευαν εκατόν πενήντα άνδρες και εξήντα γυναίκες. Οι γυναίκες δεν ανήκαν σε συνδικάτα όπως οι άνδρες και έτσι οι μισθοί τους ήταν απίστευτα χαμηλότεροι. Σκοπός μου ήταν να πείσω τις γυναίκες να γραφτούν στο συνδικάτο και στη συνέχεια να πείσω όσο το δυνατόν περισσότερους εργάτες να ενταχθούν στην οργάνωση. Λίγους μήνες αργότερα είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη των εργατών και άρχισα να τους επισκέπτομαι στα σπίτια τους. Στο τέλος της περιόδου γνωριμίας αποφασίσαμε μαζί με πέντε εργάτες, που ανήκαν στους πολιτικά περισσότερο δραστήριους, να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα εκπαίδευσης που είχε ετοιμάσει η οργάνωση. Το πρώτο κείμενο που θα μελετούσαμε ήταν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

Το 1975 ήμουν 22 χρονών και είχα εγκαταλείψει τις σπουδές ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Istanbul στο τελευταίο έτος. Δύο χρόνια πριν είχα διαβάσει το Μανιφέστο και μου είχε φανεί ευκολονόητο σε σχέση με το – Αντί Αντιντίρινγκ του Ένγκελς ή το Τι να κάνουμε; του Λένιν. Ωστόσο δεν το είχα συζητήσει με κανέναν πριν να το διαβάσω με τους εργάτες. Το διάβασα άλλη μια φορά και κράτησα σημειώσεις για μερικά βασικά σημεία. Υπολόγιζα να ολοκληρώσουμε τη συζήτηση του Μανιφέστου σε μια ή δύο συναντήσεις και να περάσουμε σε κείμενα του Λένιν που τα θεωρούσα περισσότερο σημαντικά γιατί πίστευα ότι μέσα απ’ αυτά οι εργάτες θα αποκτούσαν τη «συνείδηση να ενταχθούν σε μια πολιτική οργάνωση».

Το μάθημα θα γινόταν σε μια άλλη προλεταριακή συνοικία, το Kartal Maltepe, στα γραφεία του Σωματείου Πολιτισμού και Αλληλεγγύης Maltepe που είχε ιδρύσει η οργάνωση μας. Αποφασίσαμε να συναντηθούμε νωρίς το πρωί όταν η αίθουσα θα ήταν άδεια. Έδωσα σε κάθε εργάτη ένα αντίτυπο του Μανιφέστου και συμφωνήσαμε να συναντηθούμε την επόμενη εβδομάδα.

Τη μέρα που θα συναντιόμασταν πήγαμε πολύ νωρίς στην αίθουσα, πήραμε πρωινό, ανάψαμε τσιγάρο και πίνοντας τσάι αρχίσαμε τη συζήτηση. Ρώτησα αρχικά τι γνώμη είχαν για το βιβλιαράκι. Καμιά απάντηση. Όλοι κοίταζαν το ταβάνι με σκοτεινά πρόσωπα. Οι εργάτες αυτοί ήταν περίπου 25 ετών και είχαν έρθει από χωριά στην Istanbul για να δουλέψουν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε εργοστάσιο. Η εκπαίδευση τους περιορίζονταν στα πέντε χρόνια του δημοτικού σχολείου. Επανέλαβα την ερώτηση. Τα πρόσωπα έγιναν πιο σκοτεινά. Ένας εργάτης, που ήταν ο εκπρόσωπος του συνδικάτου και ο μόνος από τους πέντε που θεωρούσε τον εαυτό του «σοσιαλιστή», με ρώτησε:

- Τι σημαίνει «Μανιφέστο»;

Έμεινα άφωνη. Τι ερώτηση ήταν αυτή; Ένας άλλος εργάτης, που είχε πάρει θάρρος από την ερώτηση του συνδικαλιστή, είπε ότι έκανε μερικές προσπάθειες να διαβάσει το βιβλίο, αλλά ήταν αδύνατο να το κατανοήσει. Οι υπόλοιποι κούνησαν το κεφάλι επιδοκιμαστικά. Ένας από αυτούς ρώτησε με παγωμένη φωνή:

- Είναι καλό πράγμα να είσαι κομμουνιστής;

Για όνομα του θεού! Τι να του απαντήσω; Πίστευα ότι όλα θα ήταν εύκολα, αλλά ήδη οι πρώτες λέξεις, οι λέξεις του τίτλου, ήταν γι’ αυτούς ακατανόητες. Υπήρχε αρχικά ένα πρόβλημα γλώσσας. Οι τούρκοι μεταφραστές του Κομμουνιστικού Μανιφέστου είχαν φυσικά αφήσει αμετάφραστο τον τίτλο. Μέχρι το 1960, τα έργα των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν κυκλοφορούσαν στην Τουρκία σε παράνομες εκδόσεις. Μόλις το 1961, μετά τη θέσπιση ενός σχετικά δημοκρατικού Συντάγματος, άρχισαν να κυκλοφορούν νόμιμα και να διαβάζονται με πάθος από τους διανοούμενους και τη νεολαία. Η μαρξιστική λενινιστική ορολογία δεν είχε εδραιωθεί στην τουρκική γλώσσα και για τους μεταφραστές δεν ήταν εύκολο να βρούνε τουρκικές λέξεις, αφού όροι όπως προλεταριάτο, μπουρζουαζία, καπιταλισμός, φεουδαρχία δεν έχουν ακριβή αντίστοιχα στα τουρκικά. Και ακόμη πιο δύσκολη είναι η μετάφραση όρων όπως οπορτουνισμός, ρεφορμισμός ή ρεβιζιονισμός. Προφανώς εργάτες με μόρφωση δημοτικού σχολείου δεν ήταν δυνατόν να κατανοήσουν ένα μαρξιστικό θεωρητικό κείμενο.

Πριν από αυτή τη συνάντηση δεν είχα ποτέ σκεφτεί πώς μπορεί να είναι στα τουρκικά οι λέξεις που με ρώτησαν οι εργάτες. Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ήταν φυσικά… το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, Ήξερα πολύ καλά ότι αν δεν κέρδιζα την εμπιστοσύνη των εργατών σ’ αυτή την πρώτη συζήτηση θα ήταν αδύνατο να συνεχίσω το πρόγραμμα εκπαίδευσης. Άρχισα να εξηγώ ότι οι κυρίαρχες τάξεις λένε διάφορα ψέματα για να μας κερδίσουν στην ιδεολογία τους, ότι η λέξη κομμουνισμός προέρχεται από τη λέξη κομμούνα που αντιστοιχεί στην τουρκική παράδοση του «imece» (εργασία που προσφέρουν εθελοντικά όλοι οι κάτοικοι του χωριού για να βοηθήσουν ένα φτωχό αγρότη, για να φτιάξουν μια γέφυρα κ.λπ.). Έδωσα παραδείγματα από τις κοινοτιστικές πρακτικές των αγροτών της Ανατολίας και είδα ότι στα πρόσωπα των εργατών φάνηκε ένα χαμόγελο. Είχαν κατανοήσει την πρώτη λέξη. Τι είναι όμως το Μανιφέστο;

Όταν άρχισαν να έρχονται στο κέντρο άλλα μέλη της οργάνωσης, μας βρήκαν μέσα σε σύννεφα καπνού. Μιλούσαμε ήδη τέσσερις πέντε ώρες, αλλά βρισκόμασταν ακόμη στην πρώτη παράγραφο. Οι εργάτες πρότειναν να συναντηθούμε την επόμενη μέρα για να συνεχίσουμε την ανάγνωση. Η πρώτη συνάντηση ήταν μια νίκη για μένα.

Γύρισα στο δωμάτιο μου και άρχισα να διαβάζω το Μανιφέστο με τα μάτια ενός αγρότη που πρόσφατα μετανάστευσε σε μια μεγαλούπολη. Έτσι κατάλαβα τι έπρεπε να τους πω και ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσω. Το επόμενο πρωί, πρότεινα να διαβάσουμε το βιβλίο μαζί, γραμμή προς γραμμή και να συζητήσουμε όλα τα σκοτεινά σημεία. Όπως το είχα υποψιαστεί, μετά βίας τελειώσαμε την πρώτη σελίδα εκείνη τη μέρα. Η πρώτη ερώτηση ήταν:

- Τι σημαίνει μπουρζουαζία;

Τώρα ήμουν όμως προετοιμασμένη. Μπουρζουάδες είναι τα αφεντικά, αυτοί που κατέχουν κεφάλαιο, οι πλούσιοι, οι κυρίαρχοι. Μετά με ρώτησαν:

Τι σημαίνει προλεταριάτο;

Και άρχισα να εξηγώ. Προλετάριοι είναι οι εργάτες, όσοι δουλεύουν, παράγουν, είναι θύματα της εκμετάλλευσης, εξουσιάζονται.

Είναι γνωστό ότι η δεύτερη παράγραφος του Μανιφέστου αρχίζει με τις λέξεις: «Ελεύθερος και σκλάβος, πατρίκιος και πληβείος, γαιοκτήμονας και δουλοπάροικος, μέλος της συντεχνίας και βοηθός…» και ο Μαρξ αναφέρεται στην πάλη που διεξάγεται ανάμεσα στις τάξεις σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας. Για να κατανοήσει ένας εργάτης τι είναι αυτές οι τάξεις που ακούει το όνομα τους για πρώτη φορά, απαιτούνται μαθήματα ιστορίας, γεωγραφίας, οικονομίας, πολιτικής και ιστορικού υλισμού. Έτσι την επόμενη μέρα έφερα μαζί μου υδρόγειο, χάρτη, εγκυκλοπαίδεια και λεξικό. Σταματήσαμε την ανάγνωση του Μανιφέστου και άρχισα να μιλάω για την ιστορία της ανθρωπότητας, τις τάξεις, τα κράτη, τις επαναστάσεις κ.λπ. Μιλήσαμε για τους εργάτες και τους αγρότες. Και εκείνοι άρχισαν να διηγούνται τις δικές τους ιστορίες.

Μετά από πολλές συναντήσεις επιστρέψαμε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Οι λέξεις μπουρζουαζία, προλεταριάτο, καπιταλισμός, σοσιαλισμός δεν τους ήταν πια άγνωστες. Το κράτος δεν ήταν πια στο μυαλό τους ένα ιερό ον. Ήταν ένας μηχανισμός που οι εργάτες πρέπει να κατακτήσουν με σκοπό να τον καταστρέψουν. Γνώριζαν πλέον γιατί σε μια κοινωνία η πλούσια μειοψηφία εξουσιάζει τη φτωχή πλειοψηφία.

Μετά το Μανιφέστο διαβάσαμε εύκολα ορισμένα βασικά κείμενα του Λένιν που προκάλεσαν μεγάλο ενθουσιασμό, με αποτέλεσμα οι εργάτες να ενταχθούν στην οργάνωση μας. Όταν η οργάνωση αποφάσισε το 1976 να ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, οι εργάτες αυτοί μας ακολούθησαν. Και είμαι σίγουρη ότι η πολιτικοποίηση και η ταξική συνειδητοποίηση τους οφείλεται στη συνάντηση με το Μανιφέστο.

Από αυτή τη διαδικασία διδάχθηκα πάρα πολλά, ίσως περισσότερα από αυτά που δίδαξα. Ήταν η πρώτη φορά που κατανόησα ότι η προσπάθεια να διδάξει κανείς όσα νομίζει ότι γνωρίζει απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες και ότι το να γνωρίζεις κάτι είναι τελείως διαφορετικό από το να νομίζεις ότι το γνωρίζεις. Στη συνέχεια διάβασα το Μανιφέστο με άλλους εργάτες και εργάτριες. Και πάντοτε ξεκινούσα μιλώντας αναλυτικά για την ιστορική ανάπτυξη των κοινωνιών.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, όταν το Τείχος του Βερολίνου είχε ήδη πέσει, επέστρεψα στο Πανεπιστήμιο. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω το Κομμουνιστικό Μανιφέστο στο πλαίσιο πολλών μαθημάτων σε τρία διαφορετικά Πανεπιστήμια. Στο μεταξύ ήμουν σε θέση να απαγγείλω το Μανιφέστο από την αρχή ως το τέλος. Στο Πανεπιστήμιο, ωστόσο, κάθε όρος και κάθε φράση συζητιόταν από πολλές διαφορετικές πλευρές και σ’ αυτή τη διαδικασία έβλεπα μπροστά μου νέους κόσμους να ανοίγονται. Υπήρχε ωστόσο μια μεγάλη διαφορά. Όταν διάβαζα το Μανιφέστο μαζί με τους εργάτες από πολιτική οπτική, το κείμενο αποτελούσε οδηγό δράσης, εργαλείο επαναστατικού μετασχηματισμού. Το Μανιφέστο άνοιγε νέες προοπτικές για τους εργάτες και για μένα. Ο ακαδημαϊκός κόσμος μου έδειχνε νέες διαστάσεις του Μανιφέστου, αλλά δεν είχε τη βούληση για επαναστατικό μετασχηματισμό, η οποία ωστόσο είναι ενσωματωμένη σ’ αυτό το βιβλίο.

Και όμως: σε πείσμα όλων των αντίθετων επιχειρημάτων, στις αρχές της τρίτης χιλιετίας, «η ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών είναι η ιστορία των ταξικών αγώνων». Και η πάλη συνεχίζεται με όλη τη βία που περικλείει.

^{1. Εισήγηση στο διεθνές Συνέδριο Social Emancipation 150 years after the «Communist Manifesto», που διοργάνωσαν στην Αβάνα, στο διάστημα 1720 Φεβρουαρίου 1998, το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Επιστημών της Κούβας, σε συνεργασία με την Κουβανέζικη Εταιρία Φιλοσοφικής Έρευνας, το Πανεπιστήμιο Las Villas και τις επιθεωρήσεις Marx Ahorn και Ciencias Sociales.}

Πηγή: Θέατρο Δρόμου

Η Δημοκρατική Αριστερά και η αριστερή απάντηση στην κρίση

2010-07-18T16:13:00.000+03:00

Του Νάσου Ηλιόπουλου

Όταν μιλάμε για κρίση, στην πραγματικότητα αναφερόμαστε σε τρία αλληλοσυνδεόμενα, αλλά ταυτόχρονα διακριτά φαινόμενα. Την κρίση του κεφαλαίου, την κρίση των δημοσίων οικονομικών και την κρίση της εργασίας που εκφράζεται μέσα από την αύξηση της ανεργίας και τη μείωση των μισθών.

Μέσα από τις παρεμβάσεις κεντρικών στελεχών της Δ.Α. έχει αρχίσει να φαίνεται η μεθοδολογία με την οποία το νέο κόμμα προσεγγίζει τα ζητήματα της κρίσης. Κεντρικό χαρακτήρα διαδραματίζει το ζήτημα του πελατειακού κράτους και η καταπολέμησή του. Η ομοιότητα της συγκεκριμένης προσέγγισης για τα αίτια της κρίσης και τον τρόπο αντιμετώπισής της, με προσεγγίσεις του υπουργού οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου και του γνωστού εργολάβου της κυβερνητικής ενημέρωσης Ι. Πρετεντέρη είναι τρομακτική. Είναι φανερό ότι μία από τις γραμμές άμυνας, που στήνεται από τη μεριά του ελληνικού αστισμού για τη διαχείριση της λαϊκής δυσαρέσκειας, είναι η προσπάθεια μετατροπής της σημερινής βαθιά ταξικής σύγκρουσης σε μια διαμάχη της κοινωνίας ενάντια στους «τεμπέληδες δημόσιους υπαλλήλους» και τους «κλέφτες πολιτικούς». Δημιουργείται μ' αυτό τον τρόπο ένα «διαταξικό» εκσυγχρονιστικό αίτημα που μπορεί να αποτελέσει βάση για μια νέα εθνική συναίνεση.

Βέβαια είναι απορίας άξιο το πώς τα στελέχη της Δ.Α. που θέλουν να έχουν ευρωπαϊκούς ορίζοντες προσεγγίζουν ένα τέτοιο πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο φαινόμενο, αυτό της δομικής καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, με τόσο φτωχά και εθνικά περιχαρακωμένα θεωρητικά εργαλεία. Το παραπάνω σχήμα, όμως, όπως και κάθε απολογητικό σχήμα, ούτε σε εθνικό επίπεδο έχει κάποια ερμηνευτική αξία. Μια προσεκτική ανάλυση του χρέους μπορεί να μας βοηθήσει να βγάλουμε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα. Συμπεράσματα τα οποία βέβαια δεν θα δούμε ούτε στα δελτία των 8 ούτε στις «αναλύσεις» του ΔΟΛ. Από το 1997 έως το 2007 το ελληνικό ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 44%. Με τους υπόλοιπους παράγοντες σταθερούς, αυτό θα σήμαινε μια μεγάλη πτώση του χρέους, αφού το χρέος μετριέται πάντα ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν συνέβη γιατί οι συντελεστές φορολόγησης για το κεφάλαιο έπεσαν από το 45% και 40% στο 25% και 20%. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια θεσπίστηκε μια πλειάδα φοροαπαλλαγών. Το εφοπλιστικό κεφάλαιο π.χ. απολαμβάνει 58 φοροαπαλλαγές. Με βάση τα παραπάνω γίνεται ξεκάθαρο ότι το ελληνικό χρέος αποτελεί τη συσσώρευση της νόμιμης φοροαπαλλαγής -και όχι φοροδιαφυγής- του μικρού και μεγάλου κεφαλαίου.

Η λάθος αφετηρία όμως της Δ.Α., όπως είναι φυσιολογικό, οδηγεί και σε λάθος στρατηγική, και σε λάθος αιχμές. Έτσι, ξεκινώντας από τη βαρύτητα και τον ρόλο του πελατειακού κράτους, καταλήγουν στην «πατριωτική στάση ευθύνης» με πρώτο στόχο την καταπολέμηση του χρέους. Μπορεί όμως σήμερα για την αριστερά ο πρώτος στόχος να είναι η καταπολέμηση του χρέους; Όταν μιλάμε για κρίση, στην πραγματικότητα αναφερόμαστε σε τρία αλληλοσυνδεόμενα, αλλά ταυτόχρονα διακριτά φαινόμενα. Την κρίση του κεφαλαίου, που εκφράζεται κυρίως μέσα από την πτώση της κερδοφορίας του. Την κρίση των δημοσίων οικονομικών του κράτους, που εκφράζεται μέσα από το έλλειμμα και το χρέος. Και τέλος την κρίση της εργασίας, που εκφράζεται μέσα από την αύξηση της ανεργίας, τη μείωση των μισθών και τη συνολικότερη επίθεση στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Πρώτος στόχος της αριστεράς δεν μπορεί να είναι η έξοδος της χώρας από την κρίση χρέους, αλλά η έξοδος του κόσμου της εργασίας από τη δική του κρίση. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι η προσπάθεια, με όπλο την κρίση των οικονομικών του κράτους, η κρίση του κεφαλαίου να μετατραπεί σε κρίση της εργασίας. Οδηγός μας σε αυτή τη συγκυρία πρέπει να είναι το σύνθημα «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας». Το «εμείς» όμως δεν αναφέρεται στη χώρα και στο τι θα κάνει με το χρέος, αλλά στον κόσμο της δουλειάς και στη νεολαία. Με αυτή την έννοια η πολιτική μας στόχευση πρέπει να είναι πρωτίστως στην ανατροπή των μέτρων που προσπαθούν να μεταφέρουν τα βάρη της κρίσης στις δικές μας πλάτες. Ανατροπή δηλαδή της επίθεσης στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, στη διάλυση του κοινωνικού κράτους και την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου. Η απάντηση της αριστεράς για τα ζητήματα του χρέους πρέπει να έρχεται ως φυσικό συμπλήρωμα μιας στρατηγικής για την αντιμετώπιση όλων των παραπάνω και όχι ως κύρια αιχμή. Χωρίς ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα τις ιεράρχησης, δεν μπορεί να υπάρξει μια πραγματικά ανταγωνιστική λογική απέναντι στον αστικό λόγο που υιοθετεί και η Δ.Α.

Ο πρωθυπουργός έχει πει ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Έναν πόλεμο, όμως, που διεξάγεται σε βάρος των κοινωνικών και εργατικών κατακτήσεων δεκαετιών με αρχιστράτηγο τον ίδιο. Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση δεν έχουμε «πατριωτικά» καθήκοντα, όπως μας καλεί η Δ.Α. Το καθήκον μας είναι ταυτόχρονα ταξικό και διεθνιστικό. Ταξικό στο να ανατρέψουμε τη σημερινή πολιτική κυβέρνησης - Ε.Ε. - ΔΝΤ και τις πολιτικές δυνάμεις που την ακολουθούν και διεθνιστικό στο να συμβάλουμε σε μια συνολικότερη ευρωπαϊκή και παγκόσμια αντεπίθεση ενάντια στις δυνάμεις του κεφαλαίου για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Πηγή: http://www.avgi.gr/

Προφεστιβαλική Εκδήλωση της Νεολαίας Συνασπισμού στο Αιγάλεω

2010-07-14T14:38:00.000+03:00

Πλημμέλημα η ελεύθερη κατασκήνωση στην Ελλάδα

2010-07-13T15:59:00.002+03:00

της Καλυβιώτη Μαρίας

Εκατόν δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Βρετανός Thomas Hiram Holding εξέδωσε τον πρώτο οδηγό υπεύθυνης κατασκήνωσης (Camper's Handbook, 1908). Έκτοτε, η επιλογή του free camping κερδίζει έδαφος χρόνο με τον χρόνο, με έτος-ορόσημο το 1960 και το κίνημα των Hippies, που διέδωσε την ελεύθερη-κοινοβιακού τύπου κατασκήνωση σε ολόκληρο τον κόσμο, ως στάση ζωής. Αυτή η κουλτούρα δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την Ελλάδα, όπου πλήθος κατασκηνωτών ψάχνει φιλόξενες παραλίες και δάση, αναζητώντας εναλλακτικές, αντικαταναλωτικές διακοπές, αλλά κυρίως την επαφή με την φύση. Όμως εδώ, η ελεύθερη κατασκήνωση θεωρείται πλημμέλημα και επισείει διοικητικές ποινές.

Νόμος - Ποινές

"Απαγορεύεται η εγκατάσταση σκηνών ή στάθμευση τροχόσπιτων σε αρχαιολογικούς χώρους, αιγιαλούς, παραλίες, παρυφές δημοσίων δασών, δάση και εν γένει κοινόχρηστους χώρους, καθώς και η φιλοξενία πέραν του ενός τροχόσπιτου από καταστηματάρχες ή ιδιώτες" ορίζει ο Ν.2160/93 (ΦΕΚ118 Α') με τίτλο "Ρυθμίσεις για τον τουρισμό και άλλες διατάξεις". Δηλαδή απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση σε κοινόχρηστους χώρους, ακόμη και σε ιδιωτικά οικόπεδα.

Ο ίδιος νόμος σαφώς ορίζει και τις ποινές της παράβασης του... ελευθέρως κατασκηνώνειν. Συγκεκριμένα, οι παραβάτες τιμωρούνται με "φυλάκιση μέχρι τρεις μήνες" ή με την επιβολή "διοικητικού προστίμου, ύψους πενήντα χιλιάδων δραχμών (σ.σ.: περίπου 150 ευρώ) κατ' άτομο, το οποίο, κατ' εξαίρεση, επιβάλλεται και εισπράττεται από τον οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης, στα διοικητικά όρια του οποίου πραγματοποιείται η παράβαση".

Μερικές νομικές συμβουλές...

"Το πλημμέλημα είναι αυτόφωρο, δηλαδή σημαίνει σύλληψη κατευθείαν. Μόνη νόμιμη αντίσταση που μπορείτε να κάνετε είναι να μην βγείτε από τη σκηνή. Η σκηνή θεωρείται κατοικία, καλύπτεται από άσυλο (άρθο 9 παρ. 1 εδ. Α του Συντάγματος) και η είσοδος αστυνομικού οργάνου επιτρέπεται μόνο με ένταλμα", συμβουλεύουν οι Ηλιόσποροι.

Δήμαρχος Τήλου: Θετικές συνέπειες στην τοπική οικονομία

Σε πείσμα των μέτρων καταστολής του free camping, ο δήμος Τήλου εδώ και μία δεκαετία φιλοξενεί ελεύθερους κατασκηνωτές στο νησί και αναγνωρίζει τις ευεργετικές συνέπειες της παρουσίας τους στην τοπική κοινωνία: “Ίσως λόγω απόστασης, εδώ φθάνουν άνθρωποι με ευαισθησία για το περιβάλλον. Έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να αυτοδιαχειρίζονται τον χώρο με υποδειγματικό τρόπο. Άλλωστε, η ελεύθερη κατασκήνωση δεν ρυπαίνει και δεν προκαλεί κανενός τύπου επιβάρυνση, είναι από τις ηπιότερες μορφές τουρισμού, με όλες τις θετικές συνέπειες στην τοπική οικονομία. Είναι απόδειξη ότι ορισμένα πράγματα μπορούν να αποδίδουν χωρίς την επένδυση πόρων από εμάς”, δηλώνει μιλώντας στην “Α” ο Αναστάσιος Αλιφέρης, δήμαρχος Τήλου. Μάλιστα, ο δήμος, “παρακολουθώντας τις ανάγκες” των ελεύθερων κατασκηνωτών, εγκατέστησε αποχετευτικό δίκτυο, νερό και ηλεκτρισμό κοντά στην περιοχή.

Στοιχεία

Βέβαια, στην Ελλάδα, παρόμοια τύχη με το ελεύθερο έχει και το οργανωμένο κάμπινγκ. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία της Eurostat (2008), σύμφωνα με τα οποία η Ελλάδα κατέχει μόλις το 0,9% του συνολικού αριθμού οργανωμένων κάμπινγκ της Ευρώπης των 27. Επίσης ο αριθμός κλινών σε οργανωμένα κάμπινγκ αντιπροσωπεύει μόλις το 11% του συνολικού αριθμού κλινών του τουριστικού τομέα μας, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη, όταν το αντίστοιχο ποσοστό στη Γαλλία φτάνει το 64,3%, στο Ηνωμένο Βασίλειο το 36,0%, στη Γερμανία το 26,1% και στην Ολλανδία το 60,7%.

Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η εμπειρία από Ισπανία, Πορτογαλία και άλλες χώρες έχει δείξει ότι “το είδος του οργανωμένου τουρισμού, που προσφέρει απλώς ήλιο, άμμο και θάλασσα ή ακόμη χειρότερα, ο 'all inclusive' τουρισμός σε τεράστιες ξενοδοχειακές μονάδες, οδηγεί σε αλλοίωση του τοπίου και του παραδοσιακού χαρακτήρα, οδηγεί σε ερήμωση, κατασπατάληση φυσικών πόρων και τελικά σε συρρίκνωση του αριθμού των επισκεπτών”, υπογραμμίζουν οι Ηλιόσποροι (Δίκτυο Νέων για την Κοινωνική και Πολιτική Οικολογία).

Οδηγός ελεύθερης και υπεύθυνης κατασκήνωσης

Επειδή όμως η ελεύθερη κατασκήνωση απαιτεί υπευθυνότητα, οι λάτρεις του free camping καλό θα ήταν να έχουν υπόψιν τους τον οδηγό ελεύθερης κατασκήνωσης:

(α) Παρκάρουμε τα αυτοκίνητα μακριά από την παραλία και δεν εμποδίζουμε την πρόσβαση στην παραλία. (β) Χρησιμοποιούμε σακούλες για τα απορρίμματα. (γ) Μαζεύουμε όλα τα δικά μας σκουπίδια αλλά και τα υπόλοιπα που βρίσκουμε. (δ) Καθορίζουμε που είναι η “τουαλέτα” και σκάβουμε λάκκους τουλάχιστον 15 εκατοστών. (ε) Αποφεύγουμε τη χρήση έστω και βιοδιασπώμενων σαμπουάν και σαπουνιών στο νερό, γιατί έτσι το ρυπαίνουμε. (στ) Σεβόμαστε τη βλάστηση και την πανίδα της περιοχής ανάλογα με τις συνθήκες. (ζ) Στήνουμε τη σκηνή αρκετά μέτρα μακριά από το κύμα κυρίως για να μην ενοχλούμε καβούρια, χελώνες, πουλιά. (η) Τα έντομα είναι κάτοικοι της περιοχής, τα αποφεύγουμε με φυσικά εντομοαποθητικά. (θ) Κατασκευάζουμε αυτοσχέδια τασάκια για τις γόπες μας. (ι) Δεν θεωρούμε το σημείο που μένουμε τσιφλίκι μας, δεν δημιουργούμε συνθήκες μόνιμης εγκατάστασης. (κ) Σε περίπτωση επίθεσης της αστυνομίας ενωνόμαστε, εκφράζουμε συλλογική αλληλεγγύη. (λ) Προσφέρουμε, μοιραζόμαστε, γνωριζόμαστε και δημιουργούμε συνθήκες συλλογικής διαβίωσης με τους υπολοίπους. (μ) Αφήνουμε το δάσος ή την παραλία όπως τη βρήκαμε και, αν γίνεται, πολύ καλύτερη.

Είναι στάση ζωής

“Το να κάνεις ελεύθερο κάμπινγκ είναι στάση ζωής απέναντι στο περιβάλλον, στη φύση, στον άνθρωπο. Οι περισσότεροι που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο διακοπών είναι λάτρεις της ελεύθερης διαβίωσης και έχουν συναίσθηση γιατί το κάνουν, γι' αυτόν το λόγο και σπάνια θα δεις κάποιον να πετάξει ένα σκουπίδι στην παραλία”, σημειώνει η Μαρία Μπονοβόλια, φοιτήτρια. “Δύσκολα όμως κάποιος θα υποστήριζε το ίδιο και για τις οργανωμένες πλαζ σε πολυσύχναστα κέντρα. Υπάρχει βέβαια και το οικονομικό κίνητρο, πόσο μάλλον τώρα σε συνθήκες κρίσης. Σου δίνει τη δυνατότητα για πιο οικονομικές διακοπές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και λιγότερο ποιοτικές από ό,τι αν έμενες σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο, εγκλωβισμένος στο τσιμέντο, μέσα στο κατακαλόκαιρο”!

Διαδικασία μαθητείας

“Επιλέγω ελεύθερη κατασκήνωση για την εγγύτητα στη φύση, τον κοινοβιακό τρόπο ζωής και την αλληλεγγύη που διατρέχει όλα τα επίπεδα αυτού του τύπου διαβίωσης. Όταν κάτι σου λείψει, σχεδόν πάντα θα σ' το παρέχουν άλλοι κατασκηνωτές”, υποστηρίζει ο Βασίλης Ρόγγας, εργαζόμενος και σημειώνει: “Πρόκειται για μια αντίληψη, διακοπών όχι ως αγοραία αναψυχή, αλλά ως ανάλυση του εαυτού στη φύση, διαδικασία μαθητείας για την επαφή με τη φύση, τους ανθρώπους και τον εαυτό. Πάντοτε η αγορά θέλει να επεκτείνεται και επειδή η ελεύθερη κατασκήνωση δεν συνιστά αγορά, διώκεται. Αφετέρου, όσοι κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ, συνήθως βρίσκουν τα πιο όμορφα μέρη και η ίδια η αγορά θα ήθελε να το καρπωθεί αυτό. Είναι μια οικτρή δικαιολογία ότι οι free campers βρωμίζουν τον χώρο, η συνειδητότητα είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο”.

Πηγή: http://www.avgi.gr/

Ο Χρήστος Κορτζίδης δεν είναι μόνος... αλλά ο πρωθυπουργός τι λέει;

2010-06-15T20:17:00.000+03:00

ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΔΡΙΤΣΑ

Από τις 29 Απριλίου, δηλαδή εδώ και 48 (!) μέρες, ο δήμαρχος Ελληνικού, Χρήστος Κορτζίδης, «κρατάει» την απεργία πείνας. Ήδη οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν επικίνδυνα, όχι όμως το σθένος του, ούτε η ηθική, ανθρώπινη και πολιτική του αντοχή.

Τι κάνει αυτόν τον υποδειγματικό και λαοπρόβλητο δήμαρχο να επιμένει σε μια σαφώς αυτοκαταστροφική επιλογή, και μάλιστα για δεύτερη φορά; Επειδή αποδεδειγμένα καμιά επιπόλαιη απάντηση δεν χωράει στην περίπτωσή του, μία είναι η σοβαρή απάντηση: γιατί έχει δίκιο!

Ο Χρήστος Κορτζίδης διεκδικεί το δίκιο που έχει όχι για τον εαυτό του. Το διεκδικεί για τους δημότες του Ελληνικού και των γύρω δήμων, για όλους και κυρίως τους φτωχούς κατοίκους της μισής και παραπάνω Αττικής, για το μέλλον των επόμενων γενεών, αλλά και το μέλλον της βιώσιμης ανάπτυξης.

Είναι ο μόνος Δήμαρχος που κατάφερε να δώσει τόσο πλήρη, ουσιαστική και λειτουργική διάσταση στο πρωτοβάθμιο αυτοδιοικητικό κύτταρο, τον Δήμο. Τον έκανε θεσμό ζωντανό, αντιπροσωπευτικό και συμμετοχικό. Όχι μόνο για τους δημότες του Ελληνικού, αλλά και της ευρύτερης Αττικής. Και άνοιξε μέτωπα σκληρά για την ελεύθερη πρόσβαση και χρήση των ακτών και των ελεύθερων χώρων, όπως και για το μητροπολιτικό πάρκο στο Ελληνικό. Όλα αυτά ταυτόχρονα με μια διαφανή και αποτελεσματική διαχείριση των οικονομικών του δήμου, με προτεραιότητα στις κοινωνικές ανάγκες.

Είναι γι' αυτό που έχει δίκιο να διεκδικεί τη διατήρηση της αυτονομίας του Δήμου Ελληνικού και όχι την αναγκαστική συγχώνευση-εξαφάνισή του. Γιατί αυτό το κύτταρο είναι πια ένα πρότυπο υπόδειγμα μιας αυτοδιοικητικής κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας που δικαιώνει τον θεσμό και τον καταξιώνει. Είναι μια κατάκτηση αγώνων, θετικών συμπτώσεων και συγκυριών και καθόλου εύκολα δεν δημιουργείται και δεν αναπαράγεται. Κυρίως όμως δεν θεσμοθετείται με νόμους. Εδώ όμως, αντίθετα, ένας νόμος, ο «Καλλικράτης», έρχεται να καταργήσει μια κοινωνική και πολιτική κατάκτηση. Απέναντι σε αυτά τα ουσιώδη ο υπουργός κ. Ραγκούσης το μόνο που έχει να απαντήσει είναι ότι δεν δέχεται εξαιρέσεις! Βαθιά νυχτωμένος ή μήπως απειλούμενος;

Σήμερα πια, 48η μέρα, τα περιθώρια για την υγεία του Χρήστου Κορτζίδη στενεύουν απειλητικά. Την περασμένη Τρίτη ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέχεια πολλαπλών παρεμβάσεών του, έδωσε συνέντευξη Τύπου και ζήτησε το ελάχιστο. Την εφαρμογή του Συντάγματος και της νομιμότητας, όπως ορίζεται από το Π.Δ. του 2004 για τις χρήσεις στην παραλιακή ζώνη. Να σταματήσει δηλαδή η παράνομη λειτουργία των κέντρων “Γαλάζιο”, "Wynn", "Las Vegas" και της πίστας Cart και να καθαιρεθούν οι αυθαίρετες κατασκευές. Να δοθεί η νόμιμη διαχείριση της ελεύθερης πλαζ και της παραλίας στον Δήμο Ελληνικού.

Αυτή την ελάχιστη δικαίωση την οφείλουν στον Χρήστο Κορτζίδη ο πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί τώρα.

Η Κ.Ο. του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απευθύνει αυτήν την έκκληση και ζητά την άμεση πρωθυπουργική παρέμβαση. Καλεί ταυτόχρονα βουλευτές, καλλιτέχνες και διανοούμενους, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές, πανεπιστημιακούς, δημάρχους και νομάρχες, ανθρώπους ζωντανούς και ευαίσθητους από όλα τα κόμματα και όλα τα επαγγέλματα να στείλουν την ίδια έκκληση προς τον πρωθυπουργό:

Κύριε πρωθυπουργέ, εφαρμόστε τον νόμο. Δικαιώστε τον αγώνα του Χρήστου Κορτζίδη και των κατοίκων του Ελληνικού. Μη γίνετε υπεύθυνος στην απειλούμενη ανήκεστο βλάβη της υγείας του υποδειγματικού δημάρχου, τον οποίο ακριβώς γι' αυτό υπερασπιστήκατε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πριν τρία χρόνια. Τουλάχιστον, αυτή την ελεύθερη δημοτική πλαζ του Ελληνικού, που κατακτήθηκε τότε με αγώνα, νομιμοποιήστε την τώρα, άμεσα και δώστε τη διαχείρισή της στον δήμο. Αν υπάρχει μνήμη, αν υπάρχει στοιχειώδης συνέπεια!

* Ο Θοδωρής Δρίτσας είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Α' Πειραιά και Νησιών.

Πηγή: http://www.avgi.gr/

Το παράδειγμα της Marinalenda

2010-06-14T03:30:00.000+03:00

INFOWAR - Πεθαίνοντας στη Παλαιστίνη

2010-06-09T20:09:00.001+03:00

ΕΠΕΙΓΟΝ!!! ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ & ΜΑΡΤΥΡΕΣ!!!

2010-06-03T16:05:00.002+03:00

Την Δευτέρα 31 Μαίου κατά την προσέλευσή μου στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία του ισραήλ λίγο πριν τις 8μμ δέχθηκα έλεγχο από ομάδα αστυνομικών.

Η συγκεκριμένη ομάδα βρισκόταν στην οδό Ανδριανείου λίγα μέτρα πριν τη συμβολή της με την λεωφόρο Κατεχάκη. Αφού έλεγξαν την τσάντα μου και είδαν την ταυτότητά μου, με άφησαν να προχωρήσω ευχόμενοί μου "καλό απόγευμα"(!!!). Φτάνοντας στη συμβολή με την κατεχάκη είδα μια διμοιρία των ΜΑΤ να τρέχει προς την οδό που ήμουν. Βλέποντας τις άγριες διαθέσεις τους, ενστικτωδώς σήκωσα τα χέρια ψηλά. Εκείνοι έπεσαν πάνω μου και άρχισαν να με ξυλοκοπούν με ότι μέσο διέθεταν χωρίς κανένα έλεος. Ακόμα και μετά από τις υποδείξεις συναδέλφων τους, οι οποίοι με είχαν ελέγξει πιο πριν, δεν σταμάτησαν να με χτυπάν και να με σέρνουν στην άσφαλτο. Αφού διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε λόγος να με συλλάβουν άρχισαν να αποχωρούν, ο τελευταίος της διμοιρίας απασφάλισε μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης και την άφησε να σκάσει δίπλα στο πόδι μου, ενώ ήμουν ημιλιπόθυμος. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι παραμόρφωση του προσώπου μου, αιμάτωμα στο μάτι, διάσειση, κάταγμα στο αριστερό χέρι, μώλωπες στο σώμα και θλαστικο τραύμα στο πόδι με χημικό έγκαυμα από τη χειροβομβίδα.

Είναι πιθανόν η ελληνική αστυνομία να ζήλεψε την αίγλη, το κύρος και την αποτελεσματικότητα των ισραηλινών συναδέλφων τους οι οποίοι δολοφόνησαν άμαχους ανθρώπους.

Να είναι σίγουροι ότι όποια μέθοδο και αν χρησιμοποιήσουν δεν πρόκειται να κάμψουν την διάθεση και την ανάγκη μου να αγωνίζομαι και να αντιδρώ σε ότι άδικο συμβαίνει γύρω μου.

Η αλληλεγγύη μου προς τον μονίμως δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό και τους ακτιβιστές των πλοίων ελευθερίας για τη Γάζα, ήταν, είναι και θα είναι δεδομένη.

Υ.Γ. Είμαι σίγουρος ότι δεν υπήρχαν ζαρντινίερες γύρω μου, ούτε φόραγα πράσινα παπούτσια, παρολαυτά όποιος διαθέτει περαιτέρω ντοκουμέντα για το συμβάν ας τα στείλει στο παρακάτω e-mail. (31maiou@gmail.com)

Να τελειώνουμε με την Κρίση!

2010-05-30T14:04:00.002+03:00

Κρίση δεν είναι...

το εξωτερικό χρέος, το ΔΝΤ ούτε η ΕΚΤ και η ΕΕ, τα μεγάλα κεφάλαια που φεύγουν ανενόχλητα στο εξωτερικό, τα μεγάλα αφεντικά που πάντα εξαιρούνται από τα «μέτρα»,οι εκβιασμοί των κουστουμάτων κυβερνητικών αξιωματούχων, οι 15.000 καινούργιοι μπάτσοι, οι εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις, το καινούργιο εμπορικό μεγαθήριο του Βωβού στον Ελαιώνα ούτε του Φουρλή στον Κηφισό, η λυσσασμένη επίθεση των «από πάνω».

Κρίση είναι...

η μοιρολατρία, η απάθεια, η απραξία, η παραδοπιστία, η εξατομίκευση, ο ωχαδερφισμός, ο κοινωνικός αυτοματισμός, η αυτοκαταστροφική συναίνεση, η απουσία της λυσσασμένης άρνησης των «από κάτω».

Και είναι καιρός να τελειώνουμε με την Κρίση!

Από αφίσα της πρωτοβουλίας αναρχικών Αιγάλεω

Πηγή: http://anarxikoiaigaleo.squat.gr/