Η Αθήνα απέκτησε πλατεία. Μια πλατεία κανονική. Σαν αυτές των μικρότερων πόλεων. Συναντάς πια εκεί γνώριμα πρόσωπα. Βλέπεις γνωστούς και γνωστές. Χαιρετάς και σε χαιρετάνε. Συζητάς με τον δίπλα σου στο παγκάκι. Πότε για χαβαλέ, πότε για όλα αυτά τα πράγματα που καθορίζουν την ίδια σου τη ζωή. Η πλατεία αυτή φυσικά είναι το Σύνταγμα.
Αν δε είσαι και συνδικαλιστής πέρα από τους συντρόφους και τις συντρόφισσές σου απ’ τη παράταξη θα αρχίζεις να συναντάς πια, σε καθημερινή ίσως βάση, όλους αυτούς τους φίλους και τις φίλες που είχες χάσει τόσο καιρό επειδή τραβιόσουν από δω κι από κει σ’ εκείνες τις συγκεντρώσεις. Και δε λέω, καλά έκανες και κατέβαινες φυσικά, αλλά τώρα, στη πλατεία, είναι η ευκαιρία σου να συζητήσεις μαζί τους πολιτικά και να τους πείσεις να κατεβαίνουν κι αυτοί από δω και πέρα.
Αν βέβαια ξεφύγεις από τη πλατεία και βγεις προς το δρόμο, παρότι αυτός είναι κλειστός απ’ το κόσμο και δεν περνούν αυτοκίνητα, πρέπει να προσέξεις από τα «δεξιά». Απομεινάρια λαϊκής δεξιάς μαζί με τους 300 του Frank Miller περιτριγυρισμένοι από πολύ απλό κόσμο που δεν κατέβαινε ποτέ σε συγκεντρώσεις και νομίζει πως έτσι γίνεται, τραγουδούν όλοι μαζί τον εθνικό ύμνο γύρω απ’ τη κρεμάλα. Κι όλα αυτά με φόντο τους πλανόδιους μικροπωλητές που τους πουλάνε λέιζερ και σημαιάκια σαν αυτά της παρέλασης.
Πάντως μην τρελαίνεσαι. Πριν μερικές μέρες στο Σύνταγμα πήγαινες μόνο για εκείνη τη βαρετή μετεπιβίβαση. Τώρα που το Σύνταγμα έγινε πάλι πλατεία απλά συναντάς και το «δεξιό» της. Σ’ όλα τα χωριά και τις μικρότερες πόλεις στη πλατεία υπήρχε και ο «δεξιός». Στην Αθήνα το είχες ξεχάσει.
Κι όλα αυτά επειδή οι ίδιες ανησυχίες οδήγησαν πολύ κόσμο στο ίδιο χώρο για τον ίδιο λόγο. Να εκφράσει την οργή και την αγανάκτησή του για αυτά που μέχρι τώρα ζούσε και για τα χειρότερα που προσπαθούν να του επιβάλουν να ζήσει από ‘δω και πέρα. Κάπως έτσι φτάσαμε και σε μία μαζικότατη λαϊκή συνέλευση στην οποία γίνονται πρωτόγνωρες αλλά σοβαρές κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες στις οποίες η αριστερά οφείλει και καλά θα κάνει να είναι μέσα.
Αν δε είσαι και συνδικαλιστής πέρα από τους συντρόφους και τις συντρόφισσές σου απ’ τη παράταξη θα αρχίζεις να συναντάς πια, σε καθημερινή ίσως βάση, όλους αυτούς τους φίλους και τις φίλες που είχες χάσει τόσο καιρό επειδή τραβιόσουν από δω κι από κει σ’ εκείνες τις συγκεντρώσεις. Και δε λέω, καλά έκανες και κατέβαινες φυσικά, αλλά τώρα, στη πλατεία, είναι η ευκαιρία σου να συζητήσεις μαζί τους πολιτικά και να τους πείσεις να κατεβαίνουν κι αυτοί από δω και πέρα.
Αν βέβαια ξεφύγεις από τη πλατεία και βγεις προς το δρόμο, παρότι αυτός είναι κλειστός απ’ το κόσμο και δεν περνούν αυτοκίνητα, πρέπει να προσέξεις από τα «δεξιά». Απομεινάρια λαϊκής δεξιάς μαζί με τους 300 του Frank Miller περιτριγυρισμένοι από πολύ απλό κόσμο που δεν κατέβαινε ποτέ σε συγκεντρώσεις και νομίζει πως έτσι γίνεται, τραγουδούν όλοι μαζί τον εθνικό ύμνο γύρω απ’ τη κρεμάλα. Κι όλα αυτά με φόντο τους πλανόδιους μικροπωλητές που τους πουλάνε λέιζερ και σημαιάκια σαν αυτά της παρέλασης.
Πάντως μην τρελαίνεσαι. Πριν μερικές μέρες στο Σύνταγμα πήγαινες μόνο για εκείνη τη βαρετή μετεπιβίβαση. Τώρα που το Σύνταγμα έγινε πάλι πλατεία απλά συναντάς και το «δεξιό» της. Σ’ όλα τα χωριά και τις μικρότερες πόλεις στη πλατεία υπήρχε και ο «δεξιός». Στην Αθήνα το είχες ξεχάσει.
Κι όλα αυτά επειδή οι ίδιες ανησυχίες οδήγησαν πολύ κόσμο στο ίδιο χώρο για τον ίδιο λόγο. Να εκφράσει την οργή και την αγανάκτησή του για αυτά που μέχρι τώρα ζούσε και για τα χειρότερα που προσπαθούν να του επιβάλουν να ζήσει από ‘δω και πέρα. Κάπως έτσι φτάσαμε και σε μία μαζικότατη λαϊκή συνέλευση στην οποία γίνονται πρωτόγνωρες αλλά σοβαρές κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες στις οποίες η αριστερά οφείλει και καλά θα κάνει να είναι μέσα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου