Για μια ζωή με αύριο…

Απόσπασμα από το τραγούδι «Νερό & Αλάτι» των Υπεραστικών

(αφιερωμένο στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας):

«Αυτοί που νόμιμα μ' απομυζούσαν
λαθραία ονόμασαν τη ζωή μου,
να ιδρώνω, να κοπιάζω, να παράγω,
μα δίκιο να μη βρίσκω στο κελί μου.
Και τρέμω τα τσιράκια τους που με παραφυλάνε.
Γυρεύω τα αδέρφια μου, τους ντόπιους τους εργάτες.»

Οι 300 απεργοί πείνας έχουν φτάσει κοντά στις 40 ημέρες απεργίας πείνας. Η κατάστασή της υγείας τους είναι πολύ άσχημη σε αντίθεση με τη κατάσταση της ψυχής τους. Σήμερα είναι πολύ πιο δυνατοί και πολύ πιο αποφασισμένοι από την ημέρα που έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά. Δεν το βάζουν κάτω και πολύ καλά κάνουν. Δεν τους ενδιαφέρουν οι 6 μήνες υπό καθεστώς ανοχής, η άδεια παραμονής είναι αυτή που ζητάνε.

Στο νοσοκομείο γνώρισα τον Χ. που είναι από το Μαρόκο. Δεν έχει οικογένεια εδώ. Η οικογένεια του έχει μείνει στο Μαρόκο. Στη χώρα του έχει τελειώσει το πανεπιστήμιο. Έχει σπουδάσει ιστορία και λαογραφία. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και λίγα ισπανικά πέρα από τη γλώσσα του. Σ’ αυτά προστίθενται και τα ελληνικά που τα μιλάει άψογα πια. Στο παρελθόν, όσο ακόμα ήταν στο Μαρόκο και είχε πάρει το πτυχίο του, είχε κάνει τα χαρτιά του για κάποιο Master στην Γαλλία. Τον δέχτηκαν στο πανεπιστήμιο αλλά η γαλλική πρεσβεία στο Μαρόκο τελικά δεν του έδωσε τα χαρτιά που χρειαζόταν για να μπορέσει να πάει στη Γαλλία και να παρακολουθήσει τα μαθήματα. Έτσι το όνειρο γκρεμίζεται για πρώτη φορά.

Στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα. Είναι 5 χρόνια πια εδώ ο Χ. Τα 2-3 πρώτα από αυτά δούλευε σε μεταφορές – παραδώσεις σε πλακάκια στην Αθήνα. Ήταν πολύ ευχαριστημένος με τη δουλειά του. Αν τον ρωτήσεις για το αφεντικό του θα σου μιλήσει με τα καλύτερα λόγια: «Δεν φταίει αυτός που δεν με κράτησε στη δουλειά. Ήρθαν και του είπαν ότι αν ξαναβρούμε εδώ εργαζόμενο χωρίς χαρτιά θα σου πάρουμε την άδεια», έλεγε. Από τότε και μετά μένει και εργάζεται στην Πελοπόννησο σε αγροτικές δουλείες. Σε αντίθεση με αυτό που λένε οι περισσότεροι ο ίδιος θέλει να πάρει άδεια παραμονής όχι για να πάει στην Ευρώπη αλλά για να συνεχίσει να μένει στην Ελλάδα, να εργάζεται νόμιμα πια και να συνεχίσει τις σπουδές του. Του αρέσει πολύ η Ελλάδα. Είναι για αυτόν η θετή του πατρίδα και είναι αποφασισμένος να τη διεκδικήσει.

Η ιστορία του Χ. δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία τυχαία ιστορία ενός από τους τριακόσιους απεργούς πείνας που έτυχε να γνωρίσω. Ο καθένας από αυτούς έχει τη δική του προσωπική ιστορία με τα δικά του προσωπικά όνειρα. Όνειρα απλά και καθημερινά. Ίδια με τα δικά μας, εμάς των «νόμιμων»… Και δεν ζητούν τίποτε άλλο παρά την ευκαιρία να τα πραγματοποιήσουν. Και στην Ελλάδα, βλέπεις, για να κάνεις Master χρειάζεσαι άδεια παραμονής… Οι άνθρωποι αυτοί μέχρι σήμερα είχαν μια ζωή μόνο με παρόν. Μια ζωή μέσα στο φόβο και την αγωνία για το τι τους ξημερώνει η επόμενη μέρα. Μετά την απόφασή τους για την απεργία πείνας διεκδικούν να κερδίσουν μία ζωή με αύριο. Μια ζωή με αξιοπρέπεια…